eachte Volgelingen,
Na weken van stilte en mysterie, wenden wij ons tot u, om uw brandende nieuwsgierigheid te blussen. Lees en huiver!
Ons vertrek begon met een valse start. De brommer, onze DAX, had kuren. Zonder enige vorm van waarschuwing schoot hij in de versnelling en ramde daarbij bijna de tot in de puntjes gerestaureerde Zundapp van onze behulpzame Tilburgse buurman. Deze handige man kwam tot de volgende conclusie: er moet een nieuw blok onder. Snel naar Soesterberg waar er nog eentje lag te wachten maar bij thuiskomst bleek deze een andere kabelboom te hebben dan het frame. Oftewel, er zat een draadje los!
an maar naar Den Haag, naar ‘Hij die alles Fixed’. En jawel hoor, Hij kreeg het weer voor elkaar, de roze draad bleek op de rode te moeten, de gele op de groene, de paarse op de zwarte, de witte op de blauwe, onze DAX kwam zowaar weer tot leven. Het ontbrak hem alleen nog aan een afdekplaat, en zonder jas kun je niet naar buiten dus reden we wederom naar Soesterberg voor het laatste onderdeel dat nog ontbrak.
Op een pittoreske parkeerplaats te Amersfoort genoten we van een welverdiend McDonalds-maal. En bedachten dat daar waar we net vandaan kwamen zich een Walhalla bevond: Thermen Soesterberg. We slurpten onze milkshakes naar binnen en 20 min laten zaten we poedeltje naakt in het bubbelbad. Alle stress van de laatste weken gleed van ons af, niet wetende dat deze weldra zou wederkeren.
a onze eerste en zeer gewaagde wildkampeersessie tussen de weelderige villa’s die Soesterberg rijk is, vertrokken we vol goede moed richting Frankrijk. Plank gas! Oftewel met 85 km/h. De motor braakt een decibelniveau waarbij zelfs de meest geharde festivalganger vertwijfeld naar de oordopjes zou grijpen, maar we zijn onderweg! Totdat Mirte zich afvraagt of ‘dat ene rode lampje met daarin een accu’ altijd rood oplicht? Antwoord: nee. Kut. We stoppen en bellen onze Haagse Held, met wat kleine aanwijzingen weet ik het zowaar te fixen. High five’s all around, mijn gevoel van mannelijkheid stijgt naar ongekende hoogte om vervolgens net zo diep te vallen wanneer het lampje weer gaat branden. NONDEJU!!! Dan toch maar de ANWB bellen.
e koolborstels van de dynamo blijken versleten, in Frankrijk zijn ze niet voorhanden maar de Duitsers kunnen ons beter van dienst zijn. Gelukkig zitten we in de buurt van Straatsburg, geen probleem, wir schaffen das! In Duitsland aangekomen bleek de beloofde garage een Bosch fabriek met een receptionist die ons een klein plastic zakje geeft met daarin twee koperkleurige draadjes. Fijn, wie zet ze erin? Hij in ieder geval niet… NONDEJU.
Maar weer eens met onze vrienden bellen van de alarmcentrale, ze beloven hun best te doen maar verwacht geen wonderen zo net voor het weekend. We besluiten naar het Schwarzwald te rijden, om te lunchen in een natuurlandschap dat veel gelijkenissen met de Sound Of Music vertoond. We krijgen een belletje, in Freiburg is een garage die ons wellicht kan helpen. Ok, let’s go! De berg die we zojuist waren opgereden moesten we nu weer af. En wat ik toen nog niet wist maar nu nooit meer zal vergeten is dat je een automaat moet terugschakelen als je bergafwaarts gaat. Aangezien de zwaartekracht en een motor die enkel een voorwaartsmomentum creëert, er voor zorgen dat je continue op de remmen staat. Letterlijk. Afgaande op de geur is dat niet de bedoeling. Dit vermoeden werd bevestigd in de prachtige garage van een behulpzame Duitser; de remvloeistof moest worden vervangen. Hij had geen ruimte om onze witte beer te repareren maar hij kende wel een garage die trucks repareerde. En dat bleek zo te zijn, de volgende dag was alles weer in ordnung!
e dag daarna stond Zwitserland op het menu. Alles verliep voorspoedig, de imposante Zwitserse alpen doemden in de verte op. Niet veel later reden we brullend met 30km/h door de Gothardtunnel, in de achteruitkijkspiegel een vrolijke polonaise aan vrachtwagenchauffeurs. De legende gaat dat hun voornamelijk Oost-Europese scheldwoorden nog dagen lang nagalmden door de Zwitserse dalen.
Maar we zijn er! Italië! Het door ons bestempelde startpunt, enkele dagen achter op schema maar daar doen we toch niet meer aan. De rust lijkt wedergekeerd, we slapen aan de rivier die door Pavia stroomt, drinken biertjes met uitzicht over Portoverne. Eten vers gebakken croissantjes uit onze camping-oven in Torre del Lago Puccini, waar Mirte officieel oud is geworden. Om dit te vieren neemt deze grijsaard haar mee naar Pisa, met uitzicht op de scheve toren eten we onze eerste Italiaanse Pizza’s. Grazie bella Italia!
Dit is de droom!’ zeiden we tegen elkaar toen we op onze DAX door het Toscaanse landschap terug naar Olly tuften. We hadden die ochtend koffie gedronken en rondgewandeld in Lucca. Bij terugkomst stond ons een grote verrassing te wachten. Ik open de schuifdeur van ons Olly en zie een pakje pleisters op de stoel liggen, verbaasd kijk ik Mirte aan, die de plastic deksel van de kist waar de cameraspullen in liggen vasthoudt. Wanneer we goed om ons heen kijken zien we dat alle kastdeurtjes wagenwijd openstaan, de hele bus is een grote teringbende en het bovenste kastje is akelig leeg.
Alles is meegenomen. De camera, laptop, alle lenzen, de drone, zo’n beetje alle elektronica is foetsie. Zelfs de dashboardcamera hebben ze meegenomen. Gelukkig is de JBL speaker, die met veel moeite boven het geluid van de motor uit weet te komen om ons te voorzien van muzikaal genot, er nog wel. We voelen ons helemaal lamgeslagen. Geen idee wat te doen. We prevelen dingen als: ‘het zijn maar spullen’, ‘komt wel goed’ en ‘beter dat het hier gebeurt dan in Azië’. En ach er zit een kern van waarheid in maar filmpjes zullen jullie voorlopig niet te zien krijgen.
Na een dag in het politiebureau, bellen met de verzekering en familie, rijden we een camping op die net boven Lucca ligt. Hier staan we nu al week. Waar we voornamelijk bezig zijn met de verzekering, proberen te achterhalen of de zonnepanelen nou wel of niet werken en wederom met het repareren van onze DAX. Want op weg naar de winkel om een multimeter te kopen, begaf de ketting het waardoor ik onze kleine vriend weer terug de berg op kon duwen.
at een kommer en kwel! Maar we laten ons niet kennen, we gaan gewoon maar door, want wie niet tegen z’n verlies kan, die is maar zielig hoor!
Gelukkig is er een lichtpuntje aan het einde van deze tumultueuze tunnel: onze Engelse buren! Mike en Victoria, die hetzelfde avontuur als wij zijn aangegaan, die net als wij in hun eerste weken zitten, die ook zeker niet vlekkeloos zijn verlopen, die ook nog vol vragen zitten en alles opnieuw moeten uitvinden. We delen verhalen, ervaringen, wijn, bier en olijven. Na het horen van onze perikelen worden we liefkozend omgedoopt tot de Happy Unlucky Campers! Het avontuur is begonnen, bring. it. on.