olgende vrienden!
Ons avontuur gaat verder…
Alles beweegt. We gaan op… en neer, en op… en neer. In diezelfde cadans schiet ik in… en uit een haast hallucinerende droom. Alles om me heen trilt en maakt kabaal. Waar de fuck ben ik? Dan geeft Mirte me een por en zegt “volgens mij gaan we verzuipen”. Oja! We zitten op de ferry van Bari – Italië naar Durres – Albanië. Titanic-scenes schieten door ons hoofd. Ik zeg: “ik pak gewoon dat hele stuk hout hoor, je zoekt het maar uit”. Na een paar uur verder ijlen bereiken we goddank de wal, welcome to Albania! hoor ik door de luidsprekers. Gebroken kom ik overeind uit de twee stoelen die vannacht als provisorisch bed dienden. Snel naar Olly en van deze boot af.
Met veel getoeter en gevloek rijden we Olly aan wal. We zijn als eerste de boot opgereden en moeten nu achteruit rijdend de boot weer af, dan terugsteken en omhoog naar de tweede verdieping, en dat tegelijkertijd met onze Albanese en Italiaanse vrienden die er een race van lijken te maken… faaaak we hebben koffie nodig!
ij de paspoortcheck wordt mijn paspoort gecheckt. Dubbelgecheckt. En driedubbelgecheckt. De dame van de douane is er nog steeds niet zeker van dat ik geen lid ben van de Albanese maffia en geeft mijn paspoort aan een collega die me nog een keer door de gezichtsscanner haalt. Vanuit het raampje zie ik mijn gezicht op hun scherm met daarnaast een heel palet aan Albanese doppelgangers voorbij flitsen. Gelukkig geen match dus we gaan door. De weg op..
De Albanese snelwegen zijn “een uitdaging”. De Albanese rijstijl: suïcidaal. Dat kan niet lang goed gaan, en dat deed het dan ook niet. Bij het tankstation gaat het gelijk mis. Ik wil afslaan, ik zet mijn richtingaanwijzer aan, ik kijk in de acteruitkijkspiegel, ik zie niemand, ik draai het stuur naar rechts, ik kijk weer in de spiegel, SURPRISE SCOOTER! Surprise-scooterrijder gaat op z’n plaat! Kut! Ik parkeer Olly bij het tankstation en loop rustig naar onze kamikaze-vriend, met elke stap die ik zet wordt het gescheld (ik ga maar even vanuit dat dat het is), een beetje harder. Na mijn derde ‘ I CAN’T UNDERSTAND YOU, WHY DO YOU OVERTAKE ME WHEN I’M TURNING?!’ (met bijpassende handgebaren) wordt het hem teveel en in een woede-uitbarsting slingert hij zijn afgebroken knipperlicht richting mijn hoofd, die ik Matrix-style weet te ontwijken (of hij gooide gewoon heel scheef). Mooi denk ik, dit is mijn exit. Ik maak een paar wilde gebaren om aan te geven dat ik van zulks soort gedrag niet ben gediend en keer hem de rug. Snel loop ik naar Mirte, we springen in de bus en hobbelen zo snel we kunnen verder.
OFFIE! We moeten wakker worden anders gaan er nog veel meer ongelukken gebeuren. En WiFi zodat we shit kunnen googelen hier. Albanië zit niet bij de EU, dus niks geen bundelvoordelen van ons tante Neelie. We stoppen in Tirana, de hoofdstad van Albanië, bestellen twee koffie en zetten de gratis wifi aan. Top! Ok, nu nog Lek (Albanees geld), simkaarten en een camping regelen. Mirte besluit Lek te fixen, ik sla aan het googelen naar een camping. Na 10 minuten begint de onrust, die al snel overslaat in paranoia, die na 30 min ontvlamt tot paniek. WAAR IS MIRTE!? Ik probeer te bellen. Geen gehoor. Ik stuur een appje. Geen bereik. Oke.. ik moet haar zoeken. Shit ik heb geen Lek om de koffie te betalen, en als ik ga zoeken dan lopen we elkaar mis. In gedachten ligt Mirte achterin een Albanees busje op weg naar de vrouwenmarkt. Want serieus, die Slavische koppen zien eruit alsof ze 50 jaar dictatoriaal Communisme achter de rug hebben! Net op het punt dat ik wil bellen met het thuisfront om te melden dat ik Mirte ben kwijtgeraakt in Albanië, komt Mirte de hoek om gehuppeld. “Ja je kan alleen maar pinnen met Visa-kaarten, maar ik heb er een gevonden die Maestro accepteerde”. Als ze m’n lijkbleke gezicht ziet, schiet ze keihard in de lach. We moeten slapen, even bijkomen van Italië!
n dat doen we dan ook, op een prachtige camping net buiten Tirana. De familie die de camping runt is supervriendelijk, we krijgen huisgemaakte Raki, sla en tabak – de Albanese schijf van drie. En sinds ik geen sigaretten meer heb ben ik nu de trotste bezitter van 500 gram biologische tabak zonder toegevoegde zooi. Want ja, je moet toch aan je gezondheid denken!
De vrouw des huizes vertelt ons wat meer over Albanië, dat vroeger beter bekend stond als het Noord-Korea van Europa. Hier maakte Hoxha de dienst uit. Deze man was zo diepdonkerrood dat hij niet alleen brak met de Sovjet Unie maar ook met China. In dat isolement leefde Albanië in pure armoede en angst. Ze vertelde over wat ze ‘de vlooien’ noemde, speciale agenten die zendertjes zo klein als een vlooi droegen om de bevolking af te luisteren. Een slecht woord over het regime en je belandde in een strafkamp. Mensen mochten geen eigen bezit hebben, geen dieren, geen land, aan alles was een tekort. Behalve aan bunkers, daar zijn er duizenden van gebouwd, wachtend op een vijand die nooit kwam. Nu nog vind je ze overal langs de kust. De Albanezen hebben na de dood van Hoxha de bunkers omgetoverd tot cafés, restaurants, theaters en woningen. Oh en er zijn hier veel schildpadden.
e eerste paar weken hebben door de inbraak en de garagebezoeken flink in het budget gesneden. We moeten inkomsten genereren… en daarom hebben we een fantastische aanbieding voor jullie; De Rolltastic 4000! Een geniale uitvinding van Mirte. Check hier de infomercial:
De Rolltastic is gelanceerd, het callcenter zit klaar voor de bestellingen, dus voor ons tijd om Albanië verder te verkennen.
We rijden via Berat (prachtig, check foto) richting de kust waar we in de middle of nowhere staan te genieten van de geitjes die langskomen lopen terwijl we aan het houtsprokkelen zijn voor ons kampvuur.
lles wel en tevree, maar het volgende probleem, dient zich aan: er komt laf straaltje uit de kraan en daar moet je eerst 30 seconden op wachten. Ik schakel de Haagse Hulplijn in en nadat we alle leidingen hebben gecontroleerd luidt de conclusie: waterpomp vervangen. Klein probleem, de waterpomp zit IN de watertank. Dezelfde watertank waar we gisteren 100 liter water in hebben gegooid. Kut… Ok… terwijl ik voorzichtig de grote rode dop opendraai staat Mirte klaar met een aantal vuilniszakken om nog tenminste iets van ons kostbare water op te kunnen vangen. Bij de laatste draai, barst het water naar buiten, de vuilniszak schiet door de druk uit Mirte d’r handen en het waterballet is begonnen. We rollen door de modder, grijpend naar vuilniszakken en weten nog ongeveer 20 liter te redden. Het gortdroge stukje aarde is omgetoverd tot weelderig moeras. Maar de kapotte pomp gaat eruit, de nieuwe erin, en EUREKA! We hebben weer stromend water, alleen niet meer zoveel…
aar goed… wat gaan we nou doen? Hoe leren we dit ongrijpbare land beter kennen? Mooie natuur, check. Maar hoe leer je een land, de mensen, de cultuur echt kennen? Op internet staat een oproepje van een eco-camping vlakbij die hulp nodig heeft en in ruil daarvoor voedsel en natuurlijk: culturele uitwisseling. We besluiten langs te gaan voor een sollicitatiegesprek.
We rijden verder naar het zuiden de prachtige Albanese kust af. En dan opeens…bergen! Super steile bergen. Geen probleem, we hebben Olly immers de Franse Alpen op en af gekregen vorige zomer. Maar oepserdefloeps, Olly weigert in z’n eerste versnelling te gaan. En terwijl de wegen steiler en steiler worden, komen we met brullende motor haast tot stilstand, haast… want stapvoets sleuren we ons omhoog, letterlijk met het tempo wanneer je de ene voet voor de andere zet, terwijl de temperatuur van de motor toch erg dicht bij het rode vlakje komt. Nondeju… We stoppen bij een wegrestaurantje midden in de bergen. Ok. We verversen de olie van de schakelbak, gelijk ook de motorolie bijvullen en kijken of er iets klemt bij de pook. Niks. Een nieuwsgierige Albanees komt eens kijken, en overtuigt ons dat we de laatste 10 minuten omhoog wel gaan redden in de tweede versnelling. Waarop hij de nu al legendarische woorden zegt: your car is old… but gold! En zo is ‘t!
ruipend komen we, inderdaad, de berg over. What goes up, must go down. Oh en trouwens wanneer we de berg afgaan, rijden we ook in de tweede versnelling, remmend op de motor en dan nog sta je alsnog op de rem. Want in Albanië hebben ze schijt, daar bouwen ze de weg net zo stijl naar beneden als omhoog. Niet met mooie S-bochten maar met Z-bochten. Met andere woorden, het is met brullende motor omhoog en met brullende motor omlaag!
Daar is dan uiteindelijk de eco-camping! We bereiden ons voor op een warm ontvangst, door een gezellig Albanees gezin die onze hulp in hun kruidentuin hard nodig hebben. De realiteit is wat anders. Er zitten vier gasten onder een parasol aan een gammele bar die is opgetrokken uit rotte houtpallets. Ze lijken wat afwezig en de eigenaar is een beetje nors. Wanneer we ze vertellen dat we uit Amsterdam komen, lichten 4 paar ogen op en verschijnt er een zak wiet op tafel. Ah dat verklaart een hoop. Het zijn grappige gasten, we drinken een glas Raki en luisteren naar stonede verhalen over schildpadden, koffie verkopen en het wonen in een grot. De eigenaar vertelt ons wat over de camping en wat er moet gebeuren maar dat er niet wordt gewerkt wanneer het regent, dan wordt er namelijk geblowd. We gaan er nog een nachtje over slapen.
achten we… Olly staat op een half uur lopen van de camping omdat deze zich aan een prachtige baai bevindt waar je met de auto niet kan komen. De parkeerplek is op een Duits stel na die ook in hun bus tukken, compleet verlaten en ligt aan het einde van een doodlopende weg. Ideaal! Maar nee, om 2300 horen we een auto aankomen en een hoop geschreeuw en lawaai van deuren die open en dicht gaan. We zijn in een klap wakker, wat doen deze mensen hier? Fuck ligt alles in de kluis? Fuck de wielklem zit nog op t wiel, we kunnen niet weg! Dan horen we de auto starten en het wordt weer rustig. Totdat er om 0400 we weer stemmen horen, zaklampen schieten naar binnen. FUCK had ik nou die wielklem maar van de bus gehaald. Ik weet nu wat angst is. Je hebt geen idee wat er buiten gebeurt, je weet niet met hoeveel ze zijn, wat hun intentie is, echt een klote positie. Maar dan horen we het geluid van ritsen en een luchtpomp… wanneer het rond 0600 licht begint te worden zien we hoe drie Polen precies naast onze camper in t holst van de nacht hun tentje hebben opgezet. What de fak? Met een harde knal open ik de schuifdeur, knal m net zo hard weer dicht, we eten luidruchtig ons ontbijt, starten de motor, geven wat extra gas en toeteren nog een paar keer bij het wegrijden. Eikels.
e eco-camping hebben we afgezegd, het regent en na een rusteloze nacht hebben we geen behoefte aan wiet. Ok dan maar de versnellingsbak fixen! Een vriendelijke Hongaarse man van eind 60 ziet hoe we aan het aanklooien zijn met de versnellingsbak en knoopt een praatje aan, vertelt ons hoe fantastisch Griekenland is en loopt weer door. Even later komt hij terug met de gouden tip, een stukje verderop zit een garage. Super! Nadat we de garagehouder in pantomime ons probleem hebben uitgelegd, loopt hij met zijn norse kop naar de bus, gaat eronder liggen, smeert wat olie hier en daar, geeft wat harde tikken terwijl zijn collega hard aan de pook trekt en pats boem binnen 10 minuten zijn we weer onderweg!
We kijken elkaar aan… laten we alsjeblieft naar Griekenland gaan!
HOTO ALBUM ALBANIË