eachte Volgelingen,
Ons avontuur gaat verder! We bevinden ons midden in Jurrasic Park, deze dinosauriërs zijn gewapend met ACSI-kaarten, gigantische zielloze campers en worden gesponsord door de staat. PENSIONADOLOSAURUS!!!! Langzaam schuifelen ze voetje voor voetje over de Griekse camping, zure gezichten, kromme ruggen, uitpuilende ogen die ons geïrriteerd aankijken. Mein gutte hemel! Get us out of here!
We vullen Olly met 100 liter water, een Lidl-boodschappenwagen aan vreten, 70 liter diesel en twee Adonissen! Klaar voor ons grote wildkampeeravontuur in Pindo Natural Park, zo’n 100km van de Griekse westkust, net onder Albanië. En dit, mijn vrienden, is een camper-Nirvana, het Wildkampeer-Walhalla, dit is onze Ouranos, waar Gaia en Tartoros naast elkaar leven.
Ja vrinden, we zijn in Griekenland en onze e-readers maken overuren, we zijn betoverd door het boek Mythos, geschreven door Stephen Fry, ons geschonken door Kirsten (waarvoor honderdduizendmaal dank!). Ouranos is in de Griekse Mythologie de hemel, Gaia de aarde en Tartoros zijn haar diepste spelonken; de ravijnen, de canyons, de afgronden. En daar bevinden wij ons middenin!
artoros’ meest imposante creatie bevindt zich namelijk in dit park; de Vikos Gorge. Naar verluid de diepste canyon of gorge ter wereld. Of dat klopt laat ik in het midden, maar met een diepte van 900 meter en een doorsnee van 1100 meter valt je kin tot op de knieën. Alle pogingen om deze gigant te fotograferen zijn gedoemd te mislukken, het is stomweg niet te doen. De 18 kilometer lange hike is een van de onontdekte natuurwonderen die Griekenland rijk is, en natuurlijk zijn we van plan deze te trotseren!
Maar voordat het zover is moeten we onze ongetrainde stadsbeentjes en enkeltjes eerst maar eens goed warmlopen. We beginnen met een makkelijke route: 6 kilometer. Het probleem is echter dat ze geen mooi rondje maken. Oftewel het beginpunt is niet het eindpunt. Maar gewapend met onze super professionele hike-app zijn we ervan overtuigd dat het ons zal lukken om een rondje te maken. Nope!
Op de geïmproviseerde terugweg verliezen we de gemarkeerde rode stenen al snel uit het oog. We klauteren over rotsen, glijden langs steile berghellingen en kappen ons zonder machete een weg door de boesboes. We zien de aflevering van I Shouldn’t Be Alive met ons in de hoofdrol al voor ons. Zoals ze in die programma’s altijd zeggen: volg altijd de rivier! We plenzen met onze hikingboots (wandelschoenen) dwars door de rivier en checken om de tien minuten op onze hike app of we nog enigszins de goede richting op lopen. Hijgend, puffend, kreunend en steunend komen we vijf uur later dan gepland aan bij Olly. We zijn compleet gesloopt. Uitgeput vallen we in een diepe slaap.
LING-KLONG-KLING-KLONG We worden ruw gewekt! Wanneer we het gordijntje openen worden we aangestaard door twee grote glazige ogen. Naast Olly, op nog geen twee meter afstand, staat een gigantische koe te grazen. Zijn koe-bel klingelt vrolijk heen en weer. Dan blijkt al snel dat we omsingeld zijn, niet alleen door koeien maar ook schapen en geiten doen zich te goed aan de sappige grassen waar wij Olly pontificaal op hebben geparkeerd. De geiten kijken ons stoïcijns aan, je ziet ze denken: BARBAREN!
e overige twee pogingen verlopen een stuk voorspoediger maar blijken toch intensiever dan gedacht. De kaart geeft aan dat de moeilijkheidsgraad moderate is maar de trappen die stijl omhoog kruipen langs de flank van de canyon zijn een aanslag op de kuitjes. Desalniettemin zijn deze wandelingen… ik bedoel hikes… adembenemend. Het is een mix van bospaden die dwars door de natuur lopen afgewisseld met kalkstenen paden. Deze paden zijn tijdens de Byzantijnse overheersing gebouwd. Rijke weldoeners bouwde tevens een wirwar aan stenen boogbruggen zodat de handelslieden sneller met hun ezeltjes van dorp naar dorp konden trekken. Deze paden waren tot aan 1970 de enige manier van transport. Nondeju…
En dan de dorpjes zelf. Alsof Walt Disney en Anton Pieck een liefdesbaby hebben gekregen die ze goed verstopt hebben in de Griekse Tartaros! Het woord pittoresk doet het geheel geen eer aan. De maagdelijk witte kalkstenen huisjes zijn gebouwd tegen de steile bergketens die het Pindos park rijk is. Mirte is mentaal al bij minstens 15 huisjes ingetrokken. Er heerst een serene rust, een gemoedelijkheid die niet valt te beschrijven. Het mooiste van alles is dat je te voet aan komt, alsof je de dorpjes zelf hebt ontdekt.
aar zo’n hike wekt de eetlust op, en zo’n maaltijd vult de maag, en die maag vult de endeldarm, en… nou ja… hoe zal ik het netjes zeggen? Ik moet schijten als een beer. Maar KAK! We hebben geen wc, ja een portapotti, zo’n plastic doos maar die bolussen van ons hoeven niet mee op reis. Dus zodra we ergens aankomen wordt er gelijk gescout naar goede poep-plekjes. Daar achter de bosjes misschien? Oh nee dan sta je precies in het zicht van de weg… Misschien als we een beetje het dal in lopen? Oh nee hier loopt het stijl naar beneden! KAK! Dan maar snel achter die boom en hopen dat er niemand langsrijdt. Daar zit je dan gehurkt te hopen dat de viscositeit in orde is, want meer dan 3x vegen zit er voor deze toch al zo verzuurde bovenbenen niet in! Een toilet is nu de nummer 1 luxe!
Maar waar blijven de “we-fucked-up-ankedotes” waar jullie volgelingen zo van smullen? Helaas moet ik jullie teleurstellen, die zijn er deze week niet. We betreden het tijdperk van de routine. Alles werkt zoals we ooit, lang geleden, hadden bedacht. De accu’s worden geladen door de zon, waardoor we genoeg stroom hebben om de koelkast te laten draaien, al onze apparatuur op te laden en belangrijkst de ventilator te laten draaien die is ingebouwd in ons dakluik. Want man o man, scheetjes laten in bed kan zomaar het einde van de ander betekenen. De ventilator heeft ons beider leven menigmaal gered!
We hebben niCole kidMan, onze benzinebrander, waar we onze prakjes op klaarmaken onder controle. Dit vuurspuwend draakje verraste ons zo nu en dan met een brandend boertje waardoor Mirte haar oksels een week niet hoefde te scheren. Nimmer meer!
We hebben een methode waardoor we het driedelig matras op zo’n manier weten op te vouwen dat het bed helemaal inschuift. Ook de opvouwbare oven die op de benzinebrander past heeft een speciaal plekje is ons hart veroverd. Deze held voorzag ons in Italië al van afbakbroodjes en zelfgebakken croissantjes maar nu we er ook kruidenboterstokbrood en zelfgemaakte pizza’s uit weten te toveren is de liefde helemaal bezegeld. De 4G antenne heeft eveneens zijn nut bewezen, waardoor ik de Formule 1 light’s off!! toch mooi heb meegekregen (laten we het niet hebben over de 200mb die dit kwartiertje streamen me heeft gekost).
e hebben ook nog wat gezellige upgrades toegepast, zo liggen er nu drie kleedjes in onze gangpad, heeft Jaap het Aapje zijn eigen habitat gekregen en we hebben BUNTING! (vlaggetjes, gekregen van onze Engelse vrienden).
We weten nu dat we de bus kunnen vullen met genoeg eten voor minstens een week. Het eten uit onze overvolle Lidl-winkelwagen past met gemak in de keukenkastjes. De douchecabine dient als wijnkelder/fust bier. En dan hebben we onze buiten-douche nog. We weten nu ook dat onze 100 liter tank genoeg water bevat voor een week buiten de bewoonde wereld.
Hoe weten we dat zo zeker? Nou, dat ik zal ik jullie vertellen trouwe volgelingen! De afgelopen acht nachten hebben we onafgebroken doorgebracht in de Pindos wildernis. ACHIEVEMENT UNLOCKED! “Maar zijn jullie dan niet eenzaam?” hoor ik jullie denken… NEEN! We werden vergezeld door de Griekse Goden die over ons waakten, volgens de mythologie zijn er twaalf maar volgens ons klopt dat niet. Het zijn er namelijk veertien, naast Zeus en zijn vrienden, willen we graag Mike en Victoria, hun hond Piglet en Hymer Frank aan jullie voorstellen.
en Engels stel, dat al aardig op leeftijd is en eveneens huis en haard hebben opgezegd om fulltimers te worden. We hebben ze leren kennen tijdens onze gitzwarte periode in Italië en ze zijn helemaal uit Lefkadas afgereisd om ons te vergezellen. Gelukkig zijn ze niet alleen gekomen, Dionysos reisde met hen mee. De Griekse god van de wijn! Geboren uit het dijbeen van Zeus! Nondeju, wat een kater!
Nadat de kater was weggetrokken, trokken we op dag 5 vol goede moed de Vikos Gorge in, oh en Piglet came too! De super schattige hond van Mike en Victoria die we half-geadopteerd hebben. Tsja en dan de Vikos Gorge, ik kan nu weer een alinea vol kliederen met bijvoeglijke naamwoorden maar dan wordt het wel erg zoetsappig dus laat ik gewoon zeggen dat het echt kei-mooi was! Maar echt he! De ijsjes waarop we onszelf trakteerden waren waarschijnlijk nog beter.
Elke avond wanneer Eos haar roze-paarse vingers langs de Griekse Pindos hemel streelt, scharrelen we wat voedsel bij elkaar en laven ons aan al het goeds dat Olly en Frank, de Hymer van Mike & Victoria, voor ons meezeulen. (Fun fact voor iedereen met een canon-camera, EOS komt terug in de productnaam van hun camera’s, zoals bijvoorbeeld de Canon EOS 5D mark II. WAAROM!? Omdat Eos die Griekse God van de dageraad is, haar mogen we dankbaar zijn voor the golden hour, het perfecte moment om een foto te maken).
k, ok, ok… omdat je alles hebt gelezen, als een ware volgeling betaamt, krijg je een beloning. Een klassiek ´We fucked up’-verhaal!!! Een paar dagen geleden stonden we boven aan een van de vele bergen onze kater weg te werken met hotdogs, chips en bier. Alles was pais en vree maar OEPSERDEFLOEPS!! De luifel staat opeens in een hoek van 180 graden, de poten vlogen tot boven de bus en mijn verschrikte ogen zagen hoe de schroef die de luifel op zijn plek houdt zo uit Olly werd gerukt! NONDEJUUUUU!!!! De schroef was dwars door keukenmuur gerukt. Maar door een geniale ingeving van Handyman Mike (ongelofelijk hoe zo’n oude man, nog zulke geniale ingevingen kan hebben) zat de luifel binnen 30 minuten weer stevig op zijn plek. Het enige wat we daar voor moesten opofferen was een snijplank en stukje metaal. Check de foto’s!
h en we hebben bijna de deur er af gereden omdat ik deze niet goed had dichtgegooid en daarom openvloog toen we een afslag namen… oh en de stang waarmee we de luifel uitdraaien heeft 40 kilometer lang naast de bus gehangen omdat deze nog aan de luifel zat, een wonder dat deze er niet uit is gevallen. Want ja, we blijven de Happy Unlucky Campers natuurlijk. Maar al met al zijn Griekse Goden ons goed gezind (afkloppen graag)!