ieve Volgelingen!
Wow! Maar echt WOW! Binnen drie dagen na het lanceren van onze inzamelingsactie hebben we het gestelde doel behaald! Daarvoor willen we alle donateurs enorm bedanken. Bedankt voor jullie donatie, bedankt voor het vertrouwen in ons. Wat een vrijgevigheid, warmte en liefde! We gaan er voor zorgen dat het geld goed terecht komt, daar hebben we gelukkig ook de mogelijkheid toe. Voor iedereen die nog wil doneren – goed nieuws: we hebben het streefbedrag met €500,- verhoogd. Strebers als we zijn, hopen we de komende weken nog meer geld in te zamelen.
Ok genoeg gebedeld. Hoe gaat het met ons? Want daarvoor lezen jullie volgelingen getrouw, en dat waarderen we enorm! Goed nieuws! Er is weer een fuck-up verhaal. Lees snel verder voor alle juicy details.
Herinneren jullie de blog over Italië nog? Die ene, waar we net waren beroofd, die ene met een week vol gedoe en gezeur met politie, verzekeringen en fantastische Engelse buren. Dat we dachten, fuck it! Toen we dachten, we laten ons niet kennen, we gaan gewoon maar door, we gaan naar Rome! En dat we toen een lekke band kregen en weer een paar dagen vast zaten in een of ander klote dorp… ja? Mooi!
ant dat, precies dat, gebeurde ons een paar dagen geleden wederom! Nee niet de beroving, lek rijden! NONDEJU! Na 12 nachten wild gekampeerd te hebben - waarvan 2 nachten bij de McDonalds en 2 nachten op een paarkeerplaats waar junks koper uit een katalysator zaten te slopen - oftewel in de concrete jungle die Athene heet! We waren redelijk krokant, onze geur deed de zwevers doen walgen, we wisten niet meer welke onderbroek we nou wel of niet binnenstebuiten hadden gedragen, en ook de portapotti begon te geuren. We snakten naar een camping, naar een douche, wc, wasmachine…we misten de Pensionadolosaurussen zowaar! MAAR NEEEEEEE…..
oet toet!!! De dag begon al goed. De bijrijder van een passerende auto maakte met grote ogen het ik-heb-zo’n-grote-vis-gevangen-gebaar naar ons. Mmmh misschien toch maar even op de vluchtstrook stoppen om te kijken. En ja hoor: daar hing de twee meter lange wifi-antenne los langs Olly, klaar om het tegemoetkomende verkeer de ogen uit te steken. Funfact: toen ik aan het shoppen was naar WiFi antennes richtte ik mijn aandacht vooral op het aantal Db, hiermee wordt het bereik van de antenne aangeduid. Toen ik er een van 19db zag die slechts 20 euro duurder was dan de 6Db variant was de keuze snel gemaakt. Waar ik echter NIET op lette waren de afmetingen… daarom scheuren we nu rond met een enorme witte staf langs de zijkant van Olly. ANYYYYWAY… ik toog met gevaar voor eigen leven het dak op en bevestigde onze zendmast weer stevig aan het dakrek met twee tiewraps. Niks aan het handje! Vrolijk door.
en paar kilometer verder keek Mirte in de achteruitkijkspiegel en zonder een krimp te geven deelde ze stoïcijns mee: ‘we hebben een lekke band’. Ze zei het alsof het de normaalste zaak was, ‘die plant is groen’ zou opmerkelijker hebben geklonken. ‘ok’ zei ik en zette Olly rustig langs de kant. Tot onze grote opluchting, constateerden we dat het de NIEUWE, 5 WEKEN OUDE, 120 EURO KOSTENDE achterband lek bleek te zijn, die ene die onze Italiaanse vrienden erop hadden gezet…
aar wat er toen gebeurde was next level. Normaliter pakten we de telefoon, drukten op speeddial 1 waar de ANWB onder geprogrammeerd staat, klapten onze stoelen uit, pakte een boek, en wachtten rustig op onze redders in nood. NEEN! Ditmaal waren we onze eigen redders in nood! We pakten onze nu al haast versleten gereedschapskist, DAX werd van de scooterdrager gereden, de krik tevoorschijn getoverd, sleutel 17 werd ter handen genomen en voor we het wisten was de reserveband bevrijd uit zijn benarde positie onder de bus.
Dat is niet helemaal waar, in Italië hadden de monteurs de bouten die onze reserveband omhooghouden met een Formule 1 pistool vast gedraaid PFFFFFFFFFRRRRT, PFFFFFFFRRRRRT. Muurvast! Gelukkig zit ik op een streng dieet van bier en chips waardoor ik de moeren binnen het uur los had!
Vervolgens de krik maar eens testen, na een paar pogingen ging er een voetje van de vloer. GREAT SUCCES! Maar misschien handig om eerst de wielschroeven los te draaien alvorens 3.5 ton op te krikken want zo draait de band natuurlijk gezellig mee… En ook hier kwam ons chips dieet weer goed van te pas. Want ook deze schroeven zaten muurvast maar nadat Mirte haar voluptueuze lichaam losliet op de moersleutel, gaven deze uiteindelijk ook in.
innen no-time zat het reservewiel erop, maar daar lieten we het niet bij zitten! We vonden het gat in de band en met onze McGuyver bandenreparatiekit waren we vastbesloten het gat te dichten. Na een aantal bandenplakinstructie-YouTube-filmpjes waren we eindelijk zo ver. Gat uitboren, rubber dingetje op een ander schroefdingetje, lijm d’r op en erin rammen. Maar niet te diep!!! riep Mirte (zoals zo vaak, pow-chickeh-pow-pow) nog terwijl ik de prop er met mach 3 in ramde. Te diep. NONDEPIE!
Ok, nog een keer proberen! Wederom, GREAT SUCCES! Totdat we de band gingen oppompen met onze ULTRA-McGuyver bandencompressor. Pro-tip: gebruik de compressor enkel wanneer de motor stationair loopt aangezien deze veel stroom gebruikt, gelukkig fikte de zekering uit waardoor we hiervoor werden behoed. Nadat we de zekering hadden vervangen, begon het pompen, toen de compressor 2 bar aangaf, hoorde we de lijm scheuren en begon de band venijnig naar ons te sissen. NONDETSssssssssJUUUUU.
a deze McGyver-deceptie geven we het op en besluiten naar de eerste de beste wildkampeerplek te rijden, de camping moet nog even wachten. Uiteindelijk zijn we bij een bandenboer terecht gekomen die aangaf dat de band waarschijnlijk niet goed genoeg was opgepompt waardoor er van binnenuit slijtage ontstond. Grazie bella Italia….. We zijn dus op zoek naar nieuwe banden… Achjah… what else is new?
ndertussen hebben we de camping weer achter ons gelaten nadat we hun gehele watervoorziening tot op de laatste druppel hebben uitgeknepen, het porselein te hebben doorklieft, de wasmachine te hebben misbruikt (wat nou 5 kilo maximale capaciteit?!) en alle MB’s te hebben verslonden. We staan nu weer lekker aan de zee, het bandenprobleem is uitgesteld naar de nabije toekomst, de ouzo staat op tafel, en ik zit een veels te lang verhaal te schrijven over een lekke band.
Tot volgende week!
Kusjes