olgelingen!
Het beloofde verhaal over Athene moet helaas wachten… Watt dan? Ja Watt? Hoezo Watt? Niks Watt! We hebben geen Watt! Lang verhaal kort, de zonnepanelen hadden kuren, ze gaven geen Watt! Watt the fuck? Maar… Watt doe je dan?
Dan zit je vervolgens drie dagen in de brandende zon op het dak van Olly, met een multimeter in je hand waar je geen verstand van hebt, en een Hagenees in je oor die je, mateloos gefrustreerd over je onkunde, probeert uit te leggen wat nou het verschil is tussen Volt en Ampère. De eerste multimeter ging al snel naar de klote omdat de zekering was geklapt nadat ik het verkeerde draadje op de verkeerde pool hield en nou ja… laten we zeggen dat ik blij ben dat ik niet bij de explosievenopruimingsdienst werk.
iteindelijk, na drie dagen testen, meten en gehannes komen we tot de conclusie dat het voorste paneel sowieso naar de haaien is en dat een van de twee andere panelen maar half werkt. We hebben net niet genoeg stroom om de koelkast te laten lopen en onze mobiele telefoons op te laden en zeker niet genoeg stroom om de laptop op te laden. Heel langzaam lopen de accu’s leeg, en zodra de accu’s onder de 12 volt komen kan dat schadelijk voor ze zijn. Ons leven staat in het teken van het kleine paneeltje in de bus die aangeeft hoeveel voltage, ampère en watt er tot onze beschikking is. De schaduw is onze grootste vijand. Telkens wanneer hij zijn donkere kluwen over Olly dreigt te werpen, springen we panisch achter het stuur om hem te verplaatsen.
De temperatuur in de bus is daardoor niet te harden. 36 Graden vol op dak staat gelijk aan 60 graden in de bus, en vergeet niet, we zijn aan het wildkamperen dus alle deuren en ramen worden ‘s nachts hermetisch gesloten. In deze bedompte oven worden we langzaam ge-slowcooked (pleonasme, red.) met als resultaat; ijlende dromen, plakkerige lijven (the wrong kind) en puffende longen. De ventilator helpt enigszins en met zijn 0,3 ampere per uur wordt hij volt-technisch gezien gedoogd. Maar tis nondeju werm onder dn erm!
n dan hadden we het bandenprobleem nog… gelukkig reden we langs een bandenboer die ons voor slechts 100 euro kon helpen, vergeleken met de 500 euro die we in Italië aftikten een schijntje! Nog een geluk bij een ongeluk was het feit dat de bandenboer ook brommers repareerde! En toen we hem vroegen of hij onze Dax van een nieuwe ketting kon voorzien was zijn antwoord volmondig NEH! (want NEH betekent JA, en Oki betekent NEE, das logisch, ja toch? Niet dan!) Dat hield ook in dat we de onderdelen die mijn ouders op 9 mei vanuit Nederland hadden verstuurd, niet meer nodig hadden. Ja je leest het goed, 9 mei! Ruim een maand later is dit pakketje nog steeds verdwaald in het Griekse postsysteem, gelukkig trekt PostNL zijn schouders op en doet alsof haar neus bloedt! Wat wel coulant van ze is: ze zijn een onderzoek begonnen naar het hele euvel, of we 12 werkdagen geduld hebben? Joe!
Maar Dax is gefixt! Een klein lichtpuntje… maar niet voor lang. Want na een paar overwinningsrondjes op onze Dax, maak ik een foutje. Het idee was om Dax te ontzien van de enorme toeren die hij in z’n tweede versnelling draaide en op te schakelen naar de derde maar oepserdefloeps, mijn voet trapt het schakelpedaal naar benden in plaats van naar boven, en voor je het weet zit de versnelling in zijn een, en is Dax compleet over zijn toeren! Met een harde bonk komen we stil te staan. Gelukkig start hij nog wel en bereiken we Olly maar van harte ging het zeker niet. De volgende dag geeft Daxje er de brui aan, een schor gesputter is het enige wat we uit hem weten te krijgen. Ga terug naar de gevangenis, u komt niet langs Start, stop die 10.000 euro maar… juist. Kut!
n dan is er de verzekering nog… het moment van de waarheid is aangebroken, deze week krijgen we te horen of we nog iets vergoed krijgen van onze Italiaanse nachtmerrie. De schade-expert was erg positief, braak was bewezen, gedeeld gebruik eveneens en dat de spullen echt ooit ons bezit waren stond als een paal boven water, X-bedrag is vastgesteld, lang niet alles wat het ons gekost heeft maar we kunnen er mee leven. Echter, de spullen zaten niet achter slot en grendel… en dat staat dan ook, als nonchalante bijzin, in het rapport. Wanneer we de kleine lettertjes erop nalezen staat er duidelijk dat elektronische spullen die in een afgesloten camper liggen maar niet in een afgesloten kastje alsnog niet vergoed worden. Onze magen draaien zich om in een Gordiaanse knoop. Alle hoop die onze zeer vriendelijke en behulpzame schade-expert ons had gegeven wordt in een zin keihard van de tafel geveegd. Ugh… we wachten het rustig af, fingers crossed.
rengt dit frustraties met zich mee? Ohjah zeker! Ontstaan daardoor irritaties? Maar natuurlijk! We zijn een beetje uit ons doen. Ik begin een zin om hem vervolgens nooit af te maken en staar doelloos voor me uit. Mirte heeft haar hoofd al minsten 100x tegen het portier of half-uitgeklapte bed gestoten omdat haar gedachten ergens anders zijn, het is nog maar de vraag of ze ooit weer voor de klas kan staan. En ok, we zitten inderdaad aan de meest prachtige strandjes, het is hier 36 graden, geen wolkje aan de lucht maar in gedachten zijn we er niet echt bij. We hadden nu volleerde yogi’s moeten zijn die elke dag hun lijf in onmogelijke posities wringen met de geest van een volleerd zen-boeddhist, gehuisd in een fit-girl/boy-body waar menig vlogger jaloers op zou zijn. Maar nee, de grootste inspanning die ik tot dusver heb geleverd is het downloaden van een fitnessapp genaamd Gorilla (ik vond het aapje er tof uitzien, vandaar). En in de headspace-app is zo stil dat mindfullness een nieuwe betekenis krijgt, denk aan niks… check! We zijn constant aan het sjeffen!
k genoeg geklaagd! Want gelukkig waren onze Engelse vrienden er om ons wederom op te vrolijken. Ze reden maar liefst 6 uur non-stop van de ene kant van Griekenland naar de andere om ons te doen laten lachen totdat we er bij neervielen! De ouzo, bier en wijn vloeide rijkelijk, elk maal was een feestmaal en de katers waren enorm. Mirte kon weer over kleurpaletten, conditioners en bunting praten terwijl Mike en ik verhalen uitwisselden die niet eens half waar waren maar wel onze mannelijkheid naar elkaar toe bevestigde. We overladen hun hond Piggy met headscratches en snoepjes en liggen met ons opblaasfruit uren in de zee. Na vier dagen zwaaien we onze vrienden dan echt voor de allerlaatste keer uit. Ze laten ons met vernieuwde energie achter… back to business!
iteindelijk krijgen we onze Dax weer aan de praat, wat remreiniger op de bougie en in de carburateur deed wonderen en nadat we hem een paar keer goed op z’n staart trappen, brult hij weer als vanouds! Top! De zonnepanelenboer belooft ons 2 nieuwe panelen, een extra controller en een opvouwbaar zonnepaneel waardoor ook dat probleem zich lijkt op te lossen. Helemaal mooi is dat Pakezel Pim donderdag vanuit Amsterdam overvliegt naar Athene en deze zooi voor ons mag meenemen! Ook de ANWB is ons weer te hulp geschoten, zij regelden een solar expert die alles voor ons gaat installeren. Serieus, de ANWB is je beste vriend, tenzij je een spiksplinter nieuwe auto hebt die nooit kapot gaat, in dat geval betaal je contributie om onze enorme schadeposten te compenseren. Waarvoor dank!
Op weg naar de Praktiker (een soort Mediamarkt/Praxis/Blokker/Xenos-mutatie) lachen we alweer. De Praktiker kennen we ondertussen van binnen en van buiten, we zijn er al zeker 6 keer geweest sinds we Griekenland binnen zijn getuft. We zijn op jacht naar een broodmes (om het zonnepaneel van Olly te amputeren) en een internetkabel (om dat verdomde WIFI apparaat te repareren dat ik uit ongeduld van Olly trok waardoor de kop van de internetkabel afbrak - lang verhaal, wederom veel frustratie).
Terwijl ik Mirte een romantische wandeling in de Praktiker beloof en ze me vertelt dat dat het liefste is wat ik ooit tegen haar heb gezegd, rijd ik achteloos achter mijn voorganger het parkeerterrein op. Dan ZWIEPT de slagboom op nog geen 30 centimeter voor ons neus naar beneden waardoor ik KEIHARD op de rem moet trappen om nog geen 3 centimeter voor dit zwaard van Damocles tot stilstand te komen! NONDEJU, dat scheelde weinig. Sinds wanneer moet je een kaartje trekken om hier te mogen parkeren? Dat is nieuw!
e nemen ons voor om alleen datgeen te kopen wat we ECHT nodig hebben en na anderhalf uur staan we 2 bamboe-snijplanken, 4 bamboe bekers (want die ene zijn te groot voor koffie maar die andere te klein voor spa met limoen en nouja weet je wel… er moet een tussenmaat komen), een internetkabel en een broodmes af te rekenen. De schade blijft dus beperkt. Snel nog even schijten en daar gaan we weer, HUH!? Hadden we niet een kaartje? Moesten we niet betalen? We rijden alweer door het chaotische verkeer dat Athene rijk is dus waarschijnlijk niet… watt the fak.
leine side-step (zei hij op pagina drie van het verhaal dat hij in Word aan het tikken is): over een tijdje komen jullie allemaal weer terug van vakantie en een goed vakantieverhaal kan niet zonder het hoofdstuk: ZE RIJDEN ECHT ALS IDIOTEN IN…. (insert land van bestemming). Laat me u introduceren met de Griekse rijstijl. Er zijn twee soorten rijstijken: KAMIKAZE KLOOTVIOOL of SCHILDPAD - FUCK YOU IK HEB GEEN HAAST IK RIJD 30 WAAR JE 130 MAG BOEIUH IK BEN SUPER ZEN. Ok dat is standaard in elk land, maar dan… met een oud besje als Olly wil je altijd netjes rechts rijden, laat de snelle jongens maar voorbij razen, wij hobbelen rustig verder. Maar in Griekenland is het heeeeul normaal om je auto op de rechterrijbaan te parkeren om even wat boodschappen te doen. We hebben al een keer tien minuten achter een rij auto’s stilgestaan omdat we dachten dat ze stonden te wachten voor een kruispunt, toen we opeens zagen dat het wel erg stil was in de auto voor ons, en in de auto daarvoor en.. oh het zijn gewoon zes geparkeerde auto’s op de rechterrijstrook, prima! Wanneer we in Nederland van een drie-baans-weg naar een twee-baans gaan dan gebeurd dat meestal aan de meest linkse helft van de weg. Maar niet in Griekeland, daar houdt de meest rechterhelft er opeens mee op waardoor je al toeterend en met alarmlichten aan opeens moet invoegen terwijl je in je achteruitkijkspiegel een Griek geërgerd ziet opkijken van z’n smartphone. De Grieken verwachten dan ook niet dat je helemaal rechts rijdt want daar zitten alle gaten in de weg, maar goed, sinds wij niet met het verkeer mee kunnen, tikken we die allemaal een voor een aan! Athene is een gekkenhuis, ik houd mijn hart vast voor de chaos die Azië voor ons in petto heeft…
ort verhaal lang. We leven nog, we genieten, de problemen blijven komen, we blijven ze tackelen, in landen waar we de taal niet spreken, maar met de enorme vriendelijkheid die de Grieken rijk zijn is dat geen probleem, we fixen die shit! Olly z’n zonnepaneel hebben we vandaag geamputeerd, het reisprogramma voor Pakezel Pim is bekokstoofd, de zee is wederom getrotseerd met een frisse duik, we verheugen ons op Lesbos, en zijn benieuwd naar het onbekende.
Tot snel vrinden!