ieve Volgelingen
Het is een tijdje stil geweest, dat spijt ons! De toiletbezoeken zullen eenzaam zijn geweest, misschien heb je de afgelopen weken zelfs werk afgekregen of heb je je druk gemaakt over onze gesteldheid… Maar dat is niet nodig, we maken het goed. Ondertussen zijn we al twee weken aan het werk op Lesbos, daar zal het deze blog nog niet over gaan. De dagen zijn te lang en vermoeiend, de indrukken te groot, dat willen we eerst laten bezinken. Daarom maken we een sprong terug in de tijd naar 13 juni, de dag voordat Pakezel Pim op bezoek komt, lezen jullie mee?
We staan bij de Lidl. De winkelwagen bezwijkt bijna onder het gewicht van alle chips, bier, ouzo, wijn, worstjes, tzatziki, olijven en andere geneugten des levens die we nodig hebben om ervoor te zorgen dat het onze hooggeëerde gast, beter bekend als Pakezel Pim, aan niets zal ontbreken. We duwen de voedselkolos voor ons uit, parkeren hem voor Olly, maar wanneer ik de kar loslaat om de deur te openen hoor ik het gerinkel van metaal op glas en een hoge toon die erg lijkt op een gillende Mirte. Ik schrik me de pleuris, kijk om me heen en zie tot mijn grote schrik hoe onze voedselvriend afstevent op de drukke tweebaansweg in hartje Athene. Met een harde knal klapt de winkelwagen tegen de stoeprand die de linker weghelft scheidt van de rechter weghelft en kieperen onze geneugten zo over straat. Een gekatapulteerde meloen die ternauwernood weet te ontkomen aan een gewisse dood zet het op een rollen en instinctief ren ik er achteraan. In alle chaos rent ook Mirte de weg op om auto’s tegen te houden, met de meloen onder mijn arm ren ik op haar af zodat we samen de kar weer op vier wielen krijgen om als bezetenen onze winkelwagen voor de tweede keer te vullen. Op het moment dat de voedselvoorraad ervandoor ging stond het stoplicht gelukkig net op rood waardoor er geen auto’s op de weg waren maar al snel springt het stoplicht op groen. De toeterende Grieken scheuren genadeloos op ons af. Vol onbegrip en afschuw gebaren en schreeuwen ze ons van alles toe. De schade blijft gelukkig beperkt, een ei en een zak chips sneuvelen die dag… moge hunner zielen rusten in de schoot van onze lieve heer…
k dan… na deze bende wacht ons nog een andere bende. Olly ziet eruit alsof er de afgelopen maanden twee zwervers in gehuisvest zaten, en dat was dan ook precies het geval! Tijd voor een deep clean up - op naar de carwash! Google Maps stuurt ons naar een hele smoezelige carwash, een nog smoezeligere man gebaart ons naar binnen te rijden, het past net aan. Maar dan horen we een hard KLONK! De oprijplaten van de carwash waar het water doorheen kan stromen is helemaal ingezakt. Fuck, 3.5 ton op zo’n doorgeroeste plaat is een blogpost waiting to happen! Snel gas erop en wegwezen hier!
Uiteindelijk vinden we een geschikte carwash, het kost ons bijna een half uur, en zo’n 15 euro aan kleingeld om Olly helemaal schoon te krijgen. Er komt zo ongelofelijk veel vuil vanaf dat we schrikken wanneer we zien dat Olly eigenlijk wit is… Maar het resultaat mag er wezen, Olly staat te shinen en de mensen op straat kijken weer over hun schouders wanneer we voorbij tuffen.
En daar is hij dan! Pakezel Pim landt op Athene Airport en hij is niet alleen! Zijn stramme ruggetje gaat gebukt onder twee gloednieuwe zonnepanelen, een opvouwbaar zonnepaneel (cadeautje van de leverancier), zonnepaneelcontroller, kabels en andere toebehoren. Maar dat is nog niet alles! We misbruiken deze gelegenheid ten volste en hebben eveneens een nieuwe waterpomp, nieuwe simkaarten, bandenplakkit en…. als kers op de taart…. een nieuwe camera en drone besteld! Ik spring een gat in de lucht wanneer ik de Fuji x-h1 aan zie komen rijden en realiseer me veel te laat dat het Pim is die de bagagekar voortduwt. Uiteindelijk geef ik Pim dan toch maar een hand en gaan we op weg naar de camping!
De komst van Pim voelt als een nieuwe start, alle problemen en zorgen glijden van onze tere zieltjes, het is nu echt vakantie! We hoeven geen aandacht meer te schenken aan de zonnepanelen, de diefstal, onze Dax en alle andere mankementen, nee daar hebben we nu even geen tijd voor! Het restaurant van de camping is tot 0100 open, serveert een heerlijk maal, ijskoude pils en heeft een prachtig uitzicht over de zee. Beetje jammer dat Pim pas om 21:00 landde waardoor we niks van het uitzicht hebben meegekregen.
De kater wekt ons, de zee verfrist ons en Pim irriteert ons! JEZUS… meneer heeft het te warm, de zee is te zout, de zon schijnt te hard op zijn melkwitte huidje maar zijn eetlust is nog het ergst. Op weg naar Delphi wil rupsje-nooit-genoeg al na 30 minuten stoppen om te lunchen, we fabriceren snel wat hotdogs die hij binnen no-time naar binnen werkt. Een uur later is het weer raak… ‘ja als ik brak ben moet ik gewoon om het uur eten’ is het excuus. We stoppen bij een van de vele Taverna’s die Griekenland rijk is. Na drie bladerdeegballen gevuld met spinazie, kaas en feta begint hij aan zijn ijsje… meine gutte geute!
aar na twee maanden op elkaars lip te hebben gezeten is het gezelschap van een van je beste maatjes een hele verademing. Vol trots rijden we met Pim naar Delphi, die zich vooral verbaast over de littekens van de Griekse crisis. Bij elk leegstaand bedrijfspand slaan bij Pim alle stoppen door en start er een nieuwe waterval aan vragen: zijn al deze mensen nou werkloos? Zijn deze bedrijven überhaupt ooit winstgevend geweest? Wat heb je aan 15 garages langs een weg? Waar kwam al dat geld vandaan? Waar is al dat geld gebleven? Waarom betalen wij de Griekse schulden af? Gevolgd door een telling van alle benzinepompen, bij nummer 25 geeft hij het op, we hadden makkelijk de 100 kunnen halen. Eenmaal uitgeraasd vraagt hij om een handdoek voor z’n knieën omdat de zon zo hard brandt. Genieten!
We besluiten een camping op te zoeken want met dit groentje lijkt wildkamperen er niet in te zitten. We parkeren Olly naast een gigantische Mercedes-truck die ook is omgebouwd tot camper. De gelukkige eigenaren Ted en Meike zitten voor hun truck en we knopen een praatje aan om er vervolgens achter te komen dat ze ook uit Nederland komen en voor je het weet is de ouzo-polonaise in volle gang!
et zwembad zorgt voor wat insta-famous-pica’s, de cappuccino frappe voor de verkoeling en de tafeltennistafel voor de nodige rivaliteit. Aan het einde van de dag besluiten we toch naar het orakel van Delphi te wandelen, hier kwamen meer dan 3000 jaar geleden vanuit het hele Griekse rijk pelgrims naartoe die benieuwd waren naar hun toekomst. Zo treden we in de voetsporen van onze over-over-over-over-etc-grootouders, alleen liepen zij waarschijnlijk op een nuchtere maag. De drie biertjes en de brandende zon hakken er lekker in, ik vind mezelf tollend op m’n benen terug in het museum van Delphi terwijl ik Pim nog iets hoor mompelen over 12 euro die hij nooit meer terugkrijgt. Mirte ziet dat ik niet zo lekker ga, zet me op een bankje en voert me een emergency Snickers en water uit haar waterzak. Gulzig slurp ik aan het plastic mondstuk als een puppy die gezoogd wordt, de suppoost werpt ons een vreemde blik toe. Verder herinner ik me alleen dat de Griekse beeldhouwers minutieus te werk gingen, de marmeren standbeelden zijn met zoveel oog voor detail gemaakt! Maar goed, aan audiotours doen de Grieken niet dus je hebt geen idee waar je naar kijkt. Bij de uitgang wordt een Amerikaanse toerist, die quasi-intellectuele vragen te stellen aan een guide om diens antwoorden gelijk in twijfel te trekken, verstoord door het kermend gepiep van Pim z’n Nikes terwijl hij via de rolstoelschans in stijl naar uitgang glijdt. De Amerikaan kijkt zo boos dat ik bijna in m’n broek pis van het lachen.
e volgende dag rijden we weer terug naar Athene voor een laatste dagje strand. Ditmaal gaan we toch wildkamperen, Pim zegt het aan te durven. Maar hij is er niet helemaal gerust op want wanneer wij denken dat we het raam open kunnen zetten omdat Pim daar toch slaapt ziet hij dat juist als reden om het raam vooral dicht te houden… achjah zo zijn we ook ooit begonnen, we nemen het hem niet kwalijk.
En dan… de dag des oordeels… vandaag krijgen we eindelijk antwoord op de vraag; WAAR BLIJFT ONS VERZEKERINGSGELD NONDEJU? Om 12u zitten we aan onze dagelijkse frappe, Pim gaat naar het toilet, we kijken elkaar aan en zeggen ‘mwah kleine kans dat we ook echt uitsluitsel krijgen vandaag, dat wordt weer bellen’. Ik refresh m’n inbox voor de 100ste keer en sla een hartslag of 10 over wanneer ik zie dat we een mailtje van Allianz hebben ontvangen… Snel openen, lezen dat de echte uitslag in de bijlage is te lezen, downloaden, wachten, wachten, wachten, OPENEN…. AAAAAAAAH JAAAAAAAAAAAA we krijgen een del van ons geld terug!!! Tranen van geluk, een zucht van opluchting en dikke vette glimlachen, zelfs Pim is geëmotioneerd wanneer hij weer aanschuift. OUZO!!!!
n daar staat opeens de taxi om Pim naar het vliegveld te brengen. Hij kwam, hij zeurde en was weer weg. Gelukkig keek Pim niet om toen hij naar de taxi liep, want de realisatie dat ik ‘m nu echt lang niet meer zou zien kwam toch wel even binnen. En met Pim zijn vertrek, vertrok tevens ons vakantiegevoel. De volgende dag stond onze afspraak met de zonnepanelenexpert op de planning en de overtocht naar Lesbos! We zochten onze vertrouwde plek bij de McDonalds weer op, het personeel was blij ons weer te zien en negeerde ons vriendelijk wanneer we gebruik maakten van het toilet.
e zijn er bijna vrienden, nog even volhouden…
Al vroeg in de ochtend parkeren we Olly pontificaal voor de deur van onze zonnepanelenexpert. Zijn kleine winkel ligt aan een gigantisch drukke weg, Olly blokkeert de volledige stoep en ook het zicht van de mensen die bij de bushalte ernaast op de bus staan te wachten. Wederom geïrriteerde blikken maar hey it’s the Greek way! Het is een vriendelijke vent, erg behulpzaam en een harde werker. Binnen no-time ligt het nieuwe paneel op het dak, gekit en al! Maar dan zakt de moed ons weer in de schoenen: geen watt! Nou ja een beetje watt maar niet meer dan normaal. Nog meer meten, nog meer testen en… NOG meer testen… en dan blijkt dat het middelste paneel geen ampère levert wanneer hij wordt belast. Oftewel als de koelkast aanspringt stopt het paneel met werken… Toch maar vervangen dan (we hoopten het tweede paneel als reserve te kunnen gebruiken voor latere problemen die zich sowieso gaan voordoen). Maar onze Griekse vriend had geen tijd meer voor ons, de volgende dag konden we terug komen… maar onze ferry naar Lesbos gaat vanavond! NONDEJU! We hebben geen zin in half werk want dan sta je straks in je beste Turks uit te leggen wat je nou precies gedaan wilt krijgen.
Als een gek rijden we naar het kantoor van Hellenic Seaways om ons ticket om te boeken. Gelukkig waren we net op tijd en deden ze totaal niet moeilijk. Vermoeid keerden we terug naar de McDonalds, a home away from home…
e volgende dag wordt het zonnepaneel op het dak gelegd en schiet het wattage naar de 180w! Feest! De accu’s zijn ondertussen weer helemaal volgeladen en het zonnepanelen avontuur is voor nu afgerond! Wanneer we willen afrekenen komen we voor een ethisch dilemma te staan. ‘How much is it?’ wordt beantwoord met ‘How much do you want to pay?’ Eh…. Ja we zijn heel blij met het resultaat maar ons Nederlands DNA zet je niet zomaar opzij… Onze hersenen slaan op tilt ERROR ERROR ERROR! We betalen wat ons schappelijk lijkt en discussiëren de hele rit naar de haven of we nou wel of niet genoeg hebben betaald.
We komen veel te vroeg aan in de haven en om de tijd te doden besluit ik nog maar eens naar onze DAX te kijken. Wanneer ik hem kickstart komt hij gelijk tot leven HOEZEEEJ! Om vervolgens weer sputterend tot een zwijgen te komen. AAARRGH! Volgens onze Haagse Hulplijn is het waarschijnlijk de carburateur. Met lichte paniek schroef ik deze onder DAXje vandaan, elk schroefje leg ik op volgorde om er voor te zorgen dat ik ‘m ook weer terug in elkaar kan zetten. Maar dan gaat er een lampje branden, opeens snap ik hoe het werkt! Je geeft gas, de kabel aan je gashendel trekt een kapje omhoog die over het spruitstuk zit waardoor de benzine vrijkomt… En ik zie ook dat het spruitstuk verstopt zit, snel even schoonmaken, weer in elkaar draaien en ja hoor GREAT SUCCES! DAXje rijdt als nooit tevoren! Voldaan rijden we de boot op!
e ferry was zoals gewoonlijk weer een hel. De airco stond op standje koelcel, de verlichting bleef constant aan (we slapen op stoelen, die staan opgesteld zoals in een vliegtuig) en om de zoveel uur stopten we op een ander eiland waardoor de veiligheidsinstructies weer werden afgespeeld. Inclusief het voorbeeld-alarm. When you hear 7 hard beeps followd bij a continious beep, please go to the nearest exit. JA JAAAAAAAAA!!!!
waalf uur later komen we vroeg in de ochtend aan op Lesbos, we rijden van de ferry waar we door twee militairen vriendelijk worden verzocht om even mee te gaan. Ik kreeg gelijk flashbacks naar Fiji waar ik in een ver verleden ben gesnapt op het bezit van wiet. Deze Fijiaanse agenten hebben me zoveel angst ingeboezemd dat ik sindsdien bij elke douane spontaan trillende knieën krijg. Ik probeer mezelf te vermannen, we hebben niks illegaals bij ons dus we hoeven ons totaal geen zorgen te maken. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. In plaats van yassas (wat goedendag betekent) zeg ik yammas (wat proost! betekent). Mirte kijkt me boos aan, doe normaal joh idioot straks denken ze dat we iets te verbergen hebben en keren ze hele tent binnenstebuiten. Mirte d’r charmes verbloemen gelukkig mijn gestuntel, ze maakt wat grapjes waar de douaniers hartelijk om lachen, ik lach net iets te hard mee maar gelukkig mogen we al snel weer doorrijden. Eenmaal in Olly krijg ik nog even goed op m’n kloten van Mirte, hoe moet dat straks aan de Iraanse grens, of de Pakistaanse grens? Keep your shit together! is de boodschap.
Rianne (niet Spit ?) staat ons op te wachten en begeleidt ons naar een berg die uitkijkt over Mytilini, de hoofdstad van Lesbos. Hier zullen we de komende weken bivakkeren wanneer we klaar zijn met onze werkzaamheden op Kara Tepe en Moria, de vluchtelingenkampen waar Movement On The Ground actief is. Rianne vertelt ons dat het heel zwaar zal worden, maar ook heel leuk maar ook heel heftig maar vooral heel leuk… wow… waar zijn we aan begonnen? Wat staat ons te wachten? Maar voordat we die vragen kunnen stellen is ze alweer weg, druk druk druk!
We installeren ons op de berg en dan begint het opeens keihard te regenen. En te onweren… de bliksemschichten vliegen ons om de oren maar de donder volgt pas na enkele seconden dus ik maak me niet zo druk. Mirte is daarentegen vol aan het Googlen geslagen en de ANWB site biedt antwoord: het is niet verstandig op een hoog gelegen open punt staan waar u het hoogste punt bent… check, check, check… en FLITS. BOEM! De bliksem slaat in op onze berg, de grond schudt op zijn Gronings! Als twee idioten springen we uit Olly, rollen de luifel in (want ja je wilt toch droog zitten), gooien de stoelen naar binnen, flikkeren de tafel erin en rijden DAX terug op z’n brommerdrager en dat in recordtijd. Zeiknat springen we de cabine in, trappen Olly op z’n staart en scheuren naar de parkeerplaats van de Lidl die naast Kara Tepe ligt en de thuisbasis van Olly zal zijn wanneer wij aan die arbeit gaan. Nahijgend kijken we elkaar aan en schieten in de lach… holy shit… wat een begin van ons nieuwe avontuur op Lesbos…