riendelijke Volgelingen!
We laten Ephese en onze dagdromen achter ons, en vertrekken vol goede moed naar de volgende dagdroom; Pamukkale. De foto’s laten prachtige zonsondergangen zien van natuurlijk gevormde baden die helblauw zijn doordat het water rijk is aan calcium. De baden staan bekend om hun helende werking en werden al door Cleopatra gebruikt! Vet! In de jaren ’90 werd het natuurwonder bijna de nek omgedraaid door het toerisme en daarom greep UNES… oh nee… ja toch wel, UNESCO greep in. Oh meine gute geute, daar gaan we dan…
nnnn ja hoor! We vertrekken vroeg met het idee de touringcars voor te zijn… NOPE! Wanneer we aankomen staan er zeker zo’n 30 bussen op een rijtje, terwijl de ene bus na de andere de steile berg op kruipt - gevolgd door onze Olly… Oh nee… Oh jaaaaa!
Al snel begeven we ons wederom tussen de Japanse paraplu’s, selfiesticks en met zonnebrand ingesmeerde Polen. We proberen snel naar de kassa te lopen waar tourguides hun gansjes toeschreeuwen. Die groepen lopen als zombies gewapend met handycams, Go Pro’s (vastgebonden aan het lichaam, hoofd of op selfiestick) in de rondte, op zoek naar de beste Facebook profielfoto opportunity. De drukte, de chaos, de schreeuwende kinderen, de krijsende guides, het lijkt ze allemaal niks te deren. Wat zijn dit voor mensen? Zijn dit wel mensen? Wat is er gebeurd met survival of the fittest? En ik kan maar aan een ding denken: de sketch van Bill Burr, die het geniale idee heeft om cruiseschepen tot zinken te brengen. Voeg daar alstublieft ook georganiseerde touringcar-reizen aan toe, dan kunnen we weer bouwen aan een geciviliseerde wereld. Dank u!
e maken rechtsomkeert uit deze hel, op naar de bergen, naar de meren, ver van deze monsters.
Maar dan moeten we er eerst zien te komen… De eerste berg die we tegenkomen slaat onze idyllische dagdromen aan gort; een 10% steile klim gecombineerd met een temperatuur van tegen de 40 graden werkt niet in Olly’s voordeel, vooral niet als we niet in de eerste versnelling kunnen rijden. Faaaak, we maken rechtsomkeert en gaan wederom op zoek naar een garage. Dit is niet meer leuk…
Maar het brengt ons wel weer op mooie plekken. Verdwaasd rijden we rondjes in een lelijk industrieel stadje. De ene garage ziet er nog onbetrouwbaarder uit dan de andere. Dit zijn garages die je auto uit elkaar halen, maar niet meer terug in elkaar zetten… Wanneer we de moed opgeven horen we opeens: HELLOOOO, CHAI? Of we thee lusten! Yes please! En zo ontmoeten we de gebroeders Mehmet en Erkut, twee vrolijke gasten die een LPG garage runnen. Mehmet begint gelijk te bellen met al zijn vrienden, maar niemand lijkt onze oude bus te kunnen helpen. Tussen het bellen door krijgen we Turske lessen en nog meer chai. Tot een oplossing komen we niet, maar we kunnen weer lachen en dat is veel belangrijker.
e rijden verder en zien een Mercedes met een Nederlands kenteken voor een garage geparkeerd staan. Onze medelander kan ons mooi helpen met vertalen. Het blijkt dat deze garage ons niet helpen, maar na wat bellen kan de overbuurman ons waarschijnlijk wel helpen. Wij daarheen. De man barst in lachen uit - bij Allah, ik ben vandaag al drie keer gebeld over jullie, maar jullie blijven volhouden, vooruit dan ik kijk naar de bus. Hij stapt in Olly en rijdt zo weg voor een testrit. Dit is de eerste keer dat ik Olly over de snelweg zie rijden, wat een beauty!
Uiteindelijk bleek er geen olie meer in de versnellingsbak te zitten… oepserdefloeps! En ook de luchtfilter krijgt een grondige schoonmaakbeurt. We maken een testritje, hij doet ’t weer! Oke… maar wat nu, de Turkse Nederlander bij de vorige garage waarschuwde ons niet afgezet te worden! Tsja… hoeveel hebben we ervoor over? Hij is wel een uur bezig geweest.. Wat doen we als hij moeilijk gaat doen? Ugh… wat kut om afhankelijk te zijn van anderen… we staan in startblokken voor een gigantische discussie wanneer hij erop staat dat we hem helemaal niks betalen… huh? Turkish hospitality! Wow… oke! We keuvelen nog wat na en naar een hoop Teshekur’s (dankjewel) rijden we weer verder… de berg op!!!
aar niet zonder horten of stoten, want we kunnen wel weer in de eerste versnelling maar door de steile helling en de hoge temperaturen begint de motor zowat te koken. We worden tot twee keer toe tot stoppen gedwongen om Olly flesjes water te voeren. Met liefkozende woordjes besprenkelen we de radiator. Een andere truc is de verwarming helemaal open te zetten zodat Olly zijn warmte kwijt kan. Onze zweetvoetjes bereiken een PH-waarde die elke zuurtegraad overtreft. Maar we nemen het Olly niet kwalijk, we gooien er wat meer koelvloeistof bij, besluiten om ‘m niet meer zo op z’n staart te trappen in dit warme klimaat en voor we het weten tuffen we 20 kilometer per uur, rustig van berg naar berg.
n Olly brengt ons waar we willen zijn, midden in de natuur, weg van de toeristische hel, weg van de drukke D-wegen die omlijnd zijn met benzinepompen en goedkope winkels. Rust! Alhoewel we ons blijven verbazen over de dorpjes die we onderweg tegenkomen waar de tand des tijds maar geen grip weet te krijgen. De oude vrouwtjes zitten voor hun mandjes met groente en fruit zitten, en de oude mannetjes zitten doelloos op een steen of voorovergebogen op een tractor. De huizen zijn in verval, gebouwd in de traditionele stijl van stenen vastgemetseld met koeienstront en een dak van stro. Wat doen deze mensen hier? Worden ze niet gek van de schreeuwende eentonigheid? Aan de andere kant, als ik terugdenk aan de terror-toeristen, dan geef ik ze groot gelijk. De wereld lijkt langzaam gek te worden, maar deze mensen hebben daar geen weet van. Ignorance is bliss.
e bezoeken lake Salda, met 180 meter het diepste zoetwatermeer van Turkije en gelukkig nog niet op de UNESCO-world heritage lijst! Sterker nog, er is geen hotel te bekennen, de -strandtentjes zijn zelf-ingerichte containers, die gerund worden door verschillende families. De kinderen staan in de bediening, pa en ma in de keuken en buiten zit oma gözleme-pannenkoeken te bakken. Die pannenkoeken zijn zo lekker dat we gelijk een tweede portie laten komen, voor de prijs hoeven we het zeker niet te laten, waarvoor nogmaals dank, ome Tayip!
et meer zelf is prachtig blauw en de modder schijnt een helende werking te hebben op de huid. Zelfs de meest stoere Turkse alfa-man loopt van top tot teen ingesmeerd in modder te flaneren. Het is een gezellige bedoeling. Wat vooral opvalt, is dat iedereen de tijd neemt om eens goed met z’n allen op de foto te gaan. De fotosessies die zich voor onze neus afspelen zijn fascinerend, de poses ronduit creatief, zowel door mannen als vrouwen. Vrouwen gaan bedekt en gesluierd het water in, of ‘gewoon’ in bikini. Het maakt allemaal niks uit. Iedereen doet z’n ding, iedereen is aan het genieten.
n we scheuren alweer door. Turkije is 2500 kilometer breed, dus gas op die lolly, kijk ze gaan, gaan, gaan! We rijden door uitgestorven bergpassen, langs koeien die verbaasd kijken naar de grote witte van staal gemaakte koe die brullend voorbij komt denderen. Het is werkelijk prachtig! Geloof je me niet? Check de foto’s in het fotoalbum onderaan de blog!
an al dat reizen word je moe! Geloof het of niet. Dus wij naar een hamam waar de Engelse taal haar intrede nog moest maken. We willen een medische massage maar krijgen volgens Google Translate een lymfeklieren massage. En dan vooral de lymfeklieren rondom de dijen maar dat wisten we toen nog niet.
Ik word een kamertje ingeleid, kleed je maar uit gebaart ze. Helemaal? Ja helemaal, en volgens mij moet ik dan dat handdoekje omslaan. Oke. Ik ga vervolgens op de tafel liggen… maar er komt niemand. Huh? Wat nu? Ik doe de deur langzaam op een kiertje en daar zie ik het ongeduldige gezicht van mijn masseuse, of ik mee wil komen en snel een beetje! Maar… de massagetafel is hier toch? Ik word meegenomen en vertwijfeld blijf ik achter in de sauna, gelukkig wordt Mirte, die dezelfde ongemakkelijke ervaring had meegemaakt, naast me neergezet.
Na een half uur zweten worden we, apart van elkaar, weer meegenomen naar een volgend kamertje. Dit kamertje is een kruising tussen een badkamer en een gevangeniscel; aan de linkerkant staat een grote kom met water en een emmer met een sopje en een spons. Aan de rechterkant is een betegeld gevangenisbed dat uit de muur steekt waar een kruik op ligt. Ik heb geen flauw idee wat er van me verwacht wordt en wil gaan liggen op het gevangenisbed maar wordt teruggefloten. Verkeerd gegokt. Ze gebaart dat ik water over m’n hoofd moet gooien en me moet wassen. In alle commotie en ongemakkelijkheid vergeet ik de pantoffels die ik van de receptioniste heb gekregen uit te trekken… nondejuuuu! Ik loop te soppen in m’n pantoffels. Zo kan ik niet naar buiten, ik besluit ze te ‘vergeten’.
Op blote voeten haast ik me naar de massagekamer, ik ontwijk de blikken naar m’n blote voeten en ben blij dat ik hun Turkse opmerkingen niet kan verstaan. En dan begint de massage…
Ze begint bij m’n voeten en werkt zich langzaam omhoog. Dan komt ze bij m’n liezen en het handdoekje wordt wat verder naar rechts gelegd waardoor mijn hele linkerkant haar nakend aangaapt. En dan gaat het los, haar handen grijpen handje over handje tussen m’n liezen, zo diep dat ik m’n adem inhoudt en spastische bewegingen probeer te onderdrukken.
Wat is dit voor plek? Het is niet vervelend te noemen maar dit had ik niet verwacht. Zijn we per ongeluk een hoerenhuis binnen gewandeld of ben ik gewoon preuts? Nadat de benen drie kwartier zijn uitgewoond worden er in het laatste kwartier nog even snel snel de schouders en de buik meegepakt en voor ik het weet ben ik weer alleen.
En daar lig ik weer, in totale onwetendheid. WHAT DO YOU WANT FROM ME?!?! Moet ik me aankleden? Moet ik blijven liggen? Moet ik naar buiten gaan? Na 10 minuten ga ik voor de laatste optie. Op de gang vind ik giechelende meisjes die me terug duwen: ‘you go sleep now’. Oke.. shit.
Wanneer ik net weer wat ontspan word ik al weer meegenomen naar de natte gevangeniscel. Oh shit en nu? Ik wil het bakje met water al pakken, maar blijkbaar moet ik nu wel op het gevangenisbed gaan liggen. Ik doe m’n handdoekje af en wijs nog een keer vertwijfeld naar het ‘bed’. De masseuse knijpt haar ogen dicht en wijst nog een keer. Oke the awkwardness is killing me! En dan begint ze me van top tot teen in te zepen… oke je wilt ‘m dus niet zien, maar wel voelen… MADNESS!
et is intussen half 10 ’s avonds wanneer Mirte en ik schoon gesopt aan de chai zitten. Ook Mirte haar masseuse nam het niet nauw met persoonlijk grenzen. We lachen ons suf en besluiten niet verder te rijden. We parkeren de auto op een industrieterrein en kruipen in onze bedjes. De volgende dag rijden we verder oostwaarts richting Konya. Dit blijkt een een gigantische stad te zijn, waar we enorm van gaan genieten. Maar dat weten we dan nog niet.
Welterusten lieve volgelingen, tot snel!
PHOTO ALBUM GARAGES & MODDER