n the road again!
Na een slopende terugreis met wederom een overstap van 7,5 uur op Istanbul, komen we in het holst van de nacht aan in Elazig. Bepakt en bezakt hobbelen we richting onze trouwe witte reus, en met elke stap slaat het hartje wat harder. Zou hij er nog staan? We kunnen het niet goed zien want een rij bomen blokkeert ons zicht… maar dan… van… achter een pilaar verschijnt haar lachende gezicht voor mijn gevoel lijkt alles langzamer te gaan! JAAAA daar staat ie! We checken snel of alle ramen nog dicht zitten en wanneer dat het geval blijkt te zijn kunnen we met een gerust hart weer in ons, zeer krappe bedstee klimmen!
n daar rijden we weer, alsof we nooit zijn weggeweest. We doen wat boodschapjes en ja we zijn nog steeds een opzienbarende verschijning, hoofdjes keren weer ouderwets onze kant op als we voorbij schuifelen op zoek naar een stuk kaas wat er nìet uitziet als geel plastic. Ik moet zeggen, ik heb het gemist; de spotlight; de aandacht; de fans!
Wanneer we aankomen op een camping, die aan een prachtig meer ligt, gaat de Vipbehandeling vrolijk verder. We krijgen lunch aangeboden door de vrouw des huizes, gecomplementeerd met wat lijkt op karnemelk die al een tijdje over de houdbaarheidsdatum is. Ik drink hem in een teug leeg zonder door m’n neus adem te halen en Mirte leegt het glas beleefd onder de auto. De Turkse gastvrijheid draait weer op volle toeren!
En zo chillen we een paar dagen, lekker mediteren, beetje hardlopen (of iets wat daar op moet lijken) en we mogen van een van de huisjes gebruik maken voor onze behoeften en was-partijen. De huisjes zijn echt goor maar worden wel gehuurd door mensen die daar blijkbaar anders over denken want ze groeten ons lachend.
e zijn weer uitgerust van het uitrusten in Nederland en besluiten te beginnen met onze border-run. Turkije is nu wel leuk geweest. Oost-Turkije is super gastvrij maar qua natuur… niet zo interessant wat ons betreft. Wel mooi, maar zo uitgestrekt en kaal dat je er lastig kan wildkamperen. En elke nacht een andere parkeerterrein… daar word je niet echt blij van. Daarnaast spreekt hier niemand Engels dus communiceren met de lokale bevolking zit er ook niet in. Nee, het is mooi geweest. Gassen maar! Op naar Van, zo’n 600 kilometer verderop. Alleen een beetje lastig een dag rijden, dus we mikken op Tatvan – 400 kilometer oosterlijker.
Tatvan oogt ons erg modern aan, maar we weten niet hoe dat nou komt. De straten zijn even stoffig, de minaretten tetteren net zo hard als elders, maar toch is er iets… ‘DE MENSEN ZIJN EEN STUK HIPPER EN KNAPPER!’ roept Mirte ineens, alsof ze een goddelijke ingeving krijgt. En dat klopt, maar waarom dan? Google vertelt ons dat Tatvan voornamelijk uit Koerden bestaat, zou dat het dan zijn? De ober in het restaurant praat in ieder geval heel goed Engels. Wanneer ik terug kom van het toilet staat de hele mannelijke bediening rondom de blonde engel die zojuist vanuit Elazig is afgedaald naar deze Koerdische jonge mannen die allemaal ‘hun Engels willen bijspijkeren’.
Er blijkt een ferry te varen van Tatvan naar Van en dat lijkt ons wel wat want een enkeltje kost slechts 70TL oftewel €9,30. Brandstof kost 0,80 euro de liter, dus voor 9,30 koop je 11,6 liter diesel. We rijden ongeveer 1 op 8, voor 9.30 euro kunnen we dus 93,33 kilometer rijden en van Tatvan naar Van is het 137 kilometer -> tel uit je winst! De ferry vertrekt al vroeg dus we besluiten voor de terminal te tukke, maar voordat we kunnen tukken moeten we natuurlijk wel eerst Chai drinken met de beveiligers. Die blijken in een vakbondsvergadering te zitten voor transportdirecteuren. Terwijl wij aan onze Chai nippen zetten zij hun verhitte onverstoord door. We besluiten Google Translate eens aan te zetten - er is geen touw aan vast te knopen maar een uitspraak is op z’n minst opvallend te noemen:
e ferry blijkt een ferry als geen anderen te zijn. De ferry… is een TREINFERRY!!!! En dat is niet zomaar iets voor een Marchand. Ik stam af van een waar spoorweggeslacht; de vader van mijn opa begon op de stoomlocomotief, opa werkte bij de NS; en mijn vader zet de spoorwegtraditie voort! Zelf heb ik aardig wat klussen gedaan in opdracht van ProRail dus óók ik, draag mijn steentje bij. Dus een treinferry… nondepie! Da’s verrekte groot nieuws fnie dan!
e stad Van is verder niet zo boeiend, maar wel de laatste grote stad voor de grens dus een goede gelegenheid om Olly weer in topvorm te krijgen. Hij heeft de laatste tijd nogal last van winderigheid, in de vorm van dikke zwarte rookpluimen. Het is zo erg dat we bang zijn dat het lastig wordt om met een uitgestreken gezichten op Jesse te stemmen bij de volgende verkiezingen. OP NAAR DE GARAGES VAN Van…
We komen terecht bij een Mercedes garage, althans er hangt een bord boven de deur met het Mercedes logo… sounds legit! Hij kan ons alleen niet helpen maar springt wel gezellig bij ons in de auto om ons de weg te wijzen. Op naar de volgende garage! Daar trekken ze de dieselfilter eruit, we blijven met handen en voeten uitleggen dat deze vervangen moet worden. De man schudt van nee, wij van ja, en om de discussie te beëindigen blaast en zuigt de man eens goed hard aan en op de filter om aan te tonen dat we ons niet zo moeten aanstellen… ok, jij wint.
Wat betreft de zwarte rook, ze lachen ons allemaal keihard uit. Ook bij de volgende garage waar we door onze gids naar toe worden gesleept. Ze leggen uit dat de diesel niet goed verbrand omdat er te weinig zuurstof bij komt omdat we op 2100 meter zitten, hij kan de motor daar wel op afstellen maar als we dan nog meer stijgen of dalen herhaalt het probleem zich weer, oftewel het heeft geen zin! Later komen we erachter dat we steeds vergaten om de toeren naar beneden te draaien… ja daar hebben we een aparte knop voor, dat wisten we, maar waren we vergeten. Oeps. Niks aan de hand dus! Gelukkig maar.
Maar het is toch mooi hoe we dit alles te weten zijn gekomen. Deze mensen spreken geen woord Engels, en tetteren wel onverstoord in Turks tegen je aan. Met handen, voeten, wijzen, lachen, schudden, wenkbrauwbewegingen en andere lichaamsdelen kom je er uiteindelijk wel uit… oh en Google Translate natuurlijk! Maar ze blijven geduldig met je, ze blijven lachen, geen stress, komt goed. Heerlijk.
k dan het volgende probleem waar we ons al een tijdje aan stoorde: ons matras. Ons matras is helemaal uitgelebberd, we liggen eigenlijk op een houten plank te slapen en dat voelen we in de botjes. Dus op zoek naar een nieuw matras… op maat gemaakt want een normaal matras gaat niet passen. Dat klinkt als een nieuw avontuur… en dat was het ook!
We Googlen: ‘matras’. We vinden: een matrassenwinkel. We gaan een rokerige matrassenwinkel binnen. Wederom handen en voetenwerk. Maar dan, een Koerdische man staat op, neemt ons bij de hand naar onze eigen auto, stapt in en wijst ons de weg. Hij spreekt een aardig woordje Engels maar sommige dingen worden met de telefoon vertaald.
Hij blijkt van Koerdische afkomst en vertelt zijn schokkende verhaal. Voordat hij als leraar op een prive-school aan de slag ging, was hij parlementslid in Ankara voor de Koerdische Partij. Hij vertelt hoe zijn collega’s zijn opgepakt, gemarteld en nu vastzitten. Momenteel wacht hij zijn eigen vonnis af, hij kan tot wel negen jaar celstraf krijgen. Wow. Hij leeft in een, zo zegt hij zelf, fascistisch Turkije, waar angst en geweld regeren. En dat zie je ook terug in het straatbeeld. Op elk kruispunt staan gepantserde wagen, en die zijn niet lullig, er zitten volautomatische machinegeweren ongemonteerd. Volautomatisch als in, het wapen volgt je auto automatisch wanneer je door één van de vele militaire checkpunten rijdt. Bizar.
We komen aan bij een bazaar, binnen no time hebben we een klein winkeltje gevonden wat handelt in schuimmatrassen en de beste man kan ze op maat voor ons snijden. Kom over een uurtje maar terug. In dat uur worden we door onze nieuwe vriend meegenomen naar de school waar hij les geeft. De leerlingen begroeten ons hartelijk en je ziet dat ze hun leraar bewonderen. Zo’n leraar waar je op latere leeftijd nog eens met glimlach aan terug denkt. Glinsterende oogjes kijken nieuwsgierig onze kant op wanneer we in de kantine zitten, we worden getrakteerd op köfte en chai, maar natuurlijk! Vervolgens laat hij ons de lokalen zien, elke klas bestaat uit maximaal 8 leerlingen, ja niet zomaar een school, hier komt de elite.
en uur laten proppen we onze nieuwe matrassen in de achterbak van onze Koerdische vriend en rijden we naar zijn huis. Zijn vrouw, dochtertje van zeven en zoontje van anderhalf… een prachtig gelukkig gezin. Maar dat slaat bij ons in als een bom, wat als hij negen jaar de bak in moet? Hij zegt een plan te hebben, hij vlucht naar Erbil in Irak, te voet! Als alles goed gaat is dat een maand lopen. Vanuit Erbil hoopt hij dan een vlucht naar Zweden te kunnen nemen. Zonder zijn prachtige gezin.. Als dit allemaal lukt is hij overgeleverd aan de Zweedse asielprocedure die zijn lot, en dat van zijn gezin, zal bepalen.
Zaten we een paar weken geleden nog in een vluchtelingenkamp op Lesbos, en nu zitten we aan het begin van een potentiele vlucht. Wat een ellende. Maar daar merk je niks van, er wordt veel gelachen, verhalen vertelt, lekker gegeten en natuurlijk chai gedronken. Zijn dochter is gelijk fan van Mirte, ze rent naar haar kamer om een Barbie met blond haar te pakken, ze wijst naar de Barbie en naar Mirte. Ze heeft ook een Barbiecamper die ze ons trots laat zien, wanneer we vervolgens een foto van Olly laten zien, is ze gelijk verliefd en wil ze mee om onze levensgrote Barbiecamper te zien.
enmaal bij Olly aangekomen kijkt ze haar ogen uit, Mirte geeft haar een volledige rondleiding en het meisje glundert als een malle. Ook vader lacht zijn tanden bloot. Wanneer Mirte haar een zelfgemaakt armbandje geeft als ware van afscheid. valt ze Mirte in de armen en geeft haar een dikke zoen. We zwaaien nog een keer en dan verdwijnen ze in de duisternis. Ik vraag me af hoe het nu met ze gaat… En wij, wij trekken vogelvrij naar de grens, een fictieve lijn die Iran van Turkije scheidt. Bizar.