olgende Volgers!
We zijn op weg naar de grens. We storten ons nu echt het onbekende in; Iran. DE VIJAND! ACHTERLIJKE CULTUUR WAAR JE GEEN ALCOHOL MAG DRINKEN!!! AAAAAAH! Alle Turken tutten met hun lippen en schudden afkeurend wanneer we zeggen dat we naar Iran gaan... ‘Why Iran?! Not good’… Mmmhh.. is dit nou wel zo verstandig?
Ook horrorverhalen op het internet: het duurt uuuuren voordat je de grens over bent en het is een chaos. Oke.. de wachttijd gaan we voorkomen door er vrijdagmiddag heen te rijden, en in de buurt te slapen.
Om het nog ietsjes spannender te maken: we zijn door onze terugreis naar Nederland erachter gekomen dat onze bus eigenlijk al drie weken geleden het land uit had moeten zijn. En: we hebben geen papieren voor de DAX om legaal te grens over te gaan. Inderdaad: onze bus is illegaal in Turkije, en we proberen onze brommert illegaal Iran in te krijgen. Hey ho. LETS GO!
e komen aan bij de grensovergang. We zien een geïmproviseerd hek en wat dependance gebouwtjes in de middle of nowhere. De hele parkeerplaats voor de grens ligt bezaaid met lege sloffen sigaretten die Turken supergoedkoop in Iran halen, en overal liggen lege en halfvolle flessen drank die mensen op de valreep uit hun auto gooien voordat ze Iran in gaan. Ook wij drinken ons laatste biertje op en gooien een fles wijn weg.
Maar dan verdwijnt het laatste beetje zonlicht en daarmee ook alle mensen. Plotsklaps staan we helemaal alleen op het parkeerterrein. Oke… Ik ga poolshoogte nemen bij het hek. Niemand… Iemand had ons al de tip gegeven om rond 04:00 op te staan zodat we vooraan in de rij komen te staan. Maar… wacht eens even… wij hebben een camper. Wij hoeven niet om 04:00 op te staan, als we de camper gewoon voor het hek zetten, zijn we sowieso nummer 1! Hatseej, zo gezegd zo gedaan!
aar dan gaat om half 8 ’s avonds in het pikkedonker het hek open, een jonge kerel met een volautomatisch wapen stapt op ons af. Merhaba!!! Niselsin? Alles goed? Hij blijkt goed Engels te spreken. We moeten een beetje aan de kant gaan staan van hem, maar we mogen prima voor de deur overnachten. We draaien de rollen eens om een bieden hém een Chai aan, die hij graag aanneemt en ons later om complimenteert! Great success!
Hij blijkt een interessante gesprekspartner. Hij heeft een hekel aan Erdogan, veel te fascistisch, maar hij vindt Europa is te slap. We zouden harder moeten optreden tegen de radicale moslims anders voorspelt hij een groot probleem voor ons. Tot nu toe reageerden alle Turken hetzelfde wanneer we vertelden dat we onderweg zijn naar Iran: vol afshuw. Maar de grenswachter snapt het wel, Iran heeft een fantastische cultuur en het zijn ontzettend vriendelijke mensen, oh en de vrouwen? De vrouwen van Iran hebben de mooiste ogen van de hele wereld.
Later blijkt dat hij een Iraanse vriendin heeft, deze heeft hij ontmoet toen zij vanuit Iran zijn grenspost passeerde op weg naar Turkije. KAN HET NOG ROMATISCHER? Vast wel, maar toch, leuk! Wanneer we hem vertellen dat we niet getrouwd zijn en geen kinderen hebben, valt hij om van verbazing. Een typisch Turkse reactie. Hij vertelt ons ook dat hij ook graag zou willen rondreizen in een camper: but there’s something in the West that we don’t have: time… Er moet gewerkt worden – hij zit in zijn dienstplicht. Tsja, wat moet je daar nou op zeggen…
e volgende ochtend doet de chaos wederom haar intrede, overal scharrelen mannetjes rond die bezig zijn met een louche handel, met stempels en nog meer schimmigheden. We weten niet precies wat er gaande is maar het is gek. Ze vegen de straat schoon, rapen rommel op, het lijkt wel alsof ze grenswachters een plezier willen doen, in de hoop dat ze een oogje toeknijpen.
‘HA NEDERLANDERS!’ roept er plots iemand. In het tumult worstelt een Turkse Nederlander zich een weg naar ons openstaande raampje. ‘Wat doen jullie nou hier?’ ‘We gaan naar Iran!’ zeggen we vol goede moed. ‘Hoezo gaan jullie naar dat achterlijke land? Jullie zien eruit als beschaafde mensen, blijf toch lekker in Turkije joh! Trouwens, daar is het ook een puinhoop, geef mij maar Nederland. Kijk nou eens om je heen, wat doen al die mensen hier? Dat gebeurt niet bij een Westerse grens, Nederland heeft het gewoon goed voor elkaar, maar mensen hebben dat niet door! Nou het ga jullie goed, succes!’ En weg is hij weer.
De spanning stijgt.. Dan gaat het hek open. En alsof we staan te wachten voor een concert van de Backstreetboys, glippen de mensen door de spleet die langzaam groter wordt, en zetten het op een rennen. Uh, oke… wij blijven een beetje gespannen in onze bus zitten. Dan komt onze grenswachter naar ons toe, hij trekt ons uit de auto en we lopen met grote pas achter hem aan door de hectiek en het geschreeuw. We lopen voorbij het hek naar een eerste dependancegebouw zo’n 30 meter verder. Daar wordt er kritisch naar ons paspoort gekeken. PROBLEM! Olly is al drie weken te lang in Turkije. Gesnapt, kut.
We moeten met ons mannetje mee naar dependance 2. Daar zit een man die ons uitlegt dat we een boete krijgen. Fuck.. Hoeveel gaat dit geintje ons kosten? We horen dat we 80 Turkse Lira (ongeveer 10 euro) moeten betalen. Pfieuw dat valt mee. Maar.. even snel tellen: we hebben nog maar 50 Turkse Lira! Ik ren door alle chaos snel naar Olly om wat euro’s op te vissen en zie dat we met de bus de ingang naar Iran blokkeren, mensen worden helemaal gek! Shit. Snel die euro’s pakken en weer terug. Hijgend kom ik terug bij Mirte in dependance 2 om te zien dat twee grenswachters hun zakken aan het leegtrekken zijn om ons tekort aan te vullen met hun eigen geld! Hahaha mijn hemel, wát een vriendelijke lui, dat is toch te mooi om waar te zijn? Maar het is echt zo.
an weer terug naar het hek, daar krijgen we weer een aantal stempels, wat vriendelijke woorden, er worden handen geschud, selfies gemaakt en off we go! Turkije CHECK! Nu Iran nog binnen zien te komen.
Mirte wikkelt haar hoofd onhandig in een hoofddoek, ze ziet eruit alsof ze zo dadelijk een toneelstukje gaat opvoeren. We rijden het hek door en belanden in een sluis, 2 mannetjes maken een rondje om de bus heen. Mirte knalt er wat Farsi uit en het ijs is gebroken - er verschijnen glimlachen op de gezichten van de militairen en we mogen doorrijden.
Nu moeten we het zonder onze Turkse grenswachtvriend rooien. We worden weer een dependance in gesleept. We worden langs een enorme rij mensen geloodst naar een hokje waar onze paspoorten nauwkeurig bekeken worden. We dringen dus ontzettend voor, en aan de boze blikken van de rij mensen te zien, wordt dat niet in dank afgenomen. Vervolgens moeten we door naar een volgend loket. Daar wordt ons gevraagd of we polio hebben… uh nee. Ok. STEMPEL. Doei!
We stappen weer in en rijden een stukje verder naar het volgende gebouw. Hier wordt de Carnet de Passage gecontroleerd.
Een wattes? Een Carnet de Passage is een soort paspoort voor je voertuig. Voor Olly hebben we hiervoor 5000 euro borg moeten betalen aan ADAC, de Duitse ANWB. We krijgen ons geld terug als we Olly weer aanmelden bij de douane in Nederland. Ik hoor je denken: douane? In Nederland? Ja dan moeten we naar Schiphol rijden om ons af te melden. Logisch toch? Deze regel geldt voor íeder voertuig wat je meebrengt naar Iran, om te voorkomen dat je je voertuig in Iran verkoopt er een handel ontstaat. Dit hadden we dus ook moeten doen voor de brommer. En ja, ook weer 5000 euro borg neerleggen. Dit vonden een beeeetje gortig voor ons kleine DAXie, dus hebben we besloten het erop te wagen om DAX zonder papieren Iran in te loodsen.
Oke ik sta inmiddels alleen in een muf kantoortje want Mirte mocht niet mee. Ikspreek geen woord Farsi.. Kut, had ik nou maar beter opgelet toen Mirte me wat probeerde te leren. Ik grijns wat naar het mannetje achter z’n bureau in de hoop dat ik vriendelijk over kom… en dan, na eindeloos getuur. PAF, PAF, PAF drie stempels, hij slaat het papiertje om, trekt een la open, haalt de allergrootste stempel tevoorschijn die ik ooit heb gezien en PAAAAAAAAAAF laat dat ding KEIHARD neerknallen op het stukje papier. Wauw. Daar doe je het voor.
Inmiddels staat Mirte de mannetjes bij de bus af te leiden met haar charmes om te voorkomen dat ze de brommer achterop de bus opmerken. YEHESSSSS we hebben alle papieren, we proberen niet té triomfantelijk te grijzen, want dat valt op. We rijden naar het laatste hek toe. We geven de grenswachter het bewijs waarop staat dat alle papieren in orde zijn en het hek zwaait open. FREEEEEEEDOM! En dat binnen twee uur tijd EN! EN! EN WE HEBBEN DAX NAAR BINNEN GESMOKKELD la-la-la-la-ha-ha-ha-ha!
MAAR DAN. Opeens, na 100 meter nog een laatste hek. We worden staande gehouden en er wordt in Farsi tegen ons aan getetterd. In de achteruitkijkspiegel zie ik de stempel-man op ons afrennen, en we weten gelijk hoe laat het is…. De DAX! En ja hoor: ‘What is this? Scooter! Papers?’ Wij spreken af: we weten van niks, we zijn domme Hollanders. Dus we zeggen: ‘Papers? What papers?’ De man schreeuwt: ‘You need Carnet.’ ‘Oh really? Oh… oh but this is scooter, no motor.’ Ondertussen blokkeren we de in- en uitgang van het hek. Vrachtwagens beginnen te toeteren en de spanning loopt aardig op. Wij staan er als twee domme schapen bij te kijken, ons van geen kwaad bewust en dan geeft de man zich over. Hij krabbelt het chassisnummer van DAX op de achterkant van de Carnet de Passage en maakt ons duidelijk dat we dat stuk schroot ook weer over de grens mee naar buiten moeten nemen. DEAL!
YEEEEEEEEEY, na een chaotische, redelijk stressvolle ochtend staan we dan nu eindelijk in Iran. Het mystieke Iran, het gevaarlijke Iran, het onbekende, het AVONTOEEEER! Bring it on!
Het eerste dorp heet ons van harte welkom. Op een groot bord, een soort mededelingenbord van wat er in het dorp te gebeuren staat, hangt een poster met daarop een brandende Amerikaanse vlag met de tekst: DOWN WITH USA… hè, ik voel me gelijk thuis!
Maar het landschap…. Mensenlief… wat is het hier mooi. Echt ongelofelijk. Ik gooi m’n handen van enthousiasme de lucht in en merk dat de versnellingspook ook mee de lucht in vliegt. WAAAAT?! Ja, je leest het goed, de versnellingspook schiet opeens los… WHAT DE FAAAAAK! We zijn nog geen half uur in Iran en we staan zonder Iraans geld, zonder simkaart dus zonder internet en zonder versnellingspook in de Iraanse bergen.
hum, even slikken - maar geen paniek, we hebben voor hetere vuren gestaan. We schroeven de kap los en zien dat een slagpen is losgekomen, ik pak wat elastiekjes bindt die om de slagpin en hopsateej, 30 minuten later tuffen we weer vrolijk. Met het motto: zo lang het goed gaat, gaat het goed! Tabriz here we come!