ieve volgelingen,
’s Ochtends stonden we nog aan de Turks-Iraanse grens, aan het einde van de dag zitten we zo’n 240 kilometer verderop (5 uur rijden) in Tabriz, 1 van de 5 grootste steden van Iran. We hebben afgesproken met een Nederlands stel dat net zo gestoord is als wij. Ook zij hebben hun gehele hebben en houden verkocht, zijn in een 4x4 jeep gesprongen en trotseren de wereld. Mirte kwam ze tegen op een ‘overlander’-groep op Facebook en stomtoevallig rijden we nu met z’n vieren op Tabriz af.
Tabriz, en schijnbaar meer steden in Iran, hebben een soort van gratis stadscamping. Een parkeerplaats met een stukje groen, douches, wc’s, tapwater en een klein winkeltje. En die wordt goed gebruikt door Iraniërs, het is al aardig vol wanneer we aankomen. Overal staan kleine pop-up tentjes met tapijten op de grond, waterpijpen en ketels met kokend hete thee. We worden gelijk aangesproken door een man die bekend staat als ‘the teacher’, we hadden al het een en ander over hem gelezen op de iOverlander-app.
aar wna deze lange dag zijn we kapot en willen liever wat rust. We spreken met de teacher af dat hij morgen om 10:00 terugkomt. Maar nog voor hij weg gaat staat de volgende al voor onze neus. Een Iraanse vrouw schijnt een gids te zijn in Isfahan en dreunt mechanisch een paar feitjes op. Ok, ok, thanks but we are very tired, we talk tomorrow. Ok, bye! 10 minuten later staat ze met wat walnoten voor onze neus; These nuts are a traditional bla bla bla en ze produceert nog 10 notenfeitjes. Ja, leuk maar nu even niet.
Dan komen Feico en Saskia tot onze redding. Ze parkeren hun 4x4 Toyota LandCruiser met klaptent naast Olly, we positioneren onze stoelen richting de weg waardoor we ons eigen privéterrein creëren. Tussen ons vieren is er gelijk een klik, nog binnen het uur gaat het over poep en plastechnieken in het wild. Kijk, dan ga je lekker. Maar onze barricade houdt de Iraniërs niet tegen - ze lopen er dwars doorheen en willen allemaal een selfie. Ik begin nu eindelijk te snappen hoe Justin Bieber zich voelt, iedereen moet wat van je. Stiekem best wel leuk eigenlijk.
e volgende dag staat the English Teacher stipt om10u voor onze deur. Feico en Saskia zijn beter voorbereid en weten al waar je een simkaart en autoverzekering kunt regelen. Autoverzekering? Ja, geen enkele Nederlandse verzekeringsmaatschappij dekt Iran of enig ander land in Azië, dus verzekeringen moeten we nu in de landen zelf regelen. En Saskia en Feico weten waar, dus eigenlijk…. Hebben we de teacher niet nodig. Aan mij de taak om hem dat uit te leggen. Ik zie de teleurstelling in zijn ogen, en om het goed te maken spendeer ik de volgende 20 minuten met het kijken naar zijn vakantiefoto’s. Maar zo makkelijk komen we niet van hem af, hij houdt zich van de domme en hobbelt gewoon achter ons aan. Hij klampt zich aan mij vast en begint allerlei feitjes over Tabriz te strooien. Dat doet hij goed, want ik ben een sucker voor feitjes.
Uiteindelijk blijkt zijn hulp toch wel van pas te komen. Bij de autoverzekeraar spreken ze geen Engels en de Teacher schippert ons van document naar document. Oke, jij wint Mister Teacher. Vervolgens leidt hij ons door het verkeer van Tabriz, elke keer wanneer we oversteken springt hij voor de auto’s met uitgestoken hand waardoor de bestuurder vol op de rem moet voor zijn clubje Westerlingen. Op straat worden we aangegaapt. Om de tien minuten is er wel iemand die zegt: ‘Welcome to Iran’ of ‘welcome to my city’. Af en toe wordt er een kind naar ons toe geduwd dat een ingestudeerd vraaggesprek afspeelt: ‘Hello sir, welcome to my city, where are you from? What is your name? Have a good day! Bye!’ Met daarachter twee trotse ouders die het arme kind waarschijnlijk hebben aangespoord om even met de Westerling te praten. Super schattig.
e pakken de gloednieuwe metro, die zeker niet onder doet voor de metro in Amsterdam, op weg naar het centrum om een simkaart te regelen en geld te wisselen – we kunnen namelijk niet pinnen in Iran omdat ze een gesloten banksysteem hebben. (Yep we hebben dus een shitload aan cash mee in de bus om hier te kunnen inwisselen in Iraanse Rial). Een simkaart kost ons nog geen 5 euro voor 24 GB aan data, joeeehoeee! Lekker! Dan geld wisselen, dat doe je niet bij de bank maar bij een klein wisselkantoortje. De bank geeft je voor 1 euro 50.000 Rial, het wisselkantoor geeft je er 150.000 Rial voor… huh? Juist! Ik snap het ook nog niet. Maar we zijn plotsklaps multimiljonair! Rijk en beroemd, wat wil een mens nog meer!
abriz is een prachtige stad, de straten zijn breed opgezet en overal staan bomen, iets wat we in Turkije nog niet zijn tegengekomen. Verder is het enorm druk, overal mensen, auto’s, fietsers, brommers, straatverkopers en nog meer mensen. Maar er hangt een serene rust, je hoort er niemand schreeuwen, geen getoeter, niemand die je lastig valt. Nou ja… veel mensen spreken je aan, vragen waar je vandaan komt of heten je welkom, maar dat gaat gepaard met zoveel oprechtheid, enthousiasme en warmte dat je er vrolijk van wordt. Ik merk dat ik met een grote glimlach over straat loop, al zwaaiend en handenschuddend, misschien moet ik toch de showbizz in.
En dan neemt Mister Teacher ons mee naar een plek zoals ik nog nooit heb ervaren. Rillingen lopen langs mijn lichaam, kippenvel, mijn zintuigen slaan op tilt. Ik weet niet waar ik moet kijken, een explosie aan geuren en kleuren overmant me. Mijn fototoestel staat geen seconde stil, elke hoek die we omslaan onthult een nog verbazingwekkender geheim. Het eeuwenoude geheim van de bazaar van Tabriz. Wauw.
De bazaar is compleet overdekt met stenen bogen die naar elkaar toe lopen in punt, het oogt als een kleine kapel die geschakeld is aan een volgende kapel en dat dan zeven kilometer lang. Tussen de wirwar van eindeloos lange winkelstraten, zijn 37 karavanserais gebouwd. Een binnenplaats waar de kamelenkaravaan haar goederen konden laden en lossen om zo de bazaar te bevoorraden. Dit zijn dezelfde karavanen die we in Turkije zijn tegengekomen, daar gebruikte ze karavanserais als stop-over, de bazaar is een handelspunt. Een van deze binnenplaatsen is beroemd vanwege de geruchten dat Marco Polo hier heeft overnacht.
omenteel worden de binnenplaatsen vooral gebruikt door ambachtslieden, hier worden de tapijten geweven, bewerken houtbewerkers hun houten salontafels, slaan koperlieden hun koperen kommetjes en blazen glasblazers hun vazen. Adembenemend. In de bazaar zelf barst het van de winkels, je kan er letterlijk alles kopen! Nou bijna alles, toeristische prullaria ontbreekt, godzijdank! Het toerisme heeft deze plek nog niet verziekt.
De winkeliers hebben hun handelswaar keurig netjes geordend, alles is gespiegeld, alles heeft zijn eigen plekje. De winkeltjes zijn gedecoreerd met neon- en ledlampjes, er is geen enkel bord dat niet werkt of flikkert. En ook hier weer die drukte in combinatie met rust. Geen geschreeuw, niemand trekt je een winkel binnen, geen harde muziek, gewoon rust! Nou behalve dan de mannetjes die roepen dat je aan de kant moet omdat ze er langs moeten met hun grote bolderkar. Met deze bolderkarren bevoorraden de oude kromme mannetjes de winkeltjes.
En je kan er dan ook echt alles kopen. Feico en Saskia zijn al weken op zoek naar een plastic bak waar ze eieren in kunnen opbergen omdat je in veel landen enkel losse eieren kunt kopen. Nergens konden ze er eentje vinden, maar de bazaar van Tabriz verkoopt alles! Zo ook plastic eierdozen. Verder kopen we nog een stuk waslijn, een bandenspanningsmeter, mierzoete gebakjes, hoofddoeken voor de dames, een gasaansteker en nog meer random spullen.
otaal overprikkelt verlaten we de bazaar, we zijn kapot, zoveel indrukken, dat willen we even rustig verwerken en het liefst zonder Mister Teacher. We proberen afscheid te nemen maar het lijkt weer niet tot hem door te dringen, wanneer ik hem wat geld toestop vindt ook hij dat het tijd is om afscheid te nemen. Toevallig.
We dwalen wat rond op straat op zoek naar een café, dat is lastiger dan gedacht. Saskia spreekt iemand aan en die wijst ons een openstaande deur met daarachter een trap omhoog. Ok. Eens zien waar die naartoe leidt. We lopen zo een of andere hippe sjisjalounge binnen. Het feit dat er alleen maar mannen zitten deert ons niet en we nemen plaats aan een houten tafel. Om ons heen wordt flink aan waterpijpen gelurkt, dat willen we ook wel eens proberen! De thee is een ware aanslag op je tandglazuur en de baklava laat je tanden doen rotten maar we kunnen de sugar rush wel gebruiken.
uiten is het donker geworden, het barst van de mensen op straat, we horen trommels en muziekinstallaties waar schelle stemmen door galmen. Wat is hier aan de hand? Iedereen is in het zwart gekleed, er wordt met grote zwarte vlaggen gezwaaid en mannen schuifelen in zijwaartse polonaise over straat. Het blijkt een Sjiitische feestdag, of eerder rouw-week, waarin de dood van de neef van Mohammed wordt herdacht. Apart.
e eerst ervaring met Iran is meer dan positief te noemen; ik ben verliefd. De vriendelijkheid van de mensen is overweldigend, de stad ligt er prachtig bij, de Perzische historie en cultuur spat er van af. Alle vooroordelen kunnen gelijk overboord, alhoewel alcohol nog steeds verboden is, het verboden is te protesteren tegen het regime, vrouwen verplicht zijn een hoofddoek te dragen en ga nog maar even door met de regels en onmogelijkheden in dit land. Is het schone schijn wat we hier zien of zitten deze mensen opgescheept met een idiote regering? We gaan erachter komen!
HOTO
ALBUM
TABRIZ