ORIGE WEEK HADDEN WE DE CLIFFHANGER VAN DE EEUW.... de politie klopte aan... spann0nd!
HOEZO staat er nu weer een politiewagen naast ons. Voor we het weten rijden we alweer achter de wouten aan. Ditmaal gaan we niet naar het politiebureau maar naar een dependance gebouw dat op de hoek van een stadspark staat. De agent spreekt dit keer wel Engels en zegt ons dat we hier moeten overnachten, want hier is het veilig. Jezussss… weer die hardnekkige vriendelijkheid! We worden er een beetje moe van… Zo moe dat we er zelfs geen foto's meer van willen maken, daarom hieronder een collage van de bazaar van Qazvin, serieus, 9straatjes ain't got nothing on deze bazaar. Links een foto van mij aan de telefoon met de dochter van de eigenaar van een winkel, want waarom ook niet? Daarnaast een foto van Mirte met bubbeltjeswrap van deeg, een delicatesse hier in Iran.
e volgende dag… gaan we vandaag dan eindelijk weer de natuur in? NEE NATUURLIJK NIET! De achterdeuren staan op een kier? HOE DAN!? Al snel valt het kwartje, DAX wordt met een spanband vastgezet aan het trapje dat op de achterdeur zit, daar staat zo’n kracht op dat de 36 jaar oude steekpennen helemaal krom staan. FAAAAK! Zo kunnen we niet gaan rijden.
Gelukkig zit er om de hoek een ijzerwarenwinkel. De winkel is een grote grabbelton, niks heeft een vaste plek, er is geen systeem, de logica is hier dood! Maar warempel! We vinden alles wat we nodig denken te hebben en nog wat extra’s! Binnen no time zit de achterdeur weer vast, maar we besluiten het daar niet bij te laten. We zetten de koelkast vast met L-profielen en de pook wordt ontdaan van zijn elastiekjes en goed vastgezet met een dikke bout en moer. Bijkomend voordeel: de eerste versnelling blijkt weer te werken! YES!! Ook het probleem met de zekeringen en de lampjes van de schakelbak fix ik: Fix it Frits.
Nu we toch bezig zijn, gaan we voor de DEEP CLEAN. We halen de bus helemaal leeg, kijken nog eens kritisch naar alles wat al een half jaar in de bus ligt, delen de boel opnieuw in en alles wordt ontdaan van stof en viezigheid. Maar er is ook slecht nieuws, de twee voorste zonnepanelen hebben het leven gegeven, net als de multimeter. Dus met een lampje en twee draadjes check ik of er nog voltage wordt geleverd door de panelen. McGuyver style 3.0 mensen! Natuurlijk niet zelf bedacht maar wel uitgevoerd! We besluiten ons er niet al te druk over te maken. We hebben het opvouwbare paneel nog en hebben een nieuw trucje: we zetten een startkabel op de startaccu en sluiten die aan op de huishoudaccu, waardoor deze nog sneller wordt geladen. Dus als we nu rijden, staat deze altijd aangesloten. En zodra we stoppen, gaat het extra paneel naar buiten. Het is even wat werk maar hey, anders hadden we maar gewoon lekker thuis moeten blijven of nie dan? Wa gij!
Ook onze 12 volt stekker is er opeens mee opgehouden en zo hebben we nog een aantal dingen nodig, zoals: een jerrycan om water bij te vullen; een waslijn; een percolator; wasknijpers; een multimeter; een olielamp voor buiten; schuursponsjes, en ga zo maar door. We vinden het allemaal op de prachtige bazaar van Qazvin (ooit de hoofdstad van Perzië). De mensen zijn wederom zo vriendelijk. Zo krijgen we de olielamp gratis en wordt de hele bazaar ondersteboven gezet om ons aan wat lampolie te helpen. Hartverwarmend. ’s Avonds loop ik vijf keer met onze 20 liter jerrycan op en neer van het supergore openbaar toilet naar Olly, zodat we weer helemaal volgeladen zitten. Ja mensen, het is hard werken.
unnen we nu eindelijk de natuur in? Nee natuurlijk niet! De volgende dag staan er slechts drie dingen op het lijstje: geld wisselen, diesel tanken en koffie fixen voor onze nieuwe percolator! Zo gezegd, niet zo gedaan! De avond ervoor is de Iraanse Rial ingestort, voor ons dan… 1 euro was 200.000 Iraanse Rial waard en nu nog maar 160.000. Goed nieuws voor de Iraniërs, iets minder voor ons. We bereiken het enige wisselkantoor in Qazvin en de beste man achter het loket zegt doodleuk: CLOSED TODAY! NO EXCHANGE! Ehh oke… KUT! We kunnen niet pinnen in Iran, wisselen is de enige manier om aan geld te komen en we hebben nog maar 5 euro aan Iraanse Rial na onze shopping spree.
Wat volgt is een twee uur durende tocht op zoek naar een ander wisselkantoor. We worden van hot naar her gestuurd, en bereiken uiteindelijk met een taxi een goudhandelaar die ons 150.000 Rial voor een euro wil bieden. Shit. Ik probeer te onderhandelen maar hij houdt voet bij stuk, we besluiten zijn aanbod af te slaan en op zoek te gaan naar een betere deal. Het blijkt dat alle goudhandelaren hun kaarten op de borst houden omdat de Rial zo instabiel is en 20 minuten later staan we dus weer bij onze eerste goudhandelaar binnen en accepteren met hangende pootjes zijn aanbod. Wat een gedoe!
Dan diesel. Hoe moeilijk kan het zijn? Nou… in een land waar alleen vrachtwagens op diesel rijden, best moeilijk! Ja je leest het goed, alle personenauto’s rijden op benzine, ALLEMAAL! En daarom zal je geen diesel in de steden zelf vinden, daarvoor moet je naar de ring van een stad. Google Maps geeft één resultaat wanneer we diesel intikken. Eenmaal aangekomen blijken ze geen diesel te hebben. FAAAAAK! We rijden verder, na lang zoeken vinden we een dieselpomp… aan de andere kant van de snelweg. HOE KOMEN WE DAAR?! 5 kilometer verderop is een afslag, we slaan af en komen op een weg naar het westen, we kunnen niet naar de andere kant van de weg om te keren! FUCK NU RIJDEN WE OOK NOG EENS DE VERKEERDE KANT OP! Uiteindelijk kunnen we op deze weg keren zodat we weer een heel stuk terug moeten rijden om bij de weg te komen waar we in eerste instantie wilde keren, snappen jullie het nog? Nee? Nou wij ook niet! Maar uiteindelijk hebben we diesel.
We rijden weer terug de stad in en hebben zin in koffie! Gelukkig sluiten alle winkels tussen 12:30 en 16:30 waardoor we de koffie op ons buik konden schrijven… mijn god. Wat een lange blog… nou inderdaad maar zo voelt het ook voor ons, we zijn nu 10 dagen verder en hebben nog geen moment rust gehad. We delen de frustraties via de app met onze Nederlandse vrienden in Iran. Feico verwoordt het heel mooi: de vakantie is voorbij, het overlanden is begonnen!
en mooie afsluiter van deze van hot-naar-her-blog zou je denken… MAAR NEE, meneer wil toch nog even twee verhaaltjes kwijt… nou snel dan.
We zitten in Qazvin, in de bus te wachten totdat de koffiewinkel weer opengaat wanneer er opeens een jongen voor onze neus staat. We draaien het bekende riedeltje af, maar zijn Engels blijkt erg goed te zijn en al snel gaat het gesprek de diepte in. Hij vertelt ons dat hij rechten wil studeren maar dat hij dat eerst twee jaar in het leger in moet. Deze dienstplicht geldt voor bijna iedereen. Behalve voor de mensen met geld of de juiste connecties. Zo studeren bijna alle kinderen van de regeringsleiders, die zo anti-Amerika zijn, in dat zo gehate Amerika! Hypocrisie pur sang! Onze gesprekspartner heeft dan ook geen goed woord over voor zijn regering. Ze slopen de economie, beperken de vrijheid van hun mensen en regeren doormiddel van angst. Hij zegt dat er binnen een paar maanden weer protesten zullen zijn en dat de protesten heviger en heviger worden. We vragen of hij mee zal gaan doen met de demonstraties. Licht beschaamd zegt hij ‘no.. I can get arrested and.. they torture people!’. Pfff..
Hij vertelt verder hoe de Iraanse equivalent van de CIA zich undercover bevindt tussen de demonstranten. Ze filmen je met camera’s die ze verbergen in hun zegelringen. Deze beelden sturen ze vervolgens naar je telefoon om je bang te maken. Wanneer ze je nog een keer zien protesteren, word je opgepakt. En als je gepakt wordt, dan kun je je studie wel vergeten. Dan heb je geen baan, geen toekomst. Het is makkelijk om te zeggen dat ik sowieso zou demonstreren, dat ik zou opstaan voor mijn vrijheid, maar wanneer er zoveel op het spel staat… ik weet het niet.
Die avond ontmoeten we Eshan, een trotse inwoner van Qazvin. Hij vraagt ons wat we van het Iraanse eten vinden. Voorzichtig vertellen we hem eerlijk dat we een beetje teleurgesteld zijn. Na al het kebab in Turkije hoopten we op wat meer variatie in Iran, maar in ieder restaurant waar we komen wordt er alleen maar kebab geserveerd. Eshan gooit hij zijn handen klagend de lucht in: ‘oh noooo no no no! You should eat traditional Persian food’ en nodigt ons direct uit om samen met hem en zijn vrouw uit eten te gaan. Zo gezegd, zo gedaan! Ze bestellen de halve kaart voor ons en excuseren zich dat het restaurant net door z’n schapentong heen is.
Het eten is heerlijk en we praten over koetjes en kalfjes, we lachen en leren een hoop nieuwe gerechten. Maar het gesprek blijft daar een beetje steken. Wanneer het over voetbal gaat, probeer ik het gesprek een politiek randje te geven door op te merken dat het niet is toegestaan voor vrouwen om voetbalwedstrijden bij te wonen. Eshan doet alsof zijn neus bloedt en zegt dat vrouwen voetbal toch maar niks vinden. Verder wordt er met geen kwaad woord gesproken over Iran of de Iraanse regering. Zo kan het ook, kop in het zand… wat ik niet zie, dat is er ook niet.
e staan erop de rekening te betalen en nemen ons mee naar de plek waar hij zijn vrouw ten huwelijk heeft gevraagd: boven op een heuvel die uitkijkt over de lichtjes van Qazvin, prachtig! Ze zetten ons af bij Olly en wensen ons een goede reis. Het waren twee hele zware, heftige, avontuurlijke weken, we kunnen wel wat rust gebruiken. Deze rust hopen we in de Alamut Valley te vinden. Let’s go!
HOTO
ALBUM
SLECHT
NIEUWS