rienden!
We hebben Alamut overleefd en bevinden ons weer aan de Kaspische zee. Dus wat doe je dan? Juist! Je draait weer om en scheurt door dezelfde bergen naar Teheran, alleen dit keer via een snelweg die door het dal loopt. Dat gaat ietsjes sneller! Het avontuur in de bergen is ons niet in de koude kleren gaan zitten. We zijn redelijk gesloopt maaaaarrr onze vrienden Saskia en Feico wachten op ons in Teheran, een vooruitzicht dat ons energie geeft! Dus MOP MOP, GAS ER OP!
Maar nondepie, ho eens even, het is 10 oktober! Dat betekent dat we zes maanden geleden uit Nederland zijn vertrokken. Al zes maanden veranderen we parkeerplaatsen, bergen, woestijnen, kliffen, valleien, steegjes en stranden in een thuis. We koken, douchen, eten, slapen, chillen, wassen af, dutten, spelen spelletjes, leuten, en schrijven al zes maanden op 5 m2. Zo’n kleine ruimte vergt iets van je, iets wat ik eerder nooit kende: discipline! En er zijn VEEL disciplines – waar Feico naam en faam aan heeft gegeven. Zo is er de: kluis-discipline, biljet-discipline, powerbank-discipline, afwas-discipline, bandenspanning-discipline, en natuurlijk de opruim-discipline. Alles heeft een plek in de bus, blindelings weten we alles te vinden. De kunst is om het daar ook weer TERUG te leggen. Want wanneer een voorwerp niet op de correcte plek is teruggeplaatst, breekt de pleuris uit!
We zijn continue op zoek naar manieren om de effectiviteit van het wonen in onze bus te vergroten. Zo irriteerden we ons mateloos aan de rondslingerende koptelefoons. Heb je jezelf net met een driedubbele flikflak boven in bed gevouwen om een filmpje te kijken, slingeren die verrekte oortjes ergens beneden rond. Dus kwam Mirte met het geniale idee om ze rond een wasknijper te wikkelen en aan de bunting (slingers) van onze Engelse vrienden te hangen, zodat we er vanaf iedere positie goed bij kunnen. Dat is puur winnen mensen.
Een andere irritatie waren de rondslingerende schoenen en slippers. Je schoenen staan, natuurlijk, in de gang. Zo ook bij ons. Alleen bij ons, is de gang ook de deuropening, waardoor we vaak over onze eigen schoenen vielen wanneer we een nachtelijk plasje gingen plegen. Probleem. Oplossing: een elastiek rondom de stoel zodat de schoenen daar achter vastgeklemd kunnen worden! Hoezo zijn we daar niet eerder opgekomen? Ik weet het ook niet! Bijkomend voordeel: de krukjes die los achter de bijrijdersstoel staan, en altijd omvielen, kunnen nu ook vastgeklemd worden! Serieus mensen, dit zijn momenteel DE hoogtepunten in ons bestaan!
e krijgen ook weleens de vraag of de reis ons heeft veranderd… het antwoord is: ja, enorm! Zo douchen we amper (zelfs deo is een luxe product geworden), lopen we voornamelijk in dezelfde kleren totdat het écht niet meer kan, gebruik ik geen gel meer, en pissen en schijten we liever in de natuur dan op een plee. Bij nader inzien… eigenlijk zijn we niet erg veranderd.. Ik moet eerlijk toegeven dat ik daar wel op anticipeerde. Ik had het idee dat ik tot rust zou komen, fitter zou worden, gezonder zou eten… Nou, NO WAY! We eten wentelteefjes, kebab, chips, emergency-Snickers (in Iran hebben deze plaats moeten maken voor smerige chocoladekoekjes, maar oké), hamburgers, pizza’s en frituren aardappeltjes in zonnebloemolie. Na 400km rijden ga ik niet meer hardlopen, bekijk ‘t! En rust? Huh? Wat? Er stonden net nog 10 schreeuwende kinderen voor onze deur die een selfie wilden!
‘Maar jullie hebben wel je vrijheid’… Ja, we zijn vrij om te gaan en te staan waar we willen (binnen de visatermijnen uiteraard), en dat is een heerlijk gevoel. Het voelt magisch om in het centrum van Athene, in het holst van de nacht je vuilnis buiten te zetten, of om in Isfahan backgammon te spelen in een park tussen de mensen, wakker te worden op een berg of woestijn. Werkelijk kippenvel momentjes, en ik kan het iedereen aanraden! Maar de vrijheid heeft ook zijn grenzen.
Omdat we ons altijd op openbaar terrein bevinden, hebben we weinig privacy. Mensen komen naar ons toe voor een praatje of om gewoon een uur te naar ons te staren. En daar kunnen we weinig tegen beginnen, wat bloedirritant is wanneer je moe bent en wat rust wilt. Vorige week : in de zeikende regen ’s avonds laat klopt er een man aan. Hij leest voor van een briefje: not safe, dangerous, come to our house. We bedanken vriendelijk en gaan met een gemixt gevoel tukken. We schrikken wakker van harde tikken tegen het raam. Hoe laat is het? 7 uur ’s ochtends. Ik doe open en zie een politieagent met een volautomatisch geweer voor me staan. Salam.. ‘Security OK?’ vraagt hij. Pffff ja het was prima totdat jij ons een hartaanval gaf!
ns leven in Iran bestaat uit extremen; er zijn high highs of low lows, er zit weinig tussenin. Het is vol gas of keihard op de handrem. En dat vreet energie wat bij mij woede-uitbarstingen veroorzaakt en bij Mirte ‘ugly cry’-sessies (haar eigen woorden). Er zit vaak een mooie opbouw in. Nog moe van Alamut valley worden we tijdens onze rit naar Teheran door de politie van de weg geplukt. Zucht, weer die politie, wat nu weer?? Oom agent is boos. Waarom? Omdat ik koffie zat te drinken tijdens het rijden. Dat mag niet.. WAT!? Waar iedereen constant zit te bellen en appen achter het stuur, word ik van de weg gehaald omdat ik een slok koffie neem?! Zucht, oke we zullen het niet meer doen..
Maar dan gaat het bij het tankstation helemaal mis. We moeten niet alleen de bus volgooien met diesel, maar ook de jerrycans want die hebben we verbruikt op de berg in Alamut valley. Ik klim alvast op het dak om zo makkelijk de jerrycans te vullen. De pompbediende pakt de slang en hangt ‘m in Olly om vervolgens weg te lopen. In Nederland hoor je een klik wanneer de tank vol zit, in Iran… niet altijd. Zo heb ik al een keer een litertje diesel over de schoentjes gemorst - maar goed, deze man zal wel weten wat hij doet. NOPE! LITERS EN LITERS DIESEL SPUITEN UIT OLLY!
Mirte mist op een haar na haar eerste diesel-douche en ik begin te schreeuwen naar de pompbediende. Hij schreeuwt terug en begint vervolgens tegen Mirte te roepen en gebaren. Ik word helemaal gek. Ik vloek hem de huid vol en wijs driftig met mijn vinger naar m’n voorhoofd. En dat alles in een land waar beleefdheidsvormen ontzettend belangrijk zijn en waar het not done is om woede in het openbaar te uiten. Het hele tankstation staat dan ook met open mond te kijken naar deze Iraans-Nederlandse operette. Om erger te voorkomen, sommeert Mirte me de bus in. Wanneer we even later stoppen voor (nog meer) koffie sta ik nog te trillen op m’n benen. Ik heb mezelf nog nooit zo verloren in het openbaar (nuchter dan) -> high highs, low lows. Zulke momenten zijn een teken dat we rustiger aan moeten doen. Work in progress.
e leren op deze manier niet alleen elkaar beter kennen, maar ook Olly kennen we nu door en door. Elk geluidje dat hij maakt herkennen we. En kennen we het niet, dan zoeken we net zo lang totdat we weten wat er aan de hand is. We voelen aan ons water wanneer de olie ververst moet worden, we weten hoe we steile hellingen moeten trotsteren, wat de perfecte bandenspanning is en of we in één keer kunnen keren of niet.
Ook het rijden is een tweede natuur geworden. Toen we aan deze reis begonnen vond ik de lange afstanden af en toe pittig, dan keek ik steeds naar de navigatie, hoe ver nog? Nu kijk ik alleen nog maar op de navigatie of er een afslag voorbijkomt, en rijden we zo 300 kilometer, zonder het door te hebben.
En tijdens die lange ritten luisteren we graag naar de radio; de Nederlandse radio wel te verstaan. We downloaden de afleveringen van Met Het Oog Op morgen, de podcast van Echt Gebeurd en onze favoriet: Spijkers Met Koppen. Zo blijven we op de hoogte van de actualiteiten, maar het is vooral fijn om Nederlandse stemmen te horen, en samen lekker te bitchen over het nieuws.
Over Nederlandse stemmen gesproken: door al dat slappe geouwehoer van mij, zijn we plotsklaps bij onze vrienden Feico en Saskia aanbeland in hartje Teheran. YES! We pakken een hostel, haasten ons naar het eerste beste hippe restaurant met Westers eten en bestellen de gehele menukaart; pizza, hamburgers, patat, een combi-dish, cappuccino, cheese cake, chocoladetaart, loempia’s en lasagne! Binnen 10 minuten is het op, ik heb zelden zo’n geluk gekend! We praten honderduit, het is alsof we elkaar in maanden niet gezien hebben, zoveel hebben we elkaar te vertellen. Ook zij zijn in de regen en modderstromen terechtgekomen; sterker nog, ze zijn drie keer haaks op de weg geslipt en op t randje van een afgrond komen staan, joe!
eheran is een hippe, drukke stad, met veel hippe restaurants, en hippe koffietentjes, hippe, flanerende youngsters en veel Westers eten (lees: fast food), maar is verder niet zo boeiend. We gaan van sugar rush, naar sugar rush. Feico en Saskia hebben hun Indiase visum in the pocket, we doen wat boodschappen, ik ga naar de kapper, we wisselen wat geld, tanken weer wat diesel, wassen onze vuile was en geven Olly en de 4x4 jeep een lekker badje bij de carwash. Ready… Set… TIJD VOOR EEN NIEUW AVONTOERRRR!!!! Op naar de woestijn…
HOTO
ALBUM
TEHERAN