ieve volgelingen,
We verlaten het beton van Teheran, op jacht naar de woeste zandbak. Maar daarvoor moeten we eerst het eindeloze asfalt trotseren. Dat asfalt leidt ons dwars door de uitgestrekte vlakten. Het is er dor, heet en uitgestrekt, maar nog geen woestijn te noemen - eerder gortdroge geklonterde klei. Precies dat spul waar de, door ons zo geliefde caravaneserais van worden gebouwd.
En vandaag hebben we geluk! We vinden een verlaten caravaneserai waarvan aan één kant de muur is ingestort zodat we onze beide bolides er pontificaal in kunnen parkeren! YES! Een droom die uitkomt: slapen in een caravanerserai, net zoals de handelkaravaans dat deden met hun kamelen, zo zetten wij de traditie voort met onze stalen rossen. Het kampvuur knispert en de pannenkoeken sudderen, my my does it get any better?
Vroeg in de benen, de koffie pruttelt, het zonnetje schijnt, we hebben er zin in! Saskia heeft de verschillende routes met militaire precisie uitgeplozen: we kunnen de woestijn op drie manieren benaderen en dat gaan we op die en die manier doen. Iedereen is het gelijk met haar eens, want Sas is een held in het uitzoeken van routes, hotspots en kampeerplekjes! Zo goed zelfs, dat mijn FOMO compleet is verdwenen, we vertrouwen Sassefras blind!
ONTERECHT! Want bij de eerste ingang worden we door het leger terug gestuurd! Flauw grapje, want we wisten dat dit een mogelijkheid was, maar deze ingang lag precies op onze route dus het was het proberen waard. Op de weg terug komen we een man tegen die ons uitlegt dat het gebied wordt gebruikt als militaire trainingslocatie… oke, beter dat we daar inderdaad ver vandaan blijven!
Bij de tweede ingang hebben we ook geen geluk. We worden staande gehouden door een man die enkel Farsi spreekt. Gelukkig stoppen er net een aantal 4x4 jeeps, en een van de bestuurders spreekt een aardig woordje Engels. Hij legt ons uit dat het sinds een jaar bij wet verboden is voor toeristen om zonder gids de woestijn in te gaan… faaak! Een gids kost zo’n 20 à 30 euro en zal je de gehele duur vergezellen en spreekt waarschijnlijk geen Engels. Lekker dan; een babysitter! Daar hebben we totaal geen behoefte aan, we zijn tenslotte Overlanders.
Na lang wikken en wegen besluiten we de gok te wagen en naar de derde, geheime ingang zonder checkpoint te rijden die een heel stuk veder op ligt; beter dat, dan een gids mee! LET’S GO!
n dan… Langzaam begint de modderige klei plaats te maken voor goudgelig stuifzand, de begroeiing neemt steeds meer af, de kleine boompjes maken plaats voor lage, dorre struiken die vervolgens veranderen in onkruid om vervolgens compleet te verdwijnen. Daar zijn ze dan: de golvende zandduinen… wauw! We stoppen. Feico pakt zijn bandenspanningsmeter en laat wat bar ontsnappen uit de bandjes, ik volg zijn voorbeeld en DAAR GAAN WE!
We scheuren door de zandduinen. Oke, niet over het zand want dan zouden we als een onderzeeër in het zand verdwijnen, maar op paden die gecreëerd zijn door voorgangers, en knallen lekker met 60 kilometer per uur door deze prachtige omgeving.
n dan remmen we af, Feico en Saskia scheuren met hun 4x4 van het pad af. Wij stoppen om hun machtige machine over het zand te zien zweven… wow! Dan komt het beest met alleen Feico achter het stuur terug, onze zandtaxi has arrived! Als twee hitsige pubers springen we opgewonden in de jeep en genieten met volle teugen wanneer over het zand vliegen, vetttt! We stoppen bij een gigantische zandduin en zonder enig woord te wisselen sprinten we unaniem richting de top, om na 50 meter hijgend en puffend op de knietjes te vallen, want BREAKING NEWS: we zijn geen pubers meer! Het mulle zand zorgt ervoor dat je twee stappen naar boven zet en er eentje naar beneden glijdt.
Maar het uitzicht is fenomenaal, zover het oog kan zien; ZAND! En uitgestrekte niksigheid. Wauw! Ik ben nog nooit in een woestijn geweest… het voelt een beetje alsof je je op open zee begeeft, zo ver het oog rijkt: NIKS! Het begint tot ons door te dringen waarom het raadzaam is een gids te hebben hier… Maar mensen… Wat kan er nou fout gaan? We hebben eten en drinken voor twee weken bij ons, en Saskia heeft net voordat we de woestijn binnen gingen een offline kaart gedownload van dit woestijngebied… dussuh… kom wel goe!
e springen met z’n vieren in de 4x4 om terug te rijden naar Olly wanneer Saskia KAMEEEEELENNNN!!!!! schreeuwt. SHIIIIIT KAMELEN! Of dromedarissen? Maakt niet uit! We scheuren als bezetenen naar de beesten toe, die loom hun kop optillen om de stofwolk die op ze afstevent te bekijken. Het boeit ze geen fuck! Maar wij zijn uitzinnig WAJOOOOW WILDE KAMELEN, uh dromedarissen…! WOESTIJNLIFE FOR LIFE…! HEEEEEEUJ! De dromedarissen kijken elkaar aan, en kauwen rustig verder, wij maken totaal geen indruk op ze.
e rijden verder, Saskia navigeert ons behoedzaam richting het zoutmeer dat midden in de woestijn ligt. Maar dat is geen gemakkelijke taak, want de paden splitsen zich steeds op. Oftewel: soms gaan er mensen offroad en creëren zo een nieuw pad… tsja links of rechts, wat is dan het juiste pad? We kiezen links, bedenken ons en pakken rechts, maar daarvoor moet ik wel een stukje afsnijden door het mulle zand.. En je raadt het al, we zakken weg!
Geen probleem! We lachen erom, Feiko pakt z’n sleeptouw, aangeschaft in Tabriz, en binnen no time zitten we aan ons kampvuurtje precies in het midden van nergens te genieten van een overheerlijke zelfgemaakte pompoensoep met maltbiertjes. We hebben de woestijn bedwongen! Na een berg van 3200 meter hoog, hebben we van de woestijn nu ook ons thuis gemaakt.
e volgende ochtend scheuren we weer verder, het is een groot feest om in de tweede versnelling al slippend en grommend door het zand heen te stuiven! Olly is een opvallende verschijning tussen de 4x4 jeeps. Want: het weekend is aangebroken en de jeugd zoekt massaal de woestijn op om rond te scheuren, te drinken, te dansen en de hoofddoek af te doen! Uit hun speakers knalt keiharde muziek, partytenten staan her en der verspreid; het is gedaan met de rust! En dan komen we de man tegen die ons bij het tweede checkpoint in het Engels de regels over de verplichte gids in de woestijn had uitgelegd. Zijn kin zakt tot het zand van verbazing wanneer hij ons ziet, ‘how did you get here!? GPS is not reliable in the desert!’. But we are Overlanders!
We vinden een beschut plekje om te relaxen, te lunchen en… om met DAX te gaan scheuren! Als hij het tenminste doet, wat hij niet doet… shit. Feico en ik sleutelen ons een ongeluk, bougie eruit, remreiniger erin, schoonspuiten, niks! Carburateur eraf, doorspoelen, benzine injector reinigen, in elkaar schroeven NIKS! KUT! Accu eruit, opnieuw aansluiten, bobine checken, ja aangesloten FUCK WAT DAN!? Opeens roept Feico vanuit de luie stoel: ‘hey dat kabeltje hangt los! Je maakt geen aarde, pannenkoek!’ Shit! Aansluiten, kicken, NIKS! FAAAAAK! Zou DAX de sprong des doods in Alamut daadwerkelijk niet hebben overleefd? Mirte hoopt van niet, die heeft het helemaal gehad met DAX en ziet hem liever gaan, zodat we de achterdeur weer in gebruik kunnen nemen. Ik geef het op, ik wil ‘m de rijplaat op rijden maar geef ‘m nog één laatste kickstart en EUREKA!!! Grommend komt hij tot leven.
et komende half uur scheur ik op en neer het zandpad af totdat het te zanderig wordt en ik wegzak, dan draai ik om en scheur tot het stuk waar het weer te zanderig wordt. Feico heeft zijn drone erbij gepakt en de boys vermaken zich prima met hun toys.
En de avonturenkaravaan gaat weer verder, we scheuren nu over het zoutmeer. Een meer zonder water door slechte irrigatietactieken, eeuwig zonde! In het midden van dat ‘meer’ ligt een ‘eiland’ waar we willen overnachten. Eén probleempje: We, of beter gezegd ìk, word overmoedig en in de zoektocht naar de meest epische overnachtingsplek komt Olly vast te zitten op het strand.
GEEN PROBLEEM! Sleeptouw vastbinden, gas geven, en KRRRRRRRAAAAAAK! Daar gaat het sleeptouw. Afgebroken. Nog een keer proberen, KRRRRRRAAAAK, het sleeptouw wordt steeds wat korter. Oké, geen paniek! Oprijplaten dan! Nope! We zakken dieper en dieper weg, en de maan laat zich al zien… fuck! Dan komen er een aantal Iraniërs te hulp, maar deze guys kijken niet helemaal helder uit de oogjes… Eén van hen wil achter het stuur gaan zitten, maar dat weiger ik, ik rijd vriend! Feico neemt plaats in zijn monster, er wordt een dubbel sleeptouw vastgebonden en er staan nu zo’n 7 man om te duwen. 3, 2, 1… GASSSSS!!!! En PUUUUUUSH! En langzaam komt Olly los. Maar we zijn er nog niet. We moeten nu door mul zand om zo snel mogelijk naar het harde zand te komen!
Eén van de jongens rent langszij om aanwijzingen te schreeuwen: GASSSSS, HOLD HOLD, NOW GASSSSS FULL GO GO GO. Ik concentreer me op het sleeptouw. Als ik teveel gas geef, haal ik Feico in waardoor hij een ruk moet geven en we snelheid minderen. Maar als ik te weinig gas geef moet de 4x4 teveel gewicht trekken, OPPERSTE CONCENTRATIE! En na wat ploeteren bereiken we eindelijk het harde pad, JOE!
e genieten van onze broodjes falafel met groente en aardappeltjes en slapen op het onbewoonde eiland. De volgende dag rijden we richting de uitgang van de woestijn, oftewel het tweede checkpointwaar we niet zonder gids doorheen kwamen. HAH! We showed them… Nou ja, ze hadden wel een punt, je richtingsgevoel laat je in de woestijn direct in de steek. Maar met z’n vieren zijn we onverslaanbaar!
Op de terugweg komen we weer een kudde dromedarissen tegen en beklimmen we een nog grotere zandduin met een nog gigantischer uitzicht! Mijn lieve hemel, dat hier ooit karavaans doorheen zijn getrokken puur door op de stand van de sterren te navigeren.. Wij snappen niet eens waarom het soms volle en soms halve maan is. Behalve Feico, die snapt het wel en kan het ook nog eens heel goed uitleggen met behulp van een kampvuur (als de zon), zijn vuist (als de aarde) en een pan (als de maan). Nu snappen wij het ook! Maar wanneer hij ons een dag later overhoort kan geen van ons drie hem het goede antwoord geven.. tot grote frustratie van ons Feicie.
e laatste kilometers van de woestijn zijn wat minder epic; we passeren een afgetrapte nep-caravaneserai wat verhuurd wordt als accommodatie. Het terrein ligt vol afval, en als kers op de taart ligt te midden van die plastic soep een halfdode dromedaris. Hij geeft nog wat stuiptrekkingen maar blijft dan roerloos liggen… Shit man, ruim altijd je rotzooi op mensen!
En ook het wegdek wordt minder epic; de weg bestaat uit hele kleine hobbeltjes die vlak achter elkaar liggen. Deze ontstaan op de een of andere manier door de auto’s die eroverheen rijden. Hoe dan ook: de hele bus trilt uit zijn voegen! Dan gaat het weer een stukje goed, totdat er opeens weer een geribbeld stuk komt en de bus echt naar haaien lijkt te gaan. FAAAK! Het is bloedheet en we rijden met 15 kilometer per uur al trillend de woestijn uit. Het werkt enorm op m’n zenuwen, en ook Mirte haar irritatieniveau stijgt tot code rood!
r komt uiteindelijk een einde aan de trilplaat en we parkeren op een lekker rustige stadscamping in Kashan. Er is een douche! Yes! ‘Maar wat is die gele drap die langs je bus loopt?’, vraagt Feico zich af. Ik kijk en realiseer me gelijk dat het olie is, FAAAAAK! In de kist op het dak van Olly zit zo’n 20 liter motorolie opgeslagen en een van die kannen olie heb ik niet goed dichtgedraaid. Alles, maar dan ook alles onder de olie, de trilplaat van vanmiddag heeft goed z’n werk gedaan. IK WIL RUST! FAAAK! Geërgerd begin ik spullen uit de kist te smijten, waardoor Mirte en Feico oliespetters op hun kleding krijgen. Feico vraagt of het even wat rustiger kan, en ik roep naar hem dat ik niet om z’n hulp heb gevraagd… Juist…. High highs, low lows…
Gelukkig snappen zij dat ook. Saskia stroopt haar mouwen op en zegt: ‘samen gaat alles sneller!’ Dus ruimen we met z’n vieren de olie bende op. Ik bied mijn excuses aan Feico aan. Niet nodig zegt ie, de man hug volgt en de hamburgers doen de rest…
De volgende dag besluiten we rustig aan te doen, en met rustig aan doen bedoel ik: post-woestijn nazorg! Op het menu staat: luchtfilter reinigen, olie verversen, bandenspanning bijplussen, douche fixen, droogrek voor de handdoeken weer vast lijmen, v-snaar checken, bus schoonmaken, water bijvullen, wc legen, auto poetsen en alle disciplines weer op orde maken. En dit alles onder begeleiding van onze vierkoppige jukebox. De een hoeft maar iets te zeggen of de ander begint een liedje dat daar op inhaakt te zingen. Tot op de dag van vandaag schiet opeens de tekst: “IIIIIIK BEN AL ZES…. TOM IK HEB JE MES!’ door m’n hoofd. Thanks Sas!
Check onder de foto's onze zandhap avontuur in bewegende beelden!
HOTO
ALBUM
ZANDHAPPEN