olgelingen!
We horen jullie denken; is het niet weer eens tijd voor een garage?? Jazeker! En die vinden we in de stad Shiraz. Bij de wijnliefhebbers loopt het water nu in de mond, en inderdaad: de druif Syrah, ook wel Shiraz genoemd, werd tijdens de Kruistochten vanuit het Midden-Oosten naar Frankrijk gebracht, en dat is nu precies de stad waar we zijn: Shiraz! Maar, helaas, geen glaasje Shiraz voor ons, want alcohol is nog steeds VERBOTEN! Oke, terug naar de garage. We hebben in totaal nu 13.000 kilometer gereden dus het is tijd voor een grote beurt! Oh en het gaspedaal is nog steeds afgebroken… Oh en er ratelt iets, maar verder is er niks aan de hand! Gelukkig staat er een garage op onze Overlander-app: ‘Mr. Reza great garage‘, dus eropaf!
Na wat rondvragen komen we aan bij de nogal kleine garage van Mr. Reza. Mr. Reza is er alleen niet, maar Mohammed heet ons van harte welkom. We stellen ons voor: 'Hi I'm Fred.' ' Hi my name is Marita.' We gaan inmiddels al twee maanden door het leven als Marita en Fred, omdat onze echte namen voor Iraniërs niet uit te spreken zijn. Ze maken er bij mij al snel mister Fred van, wat me eigenlijk wel bevalt. Mohammed spreekt geen woord Engels dus schakelen we hulplijn Ali in, onze vriend uit Isfahan. We Whatsappen Ali onze lijst met wensen, die hij vervolgens vertaalt in het Farsi, wat wij weer naar Mohammed sturen, waardoor Mohammed eindelijk snapt wat we willen. Great succes! Een klein probleempje: today is holiday dus vanmiddag zijn ze dicht! Of nouja holiday, de dood van Imam Hussein wordt herdacht, dus sad holiday. Maar om het goed te maken, nodigt Mohammed ons uit om bij hem thuis te gaan lunchen………….. DAAR GAANNNNN WE WEER!!!
e volgen Mohammed via een wirwar aan onverharde wegen tot aan de rand van Shiraz om uit te komen bij een gebouw dat afsteekt tegen alle modder, omdat het er nogal nieuw uitziet. De poort zwaait open en daar staat zijn jongere broer Amir: ‘where are you from?’ ‘Holland’, zeggen we braaf in koor. ‘Ahhh Amsterdam!!!’ Zijn ogen groeien tot schoteltjes, hij pakt me wild bij de arm en trekt me naar binnen. ‘LOOK! LOOK!’ In de tuin, achter de poort, staat een provisorische kas vol met wietplanten! Maar echt veel, en groot, en professioneel opgezet met warmtelampen en al. Trots laat Amir zijn plantjes zien. ‘You sell?’ Vraag ik. Hij pakt zijn telefoon erbij en tikt in Google Translate: ‘No, wholesale’. Joe!
We stappen de woonkamer in: spiksplinternieuw, ingericht volgens de ‘Nouveaux Rich’-meets-‘Versailles Kitsch’ richtlijnen, incluis Ledverlichting die langs het gehele plafond loopt (uiteraard verstelbaar in meerdere kleuren). In de slaapkamer laten ze ons een kamerscherm zien dat is opgebouwd uit fotolijstjes die je kan omdraaien om een andere foto te laten zien (start tune Rad van Fortuin). Op de achterkant van de foto’s was de dames des huizes, Mona, zo pikant en uitdagend gekleed dat het me niet gepast leek daar een foto van te maken. Maar hèt piece de resistance van hun huis was toch wel het tapijt. En dan bedoel ik het tapijt ónder het tapijt… Onder het tapijt waar ons inmiddels een heerlijke lunch op is geserveerd, ligt namelijk een PRACHTIG maar dan ook echt buitenmenselijk mooi tapijt (we zijn ondertussen kenners). Het tapijt is een investering voor later, dus die bescherm je door er een goedkoop tapijt overheen te leggen. En maar goed ook want nog geen tien minuten later morst Mirte er een flinker klodder kersenjam op. Oeps…
Na de lunch komt er plots een fles Johnny Walker uit de kast tevoorschijn en laat Mohammed ons vol trots de voorraadkast met alcohol zien. We krijgen een glas van deze whisky voorgeschoteld, wat smaakt naar schoonmaakazijn. Blijkbaar wordt de originele Johnny Walkerfles weer gevuld met zelfgestookte bocht. Deze broertjes hebben duidelijk schijt aan het regime en het geloof. Máár, als we vragen of zij niks drinken, zeggen ze nee, omdat Imam Hussein herdacht wordt vandaag. We tikken onze ‘whisky’ snel achterover, waarna we worden uitgenodigd bij hun moeder, die in het vertrek naast hun woont.
e krijgen thee en oma wil graag weten in welke God wij geloven… Mirte zegt gelijk ‘no religion’. Ik zie hoe oma van kleur verschiet en bijna in haar thee stikt. Ook de rest van de familie kijkt ons aan alsof ze vuur zien branden. Oh shit, verkeerde antwoord. Snel roep ik ‘CHRISTIANS!’ Ik probeer de daaropvolgende stilte te vullen met nog meer bullshit door dingen te zeggen als ‘I am from the south of Holland so I’m Catholic’, waarop Amir zegt: ‘Catholic has Pope yes?’ ‘Yes..’ Hij kijkt me strak aan en vraagt: ‘What is name of Pope?’ Uhhhhhhhhhhh……. Shit, hoe heet die gast?! Ik kijk Mirte aan, die het overduidelijk ook niet weet en zachtjes en vertwijfeld ‘Johannes…??’ prevelt. Ik pak snel m’n telefoon om ’t te Googlen, en alsof ik meedoe met 2 voor 12 schreeuw ik: ‘Fransiscus! The pope is Fransiscus!’ Godzijdank redt Mohammed de situatie door een wandeling in de tuin voor te stellen. Pfieuw, ternauwernood ontsnapt aan deze inquisitie.
De ‘tuin’ is een gigantisch groot gebied dat barstensvol granaatappelbomen, druivenstruiken en mandarijnenbomen staat. Het zonnetje schijnt, Shiri, hun hond, rent als een dolle om ons heen terwijl Mohammed de beste granaatappels voor ons aan het plukken is. Het is een heerlijke herfstdag in Shiraz. De buren van Mohammed zijn ondertussen ook op de hoogte van ons bezoek en zo komen we ze ‘toevallig’ in de tuin tegen. We moeten gelijk met iedereen op de foto.
Wanneer we terug komen bij het huis is er een kampvuurtje gemaakt en worden we getrakteerd op gepofte aardappels. Er hangt een supergemoedelijke sfeer, de buurmeisjes spreken gelukkig vloeiend Engels waardoor de communicatie een stuk soepeler verloopt. Er komt een waterpijp op tafel en ik neem stiekem een klein hijsje van een joint.
e avond valt en dan opeens roept Mona, de vrouw van Mohammed, dat het tijd is voor ijs! Lekker! Ik voel me redelijk woozy en ijs gaat er wel in! En voor we het weten zitten we bij Mona en Mohammed in de auto op weg naar het centrum van Shiraz. Opeens zie ik een fles drank tussen de benen van Mohammed staan. Ah oh… Wat gaan we doen? Dan stoppen we en parkeren we op een rotonde. Klinkt gek, maar in Iran is dat heel normaal. Geen idee waar we op wachten.. Dan stapt Mohammed opeens uit de auto, stopt de fles onder zijn jas en loopt casual naar de auto die achter ons staat geparkeerd, ook op de rotonde. Ik zie nog net hoe de fles door het raam naar binnengaat en ze elkaar ‘een hand geven’. Juist, zit ik hier half stoned met een drank dealende Iranees in de auto, probeer dat maar uit te leggen aan oom agent. Speaking of which, wanneer we wegrijden zie ik dat er nog geen 15 meter verderop een politieagent staat… joe!
Die avond maken we kennis met dé #1 volkssport van Iran: selfies maken! Ahaaa dit verklaart waarom Mona strak in de make-up zit en een nieuwe outfit aan heeft gedaan: we gaan op selfie-tour door Shiraz! We worden op iedere plek waar we komen gesommeerd een foto van onszelf te maken, no is not an option. Ik denk dat we op minstens 25 verschillende locaties selfies hebben gemaakt, in elke mogelijke combinatie: Mirte en Frits, Mirte en Mona, Mohammed en Frits of met z’n vieren! In totaal dus zo’n 75 foto’s. Mirte en ik hebben deze avond net zoveel selfies genomen als waarschijnlijk in ons hele leven. Het was zo erg dat Mirte na een tijdje de slappe lach kreeg, tot grote frustratie van Mona die het selfie-gebeuren enorm serieus neemt. Je ziet dat ze een volleerd selfiemodel is, ze heeft een scala aan poses, genieten!
Na de ijsjes, de selfie-tour door Shiraz en een uitgebreid diner komen we weer terug bij hun huis… en we weten precies hoe laat het is: ze zullen er op staan dat we bij ze binnen slapen. Door de taalbarrière is hun uitnodiging gereduceerd tot een gedecideerd ‘HOUSE!’. Waarop wij vriendelijk zeggen: ‘car is our house!’ Dan komt de rest van de familie naar buiten en sommeert oma ons ook nog eens om binnen te tukken, máár we houden voet bij stuk en na een vermoeiende strijd lukt het ons om toch in Olly te tukken! GREAT SUCCES!
e volgende dag ontbijten we vroeg bij Mona en Mohammed en vertrekken daarna naar de garage van Mr. Reza, maar waar is Mr. Reza? Misschien is hij er vandaag? Maar wanneer we aankomen is hij er nog niet. Mohammed gaat grondig te werk, alle olie wordt vervangen, het gaspedaal wordt gefixt en strakker afgesteld, de afdekplaat van de motor wordt zelfs opgeborsteld waardoor deze zijn originele glans weer terug krijgt. Mohammed is de hele dag in de weer! Wanneer hij iets van me moet hebben roept hij heel hard ‘TYPE!’ Waarmee hij aangeeft dat hij mijn telefoon wil hebben zodat hij Google Translate kan gebruiken om me iets te vragen. Intussen hebben we de eigenaar, Mr. Reza, nog steeds niet ontmoet.
En dan wordt Mirte opeens weggeplukt door een oud vrouwtje en verdwijnt ze achter het hek naast de garage. Na anderhalf uur zie ik haar weer, ze heeft een kommetje met mierzoete pap voor me meegenomen en heeft ook het antwoord op de vraag: waar is Mr. Reza? Het oude vrouwtje dat haar had meegenomen is de vrouw van Mr. Reza, die met haar dochter Sepide van 28 achter de garage woont. Meneer Reza, zo vertelt Sepide, is twee maanden geleden plots overleden. En nu zien we het portret van Mr. Reza inderdaad in de garage hangen. Mohammed was zijn assistent en heeft de garage sinds kort overgenomen. Mirte kletst de hele dag met Sepide en wordt volgestopt door haar moeder met koekjes, snoepjes en uiteraard een heerlijke lunch van rijst met granaatappel, kip en salade en natuurlijk chai. Wat een lieve mensen.
Ondertussen is Mohammed al bijna klaar met Olly! Alles staat weer in het vet en de olie, het gaspedaal is gerepareerd, alle filters zijn vervangen, dieselinjectoren gereinigd, kleppen gesteld noem het maar op. Olly is weer als nieuw! En dat hoor je! En dat voelen we nu wanneer we gas geven, wat een vermogen! Heerlijk! Alleen er is nog één ding: we zouden graag een luchttoeter willen, zo’n stadiontoeter waarmee je mensen het stuipen op het lijf jaagt. En dan vooral Indiërs, want we hoorden dat het verkeer in India helemaal gestoord is en niemand meer opkijkt van een normale toeter!
No problem!’ zegt Mohammed, spring maar achterop de motor dan gaan we er eentje kopen. Uh… achterop de motor? Zonder helm? In Shiraz? Uh… en voor ik het doorheb scheuren we zigzaggend door de avondspits van Shiraz. Ok. Ok. Rustig adem halen, hij rijdt hier al zijn hele leven, hij heeft geen littekens in z’n gezicht dus het is nog nooit fout gegaan. Ok. Rustig. Ik ontspan wat, maar dan opeens graait hij in zijn jaszak en begint te bellen! FAAAAK! Met één hand aan het stuur scheurt hij door een rood licht, steekt schuin het kruispunt over naar de verkeerde baan en rijdt een stuk tegen het verkeer in. Gelukkig duurt het gesprek niet lang maar net wanneer we de stoep op rijden pakt hij zijn telefoon weer om vrolijk te appen. PLEASE MAKE IT STOP!
De gastoeter blijkt lastiger te vinden dan gedacht waardoor ik langer dan gehoopt doodsangsten uitsta. Geloof me, ik heb aardig wat extreme dingen gedaan in mijn leven, maar dit slaat echt alles. Gelukkig vinden we uiteindelijk onze gastoetert en komen we weer heelhuids aan bij Mirte die in net zo’n paniek verkeerde als ikzelf. Mohammed heeft nog zo’n drie uur nodig om de toeter te instaleren maar na ruim 13 uur sleutelen is Olly weer als nieuw!! En we hebben nu een rode knop waarmee de gastoetert kunnen bedienen maar wat eruit ziet alsof Olly rakketten kan afvuren! Nice!
ervolgens zegt Mohammed het enige andere Engelse woord wat hij naast ‘TYPE!’ kent: ‘HOUSE?’ Het is inmiddels 10 uur ‘s avonds en we hebben geen idee waar we anders zouden kunnen slapen, dus we zeggen volmondig ‘Yes, house!’ We doen gewoon net alsof we niet weten wat Tarof is, pakken die kip! En die avond worden we weer voorzien van een heerlijk avondmaal en ditmaal mogen we ook genieten van een kokendhete douche! LEKKERRRR!! Amir, de broer van Mohammed, is ook aangeschoven en laat ons trots zijn wietzaadjes zien… maar wacht eens even… deze komen uit Amsterdam… uit de Haarlemmerstraat!!! Daar hebben we om de hoek gewoond! What the fak! Ik beloof hem plechtig dat wanneer we weer in Nederland zijn, ik hem wat zaadjes zal opsturen. Dan moet hij nog wel een jaartje geduld hebben, maar dat maakt hem niks uit, hij dreunt zo op welke zaadjes ik voor hem moet halen. Want een vent!
De volgende dag nemen we afscheid van Mohammed, Mona en de rest familie. Als afscheidscadeautje printen we een paar foto's voor ze uit. We hebben weer een prachtig inkijkje gekregen in de wondere wereld van deze mooie mensen.
En Shiraz? Prachtige stad! Ga zelf maar kijken.
HOTO
ALBUM
REZA'S
GARAGE