ieve volgelingen,
We laten het verleden weer achter ons en richten ons op iets waar we al heel lang naar uitkijken: VAAAAAAKAAAAAANTIE!!! Ik hoor jullie denken: jaaaa maaaaar jullie hebben toch ALTIJD vakantie? NEE! Foei! Stoute volgeling! Jij hebt duidelijk onze blogs niet gelezen! We hunkeren naar rust, maar gaan we die ook vinden?
NEE NATUURLIJK NIET! Wat nu weer? Nou… Sinds we Shiraz hebben verlaten, merken we dat het opeens erg lastig is om aan diesel te komen. Sterker nog, we worden zelfs weggesist! Gesist ja! Een volwassen man siste naar mij, nou ik dacht dat ik gek werd! Maar goed, geen diesel dus! Wat is het geval? We zitten dicht bij de kust, en omdat de diesel hier voor 4 cent de liter uit de slang spuit, is er een grote illegale handel. Met kleine bootjes scheuren smokkelaars naar Oman en Dubai om het daar voor het veelvuldige te verpatsen. Daarom heeft de overheid een dieselkaart bedacht, een soort pinpas en alleen met deze pas kom je aan diesel. Die pas, die hebben wij niet… Nondeju!
e staan soms letterlijk te bedelen om 20 liter diesel en zijn daarbij afhankelijk van het humeur van vrachtwagenchauffeurs – willen ze hun dieselpas aan ons uitlenen of niet? Het is echt een heel gedoe, vooral omdat Olly voor 7 kilometertjes tuffen een litertje wegslurpt. En aangezien het aantal dieselstations al schaars genoeg is, stoppen we bij élk station dat we tegen komen om om 15 liter diesel te bedelen… Hoe verder naar het zuiden, hoe moeizamer het gaat. Dus veranderen we onze strategie: we parkeren de auto ongeveer 20 meter van de tank, ik blijf zitten en Marita gooit haar charmes in de strijd. De vrachtwagenchauffeurs smelten bij de aanblik van haar blonde lokken, terwijl ik stilletjes in de bus blijf zitten om de magie niet te verbreken. En zo tuffen we 600 kilometer, van tankstation naar tankstation, langzaam verder naar het zuiden, waar het prachtige geologische eiland van Qeshm ligt, het eiland van de Bandari!
aar dan moeten we eerst op dat eiland zien te komen. De haven is in Bandar Abbas, maar de haven voor auto’s is in Bandar E Pol. Nondejuuuu, omdraaien en weer een uur diesel verspillen, dat wordt weer bedelen! Ok, we rijden de haven binnen, op naar de toegangspoort! Daar wordt om een papiertje gevraagd, dat hebben we niet! Waar halen we die? Oh daar bij die container? Hoe komen we daar? Oh juist ja, tegen het verkeer in rijden en dan daar parkeren, logisch! We lopen naar binnen. Waar de kopietjes van ons paspoort zijn? Euh… we worden meegesleept naar een andere container, de man die ons meesleept trapt er tegen aan en een raampje beplakt met kranten zwaait open. Ahaa hier halen we kopietjes, logisch! Eenmaal terug in het kantoortje worden de kopietjes uiteraard niet gebruikt, maar neemt u plaats! Euh… waar? Oh tuurlijk áchter de balie, naast jullie, logisch! Ok. We hebben ons papiertje, op naar de toegangspoort, waar we moeten betalen, maar dat kan alleen met een Iraanse bankpas… NONDEJUUU! Ok iemand anders moet voor ons pinnen en dan betalen wij diegene cash, tuurlijk! Uiteindelijk lukt dit, ik bedank de man, hij pakt zijn papiertje en rijdt weg. Wat denk je? Juist! HIJ PAKT ONS PAPIERTJE!!! NONDEJUUUUUU!
k, een steward bij de boot heeft nu ons papiertje, en we zijn weer een stapje dichterbij! Steward? Steward? Nou er staat daar een random vent die toevallig ons papiertje heeft. Iedereen en niemand werkt hier en dat merken we wanneer we de boot proberen op te rijden… KRRRRRAAAAAAK de brommertdrager schraapt het asfalt, de oprijplaat van de boot maakt zo’n steile knik dat we de boot niet op komen. Gelijk stapt er drie man uit zijn auto en van alle kanten komen mensen aangerend om aanwijzingen te geven. Het toppunt is een hele dikke man die, terwijl hij naar me aan het roepen is, grote oranje cheese stengel chippies in z’n muil aan ‘t drukken is. AAAAAAAARGH!!! Ik word helemaal gek! Oh en het is 35 graden met een luchtvochtigheid van 60%. Joe!
MAAR WE ZIJN ER! RUST! NU! SNEL! Maar eerst even om diesel bedelen… zucht. Weer 10 liter erin, en daar gaan we! CHILL MODUS! En… het lukt ons zowaar! We slenteren langs de kust, en genieten van de goudgele stranden waar grote houten botenrustig liggen te wachten totdat het weer vloed wordt. Het is fantastisch!
aar wel een beetje werm onder d’n erm! Daar hebben de Bandari iets op gevonden: ze hebben windvangers op hun huizen gebouwd. Deze vangen de koele zeewind op en dirigeren die zo de huiskamer in! Ingenieus! De wie? De Bandari! De bewoners van het eiland - een mix van Arabieren, Iraniërs en Indiërs. Ze wonen al eeuwen in het zuiden van Iran en leven van de visserij en de handel met Dubai en Oman. Je ziet hier dan ook veel mensen in witte gewaden lopen, met tulband en al! Maar de vrouwen zijn het meest exotisch, zij dragen maskers! Prachtig gekleurde vierkante of ovale makers die soms zelf een stuk naar beneden lopen en een snor vormen over hun bovenlip. Maar waarom dan? Nou Qeshm is een eiland dat door haar strategische ligging vroeger vaak werd aangevallen. Om de vrouwen te beschermen tegen verkrachting en slavernij, droegen zij een masker, soms met snor zodat de aanvallers dachten dat ze mannen waren… Juist! Bijkomend voordeel in die hitte is dat het masker de huid rond de ogen beschermt tegen de zon. Prachtig!
n terwijl we aan het sightseeën zijn, schrikken we ons helemaal rot!!! Wat zien we daar?! Een jongeman… IN EEN KORTE BROEK!? Maar echt kort he! Asjemenou! Laat dat de Ayatollies niet zien! Wat een frappant figuur. We ontmoeten hem een paar uur later wanneer we op zoek zijn naar een slaapplek. Kamran, 24 jaar komt uit het noorden van Iran en leeft het leven van een nomade, en doet dat in een Volkswagen T4! Op de vraag waarom hij in zo’n ontzettend kort broekje loopt zegt hij: ‘someone has to do it, otherwise nothing will change!’ Als de politie hem aanhoudt dan geeft hij ze een dromenvanger. Op die manier heeft hij nog nooit een boete gekregen en is hij nog nooit opgepakt. En ook wij krijgen een dromenvanger van deze jonge revolutionair.
aar wij zitten ondertussen met ons hoofd in de wolken, we zijn er niet helemaal bij. Pakistan staat voor de deur, en daarna India, en wat daarna? Het is tijd om het vervolg van de reis te plannen! Nu al? Ja mensen we moeten rekening houden met onze visums: waar moeten we die aanvragen, hoe lang zijn ze geldig en wanneer verlopen ze. Want sommige visums zijn 90 dagen geldig vanaf het moment van afgifte en daarmee mogen we dan maximaal 30 dagen in het land vertoeven. Maar voor landen als Myanmar, China en Thailand zijn we verplicht een gids mee te nemen; daar mogen we niet op eigen houtje met eigen vervoer rondtuffen.
Ook de seizoenen zijn belangrijk: als we te laat China doorkruisen, dan is het in Mongolië -35 graden… Fuck. Een gigantische puzzel! Het internet heeft antwoorden maar die antwoorden zijn er in overvloed en nimmer eenduidig. Dus we mailen ambassades, sluiten ons aan bij overland Facebookgroepen, overland fora, mailen met tour operators die China en Myanmar tours aanbieden en schrikken van de prijzen.
Om zoiets alleen te ondernemen is niet te betalen, maar het is mogelijk om de kosten met anderen te delen. We winnen informatie in bij de verschillende touroperators voor Myanmar en China, maken onze keuze en gaan vervolgens op jacht naar mede-overlanders! En warempel na een paar dagen komen de eerste mailtjes binnen, op dit moment hebben we twee andere auto’s gevonden voor zowel Myanmar en China! Holy shit, gaat de droom dan toch uitkomen? Gaan we de grote cirkel rijden? Door India, Nepal, Myanmar, Thailand, Cambodja, Laos, China, Mongolië, Rusland, Kazachstan, Kirgizië, Oezbekistan, Kazachstan weer Rusland in om via Estland en Letland weer voet op Europese bodem te zetten? Volgens de planning doen we er precies een jaar over! Dat belooft nog een hoop avonturen!
En een van die avonturiers is een stelletje DEUTSCHERS! JAWHOL! We hadden Alex en Laura al ontmoet onderweg naar Shiraz en toen we er achter kwamen dat we allebei op Qeshm waren, zochten ze ons op. Toen ze onze China avonturen hoorden waren ze verkocht, dus voorlopig zijn we nog niet van ze af. Na drie dagen achter een laptop is het weer tijd voor wat ontspanning: DOLFIJNEN SPOTTEN! Voor de krankzinnige prijs van 1 euro per persoon, zijn we anderhalf uur onderweg, joehoe! We bezoeken rotsformaties en andere geologische verschijningen die dit eiland rijk is, sehr viel Spass jah!!! Helemaal blij rijden we met 60 kilometer per uur over spookdrempel…. BAAAAAAAAAAM!!… We lanceren onze witte kolos door het luchtruim en komen met een harde klap neer. En ja hoor, er komt een dikke ratel onder de wagen vandaan. FAK! En dat terwijl hij net helemaal is gefixt. Gelukkig verdwijnt de ratel na een paar kilometer weer… oké, zal wel?… Prima!
e zitten met zhe Germanz op het strand te chillen wanneer we opeens drie mannen wild schreeuwend achter een groepje schapen aan zien rennen. Waar gaan die heen? Ze rennen recht op het water af! Daar ligt een bootje te wachten, de beesten worden wild het bootje ingetieft, sommigen vliegen met hun poten naar de hemel ondersteboven de boot in. Binnen 1 minuut zijn er zo 30 schapen de boot ingevlogen, een man springt in de boot en scheurt naar de overkant, Oman. Schaapjes zijn daar meer waard…
We trekken verder het eiland over, de Duitsers hebben ons verlaten en sluiten later in Bam weer aan om gezamenlijk Pakistan te trotseren! Onze zwerftocht brengt ons bij het restaurant van Annelie en Ali. Zij is Duits, hij Iraans, en samen runnen ze een restaurant/backpackershostel. Het zijn twee super relaxte mensen en regelen een uitje voor ons naar het nabijgelegen eilandje Hormuz. Twee Zwitserse boys sluiten bij ons aan en samen gaan we op avontuur.
Op het eiland Hormuz staat Ahmad ons op te wachten, hij is een vrolijk lachend mannetje dat een aardig woordje Engels spreekt. We springen bij hem in de tuktuk en hij scheurt ons het hele eiland over. We zijn op een andere planeet terecht bent gekomen, het zand heeft alle kleuren van de regenboog, er zijn zoutformaties en er is een regenbooggrot, zoiets heb ik nog nooit gezien! En tussen alle stops door schreeuwt Ahmad zijn levensverhaal. Hij heeft vier jaar als smokkelaar gewerkt, niks ernstigs zoals hij zelf zegt. Kleding, lippenstift dat soort illegale handelswaar. Het was gevaarlijk werk want hij kon alleen ‘s nachts varen anders was de kans groot dat de politie hem zou pakken. Dus als de zon onderging stapte hij in zijn boot en trotseerde de golven, levensgevaarlijk. Zijn oom en wat vrienden kunnen het niet navertellen.
Daarna werkte hij 14 jaar op een van de houten schepen die naar Dubai varen, hard, zwaar werk, in de brandende zon. Hij was een maand van huis om 1 dag bij zijn gezin te kunnen zijn en dan moest hij weer de zee op. Slopend. En toen kwamen de toeristen, hij leerde met handen en voeten Engels spreken, kocht zijn eigen tuktuk, en scheurt nu gierend van het lachen over Hormuz en vertelt de ene na de andere anekdote. Zo vertelt hij ons hoe er op een dag kratten met bier aanspoelden op Red Beach. Hij ging er, samen met een vriend op af, en laadde zijn tutktuk vol. Ahmad was slim, hij verkocht de hele zooi in 1 klap aan iemand anders voor een prijs ver onder de marktwaarde, maar hij was er wel gelijk vanaf. Die vriend aan wie hij het verkocht, verkocht t per flesje, verdiende veel geld, maar werd gepakt, 5 jaar cel voor hem! Hoppa!
aar we moeten verder, het volgende avontuur doet zich aan. Maar niet voordat we de watertank bijvullen, en natuurlijk weer moeten tanken. Oh en ik ben een SD-kaart kwijt! Kut, daar gaan onze foto’s van Qeshm…! ARGH! In een klein mineur nemen we afscheid van Annelie en Ali, ik schrijf het adres van ons pa en ma op voor het geval dat ze de SD-kaart nog vinden maar ik heb er een hard hoofd in. In de auto loop ik pas echt te balen, waarom stop ik dat ding niet gelijk weg? Waarom in de broekzak?! Waarom leer ik niet van mijn fouten?! TOETOET!!! Ik kijk om, naast ons rijden Ali en Annelie met een dikke grijns EN DE SD-KAART!!! Wow!
We stoppen bij een tankstation en ik vlieg haar van blijdschap om de nek. “Easy! This is very illegal’, zegt ze! Ohjah fuck, we zijn in Iran, de mensen kijken ons met grote ogen aan. BIZAR! Dit mag dus niet… het blijft zo fucking raar. Maar ik blij! En daar houdt het niet op, Ali rijdt met ons mee naar het tankstation om diesel voor ons te regelen. Een man achter een bureau wil onze paspoorten zien en na deze goed te hebben bestudeerd, belt hij met een tankstation 30 km verderop en deelt mede dat we daar 40 liter mogen tanken. Wa een gedoe.
We nemen afscheid van Ali en Annelie, onze helden, en van het eiland Qeshm waar we weer een hoop lieve mensen hebben leren kennen, wat kan het leven toch mooi zijn! Op naar het vaste land, op naar de Iraans-Pakistaanse grens.
HOTO
ALBUM
QESHM
PHOTO
ALBUM
HORMUZ