riendelijke volgelingen!
De vakantie is voorbij gevlogen. We pakken de draad weer op en focussen ons op misschien wel de spannendste en misschien wel de gevaarlijkste etappe van onze reis: Pakistan! Het Ministerie van Buitenlandse zaken heeft het land opgedeeld in twee delen. West-Pakistan is donkerrood: niet reizen, en Oost-Pakistan is rood: alleen noodzakelijke reizen. En wij moeten er dwars doorheen van west naar oost. Wat is er aan de hand in Pakistan? In de Nederlandse media is Pakistan de laatste tijd vooral in het nieuws vanwege de rellen rondom de vrijspraak van een Christelijke vrouw die de profeet Mohammed zou hebben beledigd. Zij was ter dood veroordeeld, heeft acht jaar vast heeft gezeten en is uiteindelijk vrijgesproken. De rellen zijn zo erg dat haar advocaat op de vlucht is geslagen en asiel heeft aangevraagd in.. Nederland! Jeuj, en dat terwijl er weken daarvoor al anti-Wilders betogingen waren in Pakistan. Hello, where you from? Ehh… Deutschland!
Naast deze extremistische groep plegen ook de Taliban en IS aanslagen in Pakistan. De grens tussen Afghanistan en Pakistan is lang en dus niet overal beveiligd waardoor mensen en terroristen vrij makkelijk van Afghanistan naar Pakistan kunnen wandelen. Daarom wordt de provincie Baluchistan als meest gevaarlijk gezien. Goed, al met al, zacht gezegd, rommelt het een beetje in Pakistan en daarom mogen ‘toeristen’ alleen in een politiekonvooi door het land te reizen. Juist...
Het plan is om van de Iraanse kust zo’n 400 km naar Bam te rijden. Daar zien we de Duitsers weer en een ander Nederlands stel dat ook aansluit om mee te reizen in het konvooi. Vanaf Bam knallen we nog eens 400 km in één stuk door naar de Pakistaanse grens. Dit gebied wordt namelijk ook als onveilig gezien en dus kun je er beter in één keer doorheen blazen. Appeltje, eitje… Toch?
We zijn nog in Bandar Abbas. Nog 800 km van de Pakistaanse grens, maar dit is de laatste echt grote stad dus hier zorgen we dat we inkopen doen en konvooi-ready zijn. We beginnen met het ontdooien van de koelkast. Dat is hard nodig want het vriesvak is compleet dichtgevroren, dus uit dat ding! Alleen vergeten we de glasplaat boven de groentebak weg te halen zodat het smeltwater vrolijk zijn weg naar buiten vindt. Resultaat? Ons nomadisch tapijt, onze trots met natuurlijke kleurstoffen, wat knoopje voor knoopje is gelegd, is zeik en zeiknat! En die natuurlijke kleurstoffen… zijn vrolijk aan de wandel gegaan, nondepie! Alsof je een rode sok tussen je witte onderbroekjes in de was doet - het hele tapijt is rood uitgelopen… Oké… Even slikken en weer doorgaan. Geen punt, het zijn maar spullen, kop op, ja toch?
Maar dan begint de natte cel (kampeertaal voor douche) te meuren naar een Iraans hurktoilet dat nog nooit is doorgespoeld… Nondeju. Wat blijkt? Het rubber dat ervoor zorgt dat alles op zijn plek blijft waar je wilt dat het blijft, is uitgedroogd, krom getrokken en is zo lek als een gieter. Dus als wij al hobbelend door de geitenkaas die ze hier een weg durven te noemen rijden, klotst ons goudgele ochtendvocht zich een weg naar buiten! Gelukkig komen we er pas naar 3x uitgebreid testen achter waar het euvel zich schuilhoudt, waardoor we de natte cel 'slechts' drie keer moeten schoonmaken. Feest.
Een slechter moment kan de porta potti niet uitkiezen om te lekken, want onze plasdoos zorgt ervoor dat onze andere plasdoos altijd naar de wc kan, en in een konvooi dat niet stopt is dat geen overbodige luxe. De paniek slaat toe en de scheldwoorden vliegen in het rond. Oke, we verzinnen wel wat, ik krijg een tip dat de koppakking sealer die we bij ons hebben misschien wel kan helpen. Ik smeer het kleverige goedje op het rubber en nu maar hopen dat het werkt. Goed, om even tot rust te komen, zetten we een kopje koffie….
mmm… Uit onze benzinebrander waar we op koken komt en gele vlam…. Op zich niets vreemds, maar normaliter wordt deze na een tijdje blauw… Behalve dan deze keer. Oké. Uitzetten en nog een keer proberen. Maar… Ho eens… De vlam brandt nog steeds! Staat het kraantje helemaal dicht? Ja! Shit! Huh? Ok, snel naar buiten met dit ding. Het had geen 10 seconden langer moeten duren want opeens vat ons kookstel Nicole vlam, WOOOSH! Een dikke steek vlam! HOLY SHIT! Mirte gooit de branddeken naar me, ik ruk ‘m uit de verpakking en gooi hem lafjes over de benzinebrander. Shit, het werkt niet, er kan nog zuurstof bij komen aan de onderkant. Ik ruk de deken er weer af waardoor een NOG GROTERE STEEKVLAM TOT BOVEN OLLY OPWELT!! SHIIIIIT!! ‘BRANDBLUSSER! BRANDBLUSSER!’ roept Mirte. Ik ren naar de andere kant van de bus, pak de brandblusser, ruk de pin eruit en met een doffe zucht ploft het witte poeder de vlammen uit… Nicole ligt er uitgeblust bij…
WHAT. THE. FAK! Waarom? WAAROM!? WAAROM NU!? Oh en de auto ratelt ook weer! Why? BECAUSE FUCK YOU, that’s why! Laat maar, we gaan naar huis, fuck dit! We zijn er helemaal klaar mee. Oh en tijdens deze vuurdans stopt er net een auto met twee junks die ons bier proberen te verkopen terwijl de bus bijna in hens vliegt. FLIKKER OP! OPROTTEN! Laat ons met rust, gek! We pakken ons zeer stoute draakje in en scheuren weg, weg van die twee mafkezen, weg van deze ellende, op zoek naar een supermarkt.
Op het parkeerterrein van de supermarkt eten we wat cornflakes. Dan hijsen we onszelf naar binnen, slenteren achter ons winkelwagentje aan op zoek naar suikerrijk eten, maar vinden zoals gewoonlijk bar weinig. Jullie weten niet half hoe goed jullie het hebben met je Appie, Jumbo en god zelfs een Lidl zou fantastisch zijn! Maar nee, wij moeten het doen met deze D-merken, KOMMER en KWEL!
e sleuren ons wederom naar een garage, de monteur is er niet maar komt over twee uurtjes terug. Dus hup het tapijt en de porta potti naar buiten zodat ze allebei kunnen drogen. We eten onze tweede bakje cornflakes en kijken mistroostig voor ons uit. Fuck it. Bring it on. Kan ons het verrekken. Maar stiekem kriebelt het in de buik en het is geen positieve kriebel. Want we weten wat ons te wachten staat. Een rit van 3000 kilometer in ongeveer 7 dagen, zo’n 400 kilometer per dag, over Pakistaanse wegen, in konvooi, we zullen enkel stoppen om te wisselen van escorte.
Dan komt de monteur aangelopen. Hij geeft ons een warme glimlach en gaat gelijk aan de slag. Het valt gelukkig mee, de uitlaat zat los en zit nu weer vast. Ook de v-snaar trekt hij nog even aan en Olly is weer als nieuw! Top! Dat valt mee. Kosten? Gratis! De man weigert meerdere malen ons geld, dus geen tarof! We zijn hem ontzettend dankbaar en verlaten de garage met een ietwat opgewekter gevoel. Wat zijn er toch een hoop lieve mensen op deze aardkloot!
Ook het toiletprobleem lijkt opgelost te zijn: vaseline! We smeren dikke klonten vaseline langs de randen zodat ons gezeik geen schijn van kans heeft. En na een hartig woordje en een flinke schoonmaakbeurt blijkt Nicole zich ook weer te kunnen gedragen… Waarschijnlijk heeft ze de hele nacht lopen lekken waardoor de bodem vol benzine lag, wat vervolgens vlam heeft gevat. We controleren nu nog beter of ze goed is afgesloten… Mijn hemel.
n dan beginnen we aan de tocht richting Bam! OH NEE! Eerst nog even om diesel bedelen bij de lokale pomp. Mirte haar charmes zijn gelukkig onweerstaanbaar en binnen no time zit het tankje vol! We rammen de podcast van Spijkers Met Koppen aan, verstand op nul, gas geven en kilometers vreten!!
Voor het donker komen we aan in Bam, waar onze Deutsche Freunden al op ons wachten. We staan op een schmutzige parkeerplaats maar dat deert ons niet, fuck it! Na een relaxt avondje theeleuten begeven we ons naar onze nestjes voor een welverdiende nachtrust.
Rust? Er scheuren de hele avond auto’s voorbij, veelal begeleid met flinke bass-ritmes… Maar dan stopt er een auto met wel érg luide muziek. We horen gelach, en dan geklop op de bus… Shit! De hartslag schiet naar de keel. Hoe laat is het?! 12 uur ’s nachts. Oké, niet reageren, ze gaan vanzelf wel weg. Nope. Ik hoor hoe iemand aan de deurhendel zit. SHIT! De adrenaline spuit door m’n anderen waardoor ik uit bed vlieg en wild de gordijntjes openruk. Bij het achterraam zie ik mensen staan. Ik gooi het raampje open en net voordat ik ‘FUCK OFF!’ wil roepen, zie ik twee glimmende machinegeweren…
Poooooliiiiitiiiiie! Joehoe! Ze staan me lachend aan te gapen. Het is nogal een gezicht, een grijze, halfnaakte, blanke bebaarde man die met zijn slaapkop uit een achterraam komt gestoven. ‘NO SAFE!’ zegt een de van agenten. Uh oké… Ik moet uit de auto komen. Ik zeg tegen hem dat we hier prima staan. Maar hij spreidt zijn armen hoog in de lucht, maakt een halve draai een roept: ‘TERRORIST, EVERY WHERE’. Schijnbaar stikt het hier van de terroristen. Nou, ik heb ze nog niet gezien en tot nu toe hebben we meer overlast gehad van de politie dan van die zogenaamde terroristen. Maar goed, verzetten heeft geen zin dus met een slaperige kop starten we de wagen en tuffen we weer eens achter oom agent aan.
Ze zetten ons netjes af bij de ommuurde parkeerplaats van een hotel, waar we gelukkig gratis mogen overnachten. Tenminste, dat denken we, want we kruipen gelijk in bed, het zal wel!
e volgende dag doen we het rustig aan, we gaan nog een keer op dieseljacht zodat we met een volle tank naar de grens kunnen scheuren. We brengen Olly naar de carwash en halen voor de zekerheid nog wat extra chips en koekjes voor het konvooi. Die avond ontmoeten we Paul en Pien, een Nederlands stel dat eveneens huis en haard heeft verkocht om in een Toyota landcruiser te gaan wonen. Hun plan is naar India te rijden en de wagen vervolgens te verschepen naar Kenia voor een rondje Afrika! Tuurlijk! Alles is mogelijk! En dat wordt nog eens bevestigd door het feit dat ze de jeep waarin ze rijden hebben overgekocht van vrienden die we kennen uit Amsterdam, koekoek!
Wanneer de avond valt, rijden we stilletjes terug naar het parkeerterrein en zetten onze wekkers op 05:30, zodat we om 06:00 kunnen vertrekken naar de grens! De spanning stijgt…
Met het slaap nog in de ogen scheuren we over de verlaten snelwegen van Iran. We zien de zon nog één keer opkomen in het door ons zo geliefde land. Het is ongelofelijk hoe erg wij ons thuis voelen in dit land, de nieuwsgierige, vriendelijke, opgewekte, gastvrije Iraniërs, we zullen ze missen. Het prachtige landschap, de adembenemede natuur, de tegenstrijdigheden, de restricties, ons Iran! Ja het klinkt super melancholisch, ik weet het, maar toch overvalt er soort van heimwee, gemixt met een angst voor hetgeen dat komen gaat.
Bij het laatste tankstation in Iran worden we nog eenmaal getrakteerd op de gastvrijheid van Iran: we krijgen allemaal GRATIS diesel. Oke, nu is de diesel hier spotgoedkoop maar gratis is nog altijd goedkoper! We slaan onze laatste Iraanse Rials stuk aan wat druiven, koekjes en alcoholvrij bier en rijden onze laatste kilometers door een spookachtige zandstorm….
n dan begint het… De grens! Er staat een gigantische rij met vrachtwagens… Shit! Maar de chauffeurs beginnen wild te gebaren, hup doorrijden jullie. We hoeven niet te wachten en rijden in een keer door naar het hek. De slagboom vliegt open en we worden gedirigeerd naar het eerste van de vele kantoortjes die nog zullen volgen. Daar zit een man die wat gegevens in een groot boek krabbelt maar er volgens mij vooral zit om selfies te nemen met buitenlandse toeristen, en wie zijn wij om daar nee tegen te zeggen?
Dan snel door naar het volgende kantoor waar onze Carnet de Passage wordt afgestempeld, het bewijs dat we ook Olly uit Iran hebben meegenomen. Op naar het volgende hek, paspoorten worden gecontroleerd, blikken gewisseld, het hek vliegt open en we zien de gigantische groen-witte vlag van Pakistan wapperen… Holy shit, het gaat beginnen… Maar niet voordat we hetzelfde ritueel in omgedraaide volgorde afleggen maar nu aan de Pakistaanse zijde. We ontmoeten weer aan scala aan mannen met grote boeken en nog grotere stempels die van alles willen weten maar vooral met ons op de foto willen. So far so good!
aar dan begint het gezeik… scooter DAX! Ja daar hebben we geen Carnet de Passage voor en zijn we dus weer eens illegaal de grens over aan het smokkelen. De douanebaas is redelijk over de zeik, BIG PROBLEM. Na lang getouwtrek snapt ook hij dat we de brommer hier niet kunnen achterlaten en met een boze blik kliedert hij een paar zinnen in mijn paspoort: ‘OWNER OF A MOTORBIKE, MUST TAKE IT OUT OF PAKISTAN’. Oké, prima! Even later draait de baas een beetje bij, hij bekijkt de bus met veel interesse en zegt: I know a Dutch man who came here every year for 15 years but the last 5 years he doesn’t come anymore.’ Waarop Mirte doodleuk zegt: ‘maybe something bad happened to him?’ De man z’n ogen worden groot, ik maak met al mijn gezichtuitdrukkingen-skills Mirte duidelijk dat het beter is om haar mond te houden. Zelf schriktze er ook van en probeert de zeer ongemakkelijke situatie te redden door krampachtig te zeggen: ‘noooo, I think he’s happy!’ Happy ja? Godzijdank hebben we de DAX al over de grens gekregen…
n daar is hij dan, de allereerst van de vele die we nog zullen tegenkomen; de AK47. Een volautomatisch machinegeweer dat ons allen bekend is als het wapen van elke badguy in zo’n beetje elke actiefilm ooit gemaakt. Spannond! Het wapen springt op een brommer en gebaart ons te volgen, we worden naar een politiecompound geëscorteerd waar we de nacht zullen doorbrengen. Maar we zijn niet alleen, in het compound verblijven zo’n 40 gevangenen… Morguh! Na een paar uur springen ze in gelid en worden prompt de compound uit gemarcheerd… Waar zijn we in hemelsnaam in beland? Morgen beginnen we aan onze eerste 400 kilometer lange etappe… Op de muur van de compound staat PAKISTAN LEVIES TAFTAN… Pakistan, check. Taftan is de plek waar we zijn… Maar wat zijn Levies? We zullen er snel achterkomen…