abibi’s!
Dag 4 van ons konvooi door Pakistan is aangebroken en we scheuren weer achter onze Levies aan naar Sukkur. Ons stuur zit aan de verkeerde kant dus ik zie geen flikker wanneer ik wil inhalen. Mirte kijkt en roept of het kan: ‘JA!’, ‘NEE!’ en de ‘SUPER NEEEEE!’. Die laatste staat voor de Killer Bussen die met 120 door de bochten scheuren. Maar ook de Suicide Scooters en de Surprise Donkey’s zijn weer van de partij.
We schrijven onze namen weer braaf in het grote boek van de SinterLevies, gaan met ze op de foto, schieten onze eigen foto’s en verbazen ons om hetgeen we om ons heen aanschouwen. Wat opvalt is dat er weer water door de rivieren stroomt! Langzaam krijgt het landschap kleur: groen! Rijstvelden! Wow, het gevoel dat we nu echt in Azië zijn overvalt ons net op het moment dat een groot bord het einde van de Baluchistan provincie inluidt. HOLY SHIT! We hebben het gehaald! Vanaf nu zijn er minder checkpoints, wordt het verkeer drukker en nog gekker en zijn de mensen vooral bezig met hun dagelijkse beslommeringen. Voor ons gevoel zijn de politie escortes nu niet meer nodig, en zijn ze er puur om te checken dat we niet omdraaien om cowboytje en indiaantje te gaan spelen in de grote, droge zandbak Baluchistan. Maar we hobbelen braaf achter ze aan.
n dat zie je ook aan het type Levies dat we vanaf nu krijgen. De mannen zijn wat gezetter, wat achtelozer en wat luier… Achjah je kan het zo ook niet kwalijk nemen. En wij vergapen ons aan al het groen, luisteren naar de snoeiharde muziek die uit de speakers van tractoren knalt, aan vrouwen die zonder hoofddoek hun lange zwarte haren vrij laten wapperen in de wind, en aan al het etenswaar dat langs de weg te zien is. Het is fantastisch!
Maar de afstanden zijn nog steeds gigantisch. We moeten weer meer dan 400 km rijden vandaag en dat over zeer slechte wegen… Tel daarbij de checkpoints op en de vermoeidheid… We zijn op! Maar moeten verder. En het wordt alweer donker. We willen niet meer verder rijden, de stad Sukkur is nog eens 40 kilometer in het donker rijden, we kunnen gewoon niet meer. Volgens onze Levies hebben we geen keuze. Demonstratief zet ik de motor uit: wa gij?! Na lang bellen mogen we toch naar het dichtstbijzijnde politiekantoor rijden. De Levies auto verlaat ons en in ruil krijgen we een mannetje met AK in de bus die ons de weg wijst…
u rijden wij voorop. Geen auto meer om te volgen. Verblind door de tegenliggers schep ik bijna een jongentje die zijn zwarte oma fiets aan de kant van de weg in het pikkedonker zit te repareren, meine gutte got! IK KAN NIET MEER! Gelukkig is het politiebureau niet ver van ons vandaan, maar wanneer we aankomen treedt het Indiase horrorscenario in werking: we worden omringd door starende mensen, voornamelijk kinderen. In Iran gebeurde dit soms ook, alleen waren het er niet zoveel tegelijk. Dan stelden ze een paar vragen, gaven je een hand en gingen dan weer door met hun leven. Dat gaat hier net even wat anders, ze staan daar maar gewoon, foto’s te maken, te lachen, te staren, WAT MOT JE VAN ME!? Pannenkoek! Zijn de horrorverhalen over kamperen in India dan echt waar, is dat wat ons te wachten staat?
Voor de starende mensen valt er genoeg te zien. Wanneer Paul en Pien hun klapdak openklappen rennen ze als gekken hun kant op om te kijken. Na 20 minuten zien ze hoe de motor van Ben uit de VW T4 van Alex en Laura wordt uitgeladen en rennen ze als een stel zombies die kant op om daar te gaan staan staren… UGH! IK BEN MOE, LAAT ME MET RUST! Wanneer we de volgende ochtend onze schuifdeur openen, wat denk je? Ja hoor, staan ze weer! Slapen deze kinderen niet?! Moeten ze niet naar school?! Maar gelukkig snelt een 100-jarige politieman, gewapend met bamboestok en geweer ons te hulp. Hardhandig mept hij de kinderen op afstand. Oké, dat is nou ook weer niet nodig, en het lijkt de kids ook niks te deren. Ze incasseren de meppen stoïcijns, stappen wat opzij en gaan door met staren. Waar de fuck blijft onze escorte? We willen hier zo snel mogelijk weg, weg, WEG!!
aar de escorte komt niet. Zullen we gewoon gaan rijden? Of is dat heel dom? Ik pols bij de anderen en iedereen wil gewoon gaan rijden. Dus nemen we twijfelachtig het heft in eigen hand en besluiten ervandoor te gaan. Zonder politie escorte, zonder Levies.
En dat gaat gelijk mis, we nemen een verkeerde afslag en belanden in een wirwar van smalle straatjes waar de telefoon- en elektriciteitskabels zo laag hangen dat we er met ons hoge dak bijna niet doorheen kunnen. Op sommige plekken helpen mensen ons de kabels omhoog te duwen en Mirte loopt naast Olly om te checken of we er geen over het hoofd zien, uiteraard gevolgd door een massa aan kinderen!
aar dan zijn we los! Onze eerste stapjes in het grote boze Pakistan. De papieren kaart (niemand heeft internet, want geen Pakistaanse simkaarten) van Ben geeft twee opties: linksom of rechtsom naar Multan, de volgende stop. We kiezen linksom, er staat immers ‘highway’. Maar we krijgen gelijk spijt. De wegen zijn enkelbaans, oftewel: NEE! SUPERR NEEE! JAAA!! Zigzaggend spelen we het eindeloze videospelletje, we krijgen er zowaar lol in! Maar dan.. Houdt de weg opeens op, we hobbelen en stuiteren over de weg, de Killer Bussen deert het niet en lijken nu nóg harder op ons af knallen! Na 100 kilometer komt er afslag die ons naar de rechtsom route leidt, maar dan moeten we wel een extra 100 kilometer optellen bij de route… Fak. We gokken het er maar op, want op deze manier schiet het helemaal niet op.
En inderdaad, de andere weg bestaat uit dubbelbaans gladgestreken asfalt! Wat een verademing! We scheuren nu met 90 door het verkeer, nog steeds zigzaggend door auto’s, killerbussen, brommers, maar ook ezels, en tuktuks zijn op de snelweg te vinden. Maar, net als elke andere dag, wordt het ook nu weer donker… Alleen hebben we ditmaal geen escorte die we blind kunnen volgen. Wij rijden voorop omdat we de langzaamste zijn. Nu rust de zware taak dus op onze schouders om de auto’s achter ons veilig naar Multan te escorteren… Mijn ogen prikken van vermoeidheid. Gelukkig heb ik Mirte en Ben naast me die ook op het puntje van hun stoel met spiedende oogjes proberen te ontcijferen wat er uit de donkerte op ons af komt.
Het kan van alles zijn, ezeltjes zonder koplampen, tuktuks volgeladen met bakstenen, en is dat nou een struikgewas? Nope, een gigantische truck die is overbeladen en stapvoets zonder licht in het pikkedonker vooruit kruipt. Er is geen straatverlichting, en het enige licht wat we zien is het tegemoetkomende verkeer die allemaal met groot licht rijden (want geen straatverlichting) waardoor we NOG minder zien! Ik besluit gewoon rechts te blijven rijden en niet harder dan 60 te gaan. Hierdoor ontwijk ik alle langzame sukkels op links (we rijden nog steeds links mensen!), maar ontstaat er een nieuw gevaar. De idioten die aan deze condities gewend zijn en gewoon blind met 100 op de rechterbaan doorknallen. Ze halen ons toeterend links in en seinen wild met hun lampen. Ja fuck jullie allemaal maar!
e halen na ruim een uur in het pikkedonker te hebben gereden opgelucht adem wanneer we Multan inrijden. Maar waar moeten we heen? Uh… Het politiebureau dan maar? We weten niet beter dan dat we daar tukken! Maar daar denkt het politiekorps toch anders over en ze bonjouren ons zo naar een 5 sterren hotel, onder escorte dat dan weer wel. Slik. Uh… 5 sterren? Dat zijn er zeker 5 teveel! We beginnen al bijna te steigeren totdat we te horen krijgen dat we gratis voor de deur mogen parkeren en tukken Oh en hier heb je de sleutel van een van de kamers zodat jullie kunnen douchen! Wow, de Pakistanen winnen hier heel wat Karma-punten!
n dan breekt godzijdank de laatste dag aan. Dag 6. Ditmaal laat de escorte ons niet uit het oog en zo tuffen we weer achter onze vertrouwde Levies pick-up trucks aan. De wegen zijn tweebaans en goed geasfalteerd dus het schiet eindelijk lekker op. En dan zien we de heilige gouden bogen van McDonalds! In Iran uiteraard streng verboden dus we staan zeker 3 maanden droog! Voor de grap wijzen we allebei wild enthousiast naar dit Westers teken van ultieme beschaving, maar de Levies die in laadbak zitten met hun AK47 zien ons wijzen en nemen het bloedserieus. Ze trappen midden op de snelweg vól op de rem, twee bewapende mannen springen met gevaar voor eigen leven uit de truck en dwingen het voorbijrazende verkeer tot stoppen! Met een ruk aan het stuur vliegen we de snelweg af en 1 minuut later proeven we de heerlijk misselijkmakende smaak van een Big Mac! We’ve come a long way! En uiteraard trakteren we onze Levies ook op een burger.
n dan. Eindelijk komen we in het daglicht aan op een bestemming, want om 3 uur ’s middags rijden we de enorme stad Lahore in, 30 km van de Indiase grens. Nondeju! We hebben het gehaald! Wat was het afzien maar wat was het ook ontzettend vet! We high fiven met de groep wanneer de Levies ons éindelijk los laten op een parkeerplaats in Lahore. Geen escorte meer, geen babysitters meer, vrijheid om te gaan en te staan waar we willen. We zijn blij maar ook ontzettend moe. Veel tijd om stil te staan bij onze vrijheid is er niet want we gaan op zoek naar een slaapplek.
We zijn toe aan een goed hotel, met warme douche, ontbijt op bed en onze kleren mogen ook wel eens gewassen worden. Feico en Saskia, onze vrienden met wie we door Iran gereisd hebben, zitten toevallig in Lahore! En ook Reinier is in town, een collega van mij maar bovenal goede vriend! Dus er staat ons een hoop gezelligheid te wachten!
De dagen daarna spenderen we voornamelijk in restaurants en.. restaurants! Vergeleken met Iran is het een Westers paradijs hier met echte Italiaanse restaurants, echte Burger Kings en echte KFC’s! De prijzen zijn wat je in Nederland ook zou betalen als je naar een doorsnee restaurant gaat, alleen krijg je er hier een 3 Michelinsterren behandeling bij cadeau. Ons stoeltje wordt netjes aangeschoven, servetje op de schoot en je hebt altijd genoeg water in je glas, nou laat die pizza maar komen!!
Het verschil tussen arm en rijk is als dag en nacht. Er staan mensen in vodden op straat te bedelen terwijl dikke Mercedes SUV’s er achteloos aan voorbij rijden. Wat een bizarre stad, een compleet andere wereld! Reinier neemt ons mee uit eten bij Cooco’s Den, een restaurant dat eruit ziet alsof er een Indiase tempel op een piratenschip is gebouwd. Een voluptueuze vrouw laat haar stembanden trillen en de sfeer is compleet. Het eten is fantastisch, maar DE tering wat is het spicy. Het water en de yoghurt is niet aan te slepen. Wanneer ik terug kom van het toilet staat ook mijn kontje in de hens. Voor mij is de Lay’s Spicy Paprika in Nederland al te heet, dus ik heb nog een hoop te leren.
Om onze heimwee te stillen heeft Reinier voor ons een Sinterklaas gedicht geschreven en worden we overladen met cadeaus! Stroopwafels, dropjes, Sinterklaasletters en nog veel meer. Na een konvooi door Pakistan waar we zo ver van huis voelde, komt er een deken van nostalgie en warmte over ons heen. Bedankt Reinier!
e dag daarna slenteren we nog wat langs de grote Moskee en het oude centrum van Lahore, een soort Tabriz Bazaar maar dan een complete teringzooi. Dus totaal niet als de Bazaar van Tabriz. In Iran hebben ze hun zaakjes, letterlijk gezien, beter voor elkaar! Het rijden in een tuktuk is ook een groot avontuur, we kijken onze ogen uit terwijl we door dat kleine karretje stuiteren. Die avond nemen Saskia en Feico ons mee voor ons eerste gezamenlijke biertje, die inslaat als een BOM! We worden vergezeld door Pakistaanse vrienden van hun die ons het een en ander uit kunnen leggen over de verhoudingen tussen India en Pakistan, die officieel nog steeds met elkaar in oorlog zijn.
We luisteren naar de opzwepende ritmes van het Pakistaan muzikale gezelschap, drinken onze biertjes en doen ons tegoed aan heerlijke gerechten. Morgen gaan we naar de Pakistaans-Indiase grens om de sluitingsceremonie te zien. De dag erna zullen we de grens zelf oversteken… Toch?