riendelijke volgelingen,
Lahore, en Pakistan als geheel, gooit ons verstand compleet overhoop. Het contrast met Iran is als dag en nacht. Met een knip van de vingers verandert de regels en orde van Iran in complete wanorde; chaos! Het leven wordt hier met 130 kilometer per uur op je afgeschoten. Een ritje met de tuktuk voelt alsof de Fata Morgana in de Efteling zojuist op hol is geslagen, de muziek maakt plaats voor onophoudend getoeter, geschreeuw en gerochel van kelen, de geuren van wierook maken plaats voor de scherpe geuren van kruiden, verbrand plastic en pis. Tussen deze kakofonie van waanzin scharrelen duizenden mensen op weg naar iets en niets, maar allen zogenaamd met een doel, terwijl er net zovelen rondhangen, voor zich uit staren en nog maar eens een flinke rochel neer kwatten op het trottoir. En dan noemen ze Pakistan, ‘India Light’. Koekoek!
at ook erg koekoek schijnt te zijn is de Wagah Closing Border Ceremonie op de Pakistaans-Indiase grens. Tijdens deze ceremonie sluiten Pakistan en India hun grens elke dag op bombastische wijze, met veel ‘machtsvertoon’! Das müssen wir mahl sehen dann! We halen Reinier op, en begeven ons weer in de hel die ze hier spitsuur noemen, op weg naar Saskia en Feico die bij de grens op ons wachten. De krioelende suïcide scooters zijn weer van de partij en ook de plaatselijke kinderboerderij heeft haar beste ezeltjes op pad gestuurd om ons het leven zo zuur mogelijk te maken. Om het nog wat interessanter te maken heeft de gemeente van Lahore nog een extra element toegevoegd: underpasses! Oftewel, de doorgaande weg loopt met behulp van een viaduct onder drukke kruispunten zodat het verkeer lekker door kan rijden…
Maar om de een of andere reden, vraag me niet waarom, rekenen ze hier in inches en feet… heel vreemd. Kolonialisme much? Oké dus die bruggen zijn 10.6 feet hoog, en gelukkig staat dat aangegeven NADAT we hebben besloten om de underpass te gebruiken! GODNONDEJU! Wie nu nog beweert dat hoofdrekenen niet meer belangrijk is in deze tijd; THINK AGAIN! Oke… Nadenken, uhh 1 feet is, 30 centimeter? Ik heb maat 43 is dat dan 43 cm?! WIENS VOETEN HEBBEN ZE GEBRUIKT BIJ HET BEPALEN VAN DEZE LENGTEMAAT?!?!?! Ondertussen komt het viaduct op ons afgegraasd, of wij op het viaduct, maar net hoe je het bekijkt. 10.6 x 30 cm = 318 cm, HOLY FUCK!!! WIJ ZIJN 330 cm!! Vol op de rem! ALARMLICHTEN!!! AAAAAAH! En dan in z’n achteruit rijden, zo’n 100 meter naar veiligheid. Gelukkig is het achteruit rijden op een ringweg volstrekt normaal gedrag in deze contreien. Als je dit in Nederland probeert, staat de politie binnen no-time hoofdschuddend naast je portier je rijbewijs te verscheuren. Alhoewel dat knap lastig is geworden met die plastic kaartjes. Hieronder wat foto's, gevonden op het internet ter illustratie van wat ons probleem had kunnen zijn...
oed, met het angstnat nog tussen de billetjes begeven we ons naar de grens… Uit de mistige smog doemt een mysterieus bouwwerk op… Huh? We zien twee gigantische vlagmasten met daaraan twee gigantische vlaggen. Voor ons die van Pakistan, die daarachter die van India waardoor die van Pakistan groter lijkt: 1-0 voor Pakistan. Maar wat staat daartussen? Het lijkt op een gigantische tribune, sterker nog het is een compleet stadion! Om ons heen loopt een massa aan mensen richting het stadion, ik waan me opeens in de glorie dagen van Willem II die onder leiding van Co Adriaanse in de Champions League speelde #neverforget. Oke, het was dus druk.
We worden opgewacht door wat grenswachters die later een grote rol blijken te spelen in deze poppenkast. Ze begeleiden ons naar de ‘beste’ plaatsen van het stadion: zo dicht mogelijk tegen de grens aan, wat achteraf de slechtste plaatsen blijken te zijn omdat je het geheel nu van de zijkant aanschouwt waardoor we de Indiaanse zijde haast niet zien. -1 voor Pakistan, en we staan weer gelijk.
Dan begint de luidsprekers te tetteren, onze trommelvliezen worden op de proef gesteld door de enorm gammele soundsystems maar niemand die het deert. De mensen zijn hier voor een reden: het aanmoedigen van de Pakistaanse grenswachters tijdens het strijken van de landsvlag. Aan de andere kant zitten nog eens twee keer zoveel Indiërs die hier met precies dezelfde reden zijn gekomen: alle ingrediënten voor een knotsgekke avond.
n dan gaan we los, het soundsystem wordt op standje ‘tot bloendens toe’ gezet waardoor de mensenmassa, aangespoord door een man die met een been wild rondjes draait terwijl hij een grote Pakistaanse vlag rondzwaait, helemaal uit z’n dak gaat: ‘PAAAAAAAAAKISTAAAAAAAAN!!!’ ‘Aan de andere kant horen we: HINDUUUUUUSTAAAAAAN!!!’ Dan beent een man in uniform met grote zwarte snor zich driftig door het midden van het stadion richting de grens. Hij hanteert daarbij een looppas waar de gehele cast van Monty Python stikjaloers op zou zijn, en elke keer wanneer hij zijn voet op de grond stampt, slaat een ander mannetje op zijn trommel waardoor zijn bewegingen nog imposanter lijken. Wanneer hij bij het hek aankomt, schopt hij zichzelf zowat in het gezicht, balt zijn vuist naar de overzijde, waar een Indiër hem imiteert, het lijkt een beetje op droog synchroonzwemmen. Maar dan echt super droog.
Ze draaien beiden aan hun snor, lopen nog driftiger naar elkaar toe, staren elkaar diep in ogen (no-homo) en geven elkander een kordate handschudding. ZO! DAT ZAL ZE LEREN! HAH! NOU JIJ WEER! En zo marcheren er telkens groepjes grenswachters al stampvoetend en snor-draaiend naar elkaar toe om de vuist te ballen en schijnaanvallen uit te voeren terwijl het stadion ze toejuicht alsof Sven Kramer zojuist goud haalt op de 10 kilometer. Potnondeju, dan weet je het wel!
Dan wordt de vlag neergehaald, opgevouwen en het stadion uit gemarcheerd. Het hele gebeuren duurt zeker een uur, er gebeurt geen kont maar het is hilarisch om naar te kijken. Het is werkelijk verbijsterend, vooral wanneer je je realiseert wat voor gruwelijk realiteit zich verschuilt achter deze façade: de partitie in 1947, de afscheiding van Pakistan. Pakistan en India zijn officieel nog steeds met elkaar in oorlog, Pakistanen kunnen niet zomaar de grens over naar India en de reden daarvoor is op zijn zachtst gezegd gruwelijk te noemen.
a de onafhankelijkheid van de Britten scheidde Pakistan zich van India af: the partition. De moslims trokken van India naar Pakistan en de Hindu’s en niet-moslims trokken van Pakistan naar India. Deze exodus ging niet bepaald vreedzaam, miljoenen mensen verloren het leven in het oplaaiende geweld rondom de grenzen.
Dus ik druk me zacht uit wanneer ik zeg dat Pakistan en India niet bepaald vriendjes zijn. Maar wat hier gebeurt… lijkt op een toneelstukje dat je samen met je neefjes en nichtjes hebt bedacht voor een dolenthousiast publiek bestaande uit je vader, moeder, ooms, tantes, opa en oma… Alle danspasje zijn gechoreografeerd, gesynchroniseerd, gerepeteerd! Stel je het eens voor, twee aartsvijanden gaan rond de tafel.
‘Oke… als jij dan je vuist balt, dan draai ik aan mijn snor!’
‘Goed punt, goed punt, maar dan schop ik mezelf in het gezicht en draai woest om…’
‘Nice! I like it! Ok, laten we verder repeteren, vanavond moeten we weer aan de bak.’
En zo gaat dit al sinds 1959, ELKE DAG! ELKE FUCKING DAG! Later horen we dat veel mensen 100 roepie betaald krijgen om naar de ceremonie te gaan. Want stel je toch voor dat de Indiase tribune wél vol zit, maar die van Pakistan niet! MIJN HEMEL, DE HORROR!
euk, leuk, leuk zo’n grens ceremonie maar het echte verhaal moet nog beginnen… Ónze grens ceremonie! Ja mensen want nog geen 24 uur later rijden we met ons Olly datzelfde stadion waar al die gekkigheid plaatsvond in! Tenminste, dat is de bedoeling, we moeten nog even wat stempeltjes halen voor het paspoort, de Carnet de Passage, waarschijnlijk wat selfies klappen en dan snel door! Alles gaat volledig volgens plan, paspoorten worden gecontroleerd, gestempeld, we worden meegenomen naar een ander hokje waar een man geld wil wisselen terwijl zijn meerdere zijn ziel in een storm van snot en speeksel aan het ophoesten is: business as usual!
We maken wat smalltalk: where you from, are you married, no children, I’m a cameraman, I’m a teacher. Oh wauw a teacher! Very nice! De snotlap heeft het grote SinterLevies boek er al bij gepakt en is bezig ons op te pennen en uit te schrijven… Maar dan… Het andere mannetje pakt opeens mijn paspoort en begint er verveeld in rond te bladeren en ja hoor… Hij vindt de tekst die zijn collega aan de Iran-Pakistan grens heeft opgetekend… ‘Owner of motorcycle.’ Zijn ogen worden groter, hij graait naar de papieren op het bureau die er niet zijn, en blaft: ‘WHERE IS CARNET DE PASSAGE FOR YOUR MOTOR?’ ‘We have no motor’, zeg ik terwijl een shot aan adrenaline door m’n maag schiet. We weten precies hoe laat het is… Kut!
It says here you are owner of motorcycle, where is your motor?’ ‘Well it’s not exactly a motor it’s a scoot…’ ‘I DON’T CARE, WHERE IS YOUR MOTOR!’ Mirte zet haar zalvende stem op en legt uit dat de motor in Quetta is en dat we een document hebben van het politiebureau aldaar met een stempel erop, super legit, dus geen probleem, toch? Hij grist het papiertje uit haar handen en leest het in Word-getikte document met daarop een kleine laffe stempel zeer grondig door. Zijn ogen schieten over het papier, kijkt Mirte strak aan en zegt: ‘You are a teacher, you should know better! This is not good! Problem!’ Mirte kijkt hem met haar zieligste puppy ogen aan en zegt herhaaldelijk ‘sorry they told us it would be no problem’.
Het lijkt de man te kalmeren, terwijl zijn meerdere nog steeds vrolijk met zijn neus trompettert, legt hij zijn vinger op zijn lippen en zegt: ‘okay, it’s okay. You are teacher and I respect you but you can not do this no more! You can not come back to Pakistan in the next year, okay?’ ‘Ok! No problem, we are sorry!’
Maar dan staat de snotlap op, wenkt me om mee te komen en dirigeert ons naar een nog hoger geplaatst mannetje. Deze hoort het verhaal aan, knikt een paar keer en stuurt ons weer weg… Fuck… Dan niest bacillen-man zich weer terug het kamertje in en vertelt ons doodleuk dat we zonder de scooter DAX de grens niet over komen en dat we deze kunnen ophalen bij het politiebureau in Quetta… 1200 km terug Pakistan in. In konvooi. En weer terug. In konvooi. En eer dat zo’ n konvooi is geregeld… Mon dieux!
De grond verdwijnt onder onze voeten, we worden lijkbleek, dit kan niet waar zijn, we willen niet nog een keer door de hel die ze konvooi noemen. Fuck! Ik ben woedend. Die klote agent in Quetta beloofde ons dat het geen probleem zou worden, hoe bleu kun je zijn? TUURLIJK WORDT HET WEL EEN PROBLEEM, DIE ZAK STRONT ZAG EEN KANS OP EEN GRATIS SCOOTER EN PAKTE DIE MET BEIDE HANDEN AAN! Kutzooi! Na 5x proberen neemt de politiechef in Quetta eindelijk zijn telefoon op, hij verontschuldigt zich, erkent dat het zijn fout is en belooft het op te zullen lossen… Ja,ja!
Wanneer we terugkeren in het kantoortje van de snotlap zijn de gemoederen gelukkig wat bedaard. Ze vertellen ons dat we importbelasting moeten betalen voor DAX en dat we dan verder kunnen. Een hele opluchting, we betalen ons graag uit deze ellende zolang we niet met een konvooi terug naar Quetta moeten. Maar dan komt er nog een hogere officier binnen gezet, bekijkt de papierwinkel en roept: ‘No scooter, no border!’ En loopt weer weg… What. The. Fak.
De snotlap niest nog maar eens zijn luchtpijp schoon en vertelt ons doodleuk dat de border ceremonie zo begint en dat we terug naar Lahore moeten.. Mission FAILED! Met hangende hoofdjes vertrekken we richting de dichtstbijzijnde Burger King terwijl al onze overland-vriendjes uit het konvooi al lang en breed in India zijn, het is NIET EERLIJK! BOEHOE!
erwijl we ons verdriet proberen te vergeten door zo veel mogelijk Whoppers in ons gezicht te drukken komt er een medewerker met servetjes toegesneld. Die heb ik hard nodig want mijn hele baard hangt vol met mayonaise. Ik bedank de man, hij knikt en gromt iets naar me, ik kijk nog eens op en realiseer me dan dat hij doof is. En opeens lijk ik wakker te worden, en kijk nog eens goed om me heen. De Burger King is zo goed als leeg, de dove medewerker draagt een kartonnen Burger King kroon en staat muisstil tegen de muur te wachten totdat hij van dienst kan zijn, het heeft iets aandoenlijks. Op de een of andere manier raakt het me, daar zitten we dan, een beetje te mokken om een stommiteit die we zelf hebben begaan, die sowieso opgelost gaat worden, waar maken we ons druk over, snap out of it. Ik neem nog een hap en nu heeft ook de ketchup zich in mijn baard genesteld. De dove man komt weer aangesneld met extra servetten en een vriendelijke glimlach, die me zegt: kop op kerel, alles komt goed.
e volgende ochtend rijden we weer richting de grens. Het lange wachten begint, we worden van kantoortje naar kantoortje gestuurd, gevolgd door snotlap die ons voorziet van een slijmerige douche terwijl hij ons stoïcijns meesleept. Dan komt er weer nieuws: de agent gaat de scooter naar Customs brengen… Een hele opluchting! We hoeven dus niet naar Quetta! Praise Jesus! oké, maar waar is die Customs waar hij DAX moet afgeven? Aan de Iraanse grens in Taftan? Gaat hij van Quetta naar Taftan? Dat is twee dagen rijden! Onze hoop om vandaag nog de grens over te gaan vervliegt. Ik vraag om opheldering bij een uniform die een beetje schaapachtig voor zich uit staat te bellenblazen, hij geeft zulke rare antwoorden dat ik hem op de man af vraag of hij wel Engels spreekt. Daar raakt hij compleet door van slag, maar het werkt, 10 minuten later zitten we bij de échte baas, of bazin!
Dit kluitje ongeregelde, smerige amateurs wordt namelijk aangestuurd door een vrouw! Die vloeiend Engels spreekt en ons precies kan vertellen wat er aan de hand is! Thank god voor vrouwen, waarschijnlijk de enige reden waardoor dit land nog niet is verzopen in zijn eigen waanzin. Ze vertelt ons dat er een Customs Office in Quetta zit, zodra de agent onze DAX heeft ingeleverd wordt er een bevestigingsdocument naar de grens gestuurd en kunnen we weer vrolijk op pad. JEEEEEJ!
Ik app gelijk de agent dat hij moet opschieten zodat we nog voor het begin van de ceremonie weg kunnen! En dat doet hij gelukkig, binnen het uur hebben we het document via Whatsapp, wordt ons Carnet alsnog gestempeld en scheuren we met piepende banden richting het stadion, waar met veel gevoel voor drama het hek speciaal voor ons, althans zo lijkt het, wordt geopend! FREEEEEEEEEDOOOOOOOOOMMMMMM!!!! Ohnee, we staan nu aan de Indiase kant van de grens… We zijn er bijna!
ndia doet haar naam als bureaucratisch land gelijk eer aan. Waar andere landen ons Olly inspecteerde door een kussen van de bank op te pakken, eronder te kijken en te concluderen dat deze bus totaal geen illegale voorwerpen vervoerden, gaat dat hier net even wat anders. De auto wordt grondig onderzocht, het chassisnummer wordt gecheckt en ook het motornummer… PROBLEEM! Het nummer op de motor komt niet overeen met het nummer in de Carnet… Shit! Maar gelukkig zijn we al een tijdje vriendelijk aan het keuvelen met deze lui en het probleem waait vanzelf over… Pfieeeuw… (Uiteindelijk bleek dat het motornummer ergens anders stond, en wel klopte, wat we oplazen was het onderdeelnummer - want een slechte voorbereiding is het halve werk!)
En na nog een hele rits stempel en checks zijn we dan nu ECHT ECHT ECHT vrij! We did it! Voorzichtig scheuren we India in, op weg naar het guesthouse in Amritsar dat op zo’n 30 minuten rijden van de grens ligt. Op weg er naar toe zien we gelijk een olifant op de weg lopen! En vrouwen met lange zwarte haren, zonder hoofddoek! En de vrouwen die wel een hoofddoek dragen, dragen die losjes en kleurrijk en doorzichtig, het is een sari, geen hoofddoek! Mannen dragen ook kleurrijke hoofddoeken, maar ook dit zijn geen hoofddoeken maar tulbanden, het zijn de Sikhs. Oh en kijk! Daar zit iemand op straat te kakken! YES!!! WE ZIJN IN INDIAAAAAAAAAAAAAAAAAH!!!!!!!