riendelijke volgelingen,
We zijn ondertussen alweer een maand in India, waar blijven die verdomde blogs? Nou… In de vorige blog vergeleken we Pakistan met de Fata Morgana die op hol was geslagen. Nou… India is alsof de hele Efteling een cocktail van XTC en speed heeft ingenomen… Niet dat ik daar ervaring mee heb ofzo… Dus, allemaal opgelet, hier volgt ons totaal objectieve, super goed onderbouwde verslag van onze kerstvakantie in Himachal Pradesh, de op een na noordelijkste provincie, en godzijdank de dunbevolktste provincie, van Hindustaaaaaaaaaan!!
Onze reis begint in Amritsar, de eerste grote stad na de grensovergang, waar we samen met al onze vrienden kamperen in de tuin van een gueshouse. Onze Duitse vrienden Alex en Laura zijn er, Sassefras en Feici zijn van de partij en Pien en Paul zijn er ook nog; het is een dolle boel! Het guesthouse is een oase van rust, om ons heen horen we het getoeter en gerochel van de buitenwereld maar we doen net alsof we het niet horen, iets wat mij enorm goed afgaat! Maar uiteindelijk ontkomen we er niet aan, we moeten naar buiten op jacht naar het meest heilige der heiligen, niet Jezus, Allah, Jaweh, Shiva of wie dan ook die er aan kan tippen: een simkaart!
e zijn al gewaarschuwd dat het een frustrerend proces zal worden, India staat bekend om haar bureaucratische rompslomp, maar mensen… Geloof me, het verkrijgen van een Indiase simkaart heeft niks met bureaucratie te maken, eerder met een soort van vossenjacht *meets* apenkooi, waarbij je van winkel naar winkel moet scheuren om bepaalde telefoonnummers te bemachtigen, die je moet bellen voor codes, die je weer bij andere winkels moet inleveren om vervolgens weer te bellen en dat alles zonder simkaart! Oh en vergeet je pasfoto niet! Oh nee toch niet nodig, maar goed dat je hem hebt meegenomen! Oh en ze moeten een verblijfsadres van je hebben, oh nee toch niet, hier heb je een heel formulier! Moeten we dat invullen? Nee dat doe ik wel! Ok… Over 4 uur zijn we verbonden? Ja ik zweer het je, en anders eind van de avond, en anders moet je maar even terug komen.
Goed, uiteindelijk waren alleen Paul en Mirte binnen 24 uur aangesloten, ik en Pien moesten terug naar de Airtel winkel, waar ze doodleuk onze simkaarten doorknipte en ons nieuwe gaven. Want jaaaa… Dat is makkelijker, vraag ons niet waarom. Oh en bel dit nummer, als je deze code hebt ontvangen… AAAAARGH!!!! Maar dan, na exact 24 uur, komen er opeens sms’jes binnen druppelen! Hail SHIVA! En de Monkey God! Geen idee wat hij doet, maar toch! De zoete 4G nectar stroomt mijn telefoon binnen en ik ben weer connected! Hiephoi!
k, nu onze telefoons het weer doen durven we de knotsgekke stad Amritsar te trotseren! Op naar de Golden Temple van de Sikhs, die, je raadt het al, met 350 kilo aan bladgoud is bedekt! Vet! Er op af! Nou… Je raadt het nooit, inderdaad, hij is van goud, precies zoals op de foto die ik zojuist met mijn pas verkregen 4G-netwerk heb gegoogeld, juist. Geen idee waar het Sikhisme voor staat, ze dragen een tulband, sommige dragen een speer, ze delen gratis eten uit (zo’n 200.000 maaltijden per dag!! KOEKOEK) en ze lezen van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat voor uit hun heilige boek. Elke avond wordt het boek ceremonieel naar bed gebracht om in de ochtend ceremonieel weer gewekt te worden… Ja, ik verzin het niet mensen. De rest van de dag wordt er dan voorgelezen uit het boek of er wordt gezongen. Het is een indrukwekkend complex, dat wordt gerund door vrijwilligers en donaties van de bezoekers.
Maar wij zijn eigenlijk nog druk met het bijkomen van de afgelopen 10 dagen in Pakistan, we vertoeven voornamelijk binnen de vier veilige muren die de groene, vredige tuin van de het guesthouse ommuren. En we krijgen goed nieuws: de operatie van de vader van Mirte is goed verlopen, een hele opluchting! Maar toch ook bitterzoet, we zouden hem en de rest van de familie graag omhelzen, hem bezoeken in het ziekenhuis en steunen in deze moeilijke periode na de operatie. Maar helaas, we zitten duizenden kilometers van elkaar verwijderd.
Om de pijn wat te verzachten organiseren we een Sinterklaasavond met pepernoten en chocolade letters die Pien en Paul meegenomen hebben uit Nederland… Dus ja… Niet echt super vers, maar hey het gaat om het idee! Het bier, wat in India weer rijkelijk voorradig is, maakt een hoop goed.
m de goede stemming erin te houden gaan we een kijkje nemen in het Partition Museum. Ha musea! Lekker cultuur snuiven! FOUT! Dit museum gaat over de opsplitsing van India en Pakistan na de onafhankelijkheid van Groot Brittannië. De Britten die er al sinds 1857 zaten hebben hun macht altijd gewaarborgd weten te houden door de geliefde verdeel-en-heers-tactiek. En zo zetten ze ook de Hindoes en de Moslims tegen elkaar op waardoor die hun frustratie en woede van jarenlange onderdrukking vooral op elkander botvierden, en de Britten stilletjes via de achterdeur konden verdwijnen.
In de aanloop naar de terugtrekking van de Britten, eisten de Moslims, uit vrees onderdrukt te worden door de Hindoe meerderheid, een eigen land waar zij het voor het zeggen zouden hebben: Pakistan. Uiteindelijk kregen zij hun zin, wat resulteerde in een gigantische volksverhuizing. Miljoenen Hindoes trokken uit het gebied wat nu Pakistan was geworden en visa versa. Onderweg kwamen deze grote groepen mensen elkaar tegen, en al snel sloeg de vlam in de pan. Over en weer vonden gruwelijke moordpartijen plaats, waarbij miljoenen mensen het leven verloren. Er zijn gruwelijke verhalen te lezen en horen van mensen die ter nauwer nood aan de dood wisten te ontsnappen of zagen hoe hun gehele familie voor hun neus werd afgeslacht. We zijn er helemaal stil van. Het is niet te bevatten waartoe de mens, gedreven door verdriet en angst in staat kan zijn. Een incident, kan een geheel land laten zinken in een vicieuze cirkel van dood en verderf.
a deze deprimerende middag besluiten we dat we nodig toe zijn aan VAKANTIE! En aangezien het bijna kerst is besluiten we de winter op te zoeken en naar het noorden te trekken, daar waar de bergen tot in de hemel reiken: de Himalaya! Sas, Feici en zhe Germans verklaren ons voor gek en besluiten het warmere zuiden te gaan verkennen. Paul en Pien sluiten zich bij ons aan, tijd om dat thermo-ondergoed eens uit te testen!
En na een halve dag ons leven gewaagd te hebben op de snelweg staan we plotsklaps In Dharmsala tussen de Tibetaanse monniken en de daarbij behorende tempels met van die roltrommels waar je keihard aan moet slingeren om karma punten te scoren! JOEHOE! Nog geen 24 uur geleden stonden we tussen de tulbanden van de Sikhs en hun Golden Temple, en nu is het alsof we in Tibet rondhupsen. Koekoek! Ik kan er met mijn kop niet bij, we zijn in een totaal andere wereld. De lucht is hier schoon, de mensen ook, het is er wel druk, vooral als je je bedenkt dat we in de bergen zijn, maar met 7 miljoen mensen is deze provincie de minst bevolkte van heel India, which is nice! Maar we hebben de tijd niet om ons nu weer te verdiepen in het Tibetaans Boeddhisme, het is gewoon teveel info! Wat ik wel grappig vond om te zien is dat hun tempels echt super kitscherig zijn versierd met ledlampjes, en goedkope souvenirtjes die je in elk souvenirwinkeltje kan kopen, maar ze offeren bijvoorbeeld ook blikjes Fanta en chips aan hun goden, een religie naar mijn hart!
e maken wat wandelingen maar vanwege sneeuwval op de hogere bergtoppen is het niet mogelijk om een meerdaagse trekking te ondernemen, enorm balen, echt he, bah! Dan maar theeleuten en uitgebreid lunchen met onze nieuwe vrienden Paul en Pien, klinkt als een gezellig stel, en ik kan je vertellen dat is het ook! Twee *die hards* die de ballen hebben om ook echt te profiteren van de opgeblazen huizenmarkt! Want je huis kan nog zoveel overwaarde hebben, je kan er pas wat mee als je durft te verkopen, en dat is precies wat deze twee hebben gedaan!
Zo slenteren we met z’n vieren door de prachtige natuur die Himachal Pradesh rijk is, van theehuisje naar theehuisje, waar we elkaar onder het genot wat een tas thee sterke verhalen vertellen over eerdere avonturen en fantaseren over komende avonturen. Genieten!
n als we niet slenteren dan scheuren we door de bergpassen, dicht langs ravijnen, gaten en stenen ontwijkend, hoger en hoger totdat we met ons hoofden letterlijk in de wolken zijn! En de weidse panorama’s zijn onbeschrijfelijk, witte toppen steken kilometers de lucht in maar toch weet ook hier de mens zich overal te vestigen want er mogen dan maar 7 miljoen mensen wonen, ze moeten toch ergens wonen in de bergen. En op de een of andere manier lukt het ze om gigantische huizen tegen steile berghellingen te bouwen!
En al die dorpjes en steden zijn met elkaar verbonden middels wegen, hele, smalle, hobbelige, slingerende, klotewegen… get ready for some fuck ups! Zo rijden we een bergpas op en zonder het te weten slaan we een verkeerde weg in, iets wat lastig is in de bergen aangezien er niet zoveel splitsingen zijn, maar goed, het lukt ons toch. De weg wordt smaller en smaller, totdat we bijna niet meer verder kunnen. Het angstzweet gutst door de bus, Mirte houdt krampachtig vast aan de bus, en ik doe net alsof ik alles onder controle heb. Dan worden we gebeld door Pien: JULLIE RIJDEN VERKEERD, OMDRAAIEN! Omdraaien?!?!?! WE PASSEN NAUWELIJKS OP DEZE KLOTE WEG!!! Dan komt er een boer, stomverbaasd op ons afgelopen, you are going the wrong way… No shit Sherlock! Maar gelukkig heeft zijn huis een kleine oprit waar we kunnen draaien, en met draaien bedoel ik 25 keer beetje bij beetje naar voren en achter steken terwijl Mirte bij de afgrond in de gaten houdt of ik nog een centimeter verder kan of toch maar beter kan stoppen totdat we 180 graden gedraaid zijn. POEEEEEH, nou leuk is anders. Op de terugweg besluit ik vooral rechts dicht tegen de berg aan te blijven rijden, ver van de super steile afgrond op links… en dat komt ons duur te staan.
In een blinde bocht rijden we iets tevéél tegen de berg aan, waardoor we een dikke, laaghangende steen die uit de berg steekt over het hoofd zien… Deze steen geeft Olly een ferme high five waardoor de bijrijdersdeur een flinke deuk en de schuifdeur en nare kras oploopt. KUT! KUT! KUT! Je weet dat het een keer gaat gebeuren maar zodra het dan gebeurd dan is dat… Nou ik zei ‘t al… KUT! Maar goed, niks aan te doen, we moeten verder maar elke keur als ik die deuk zie, sterf ik van binnen een beetje.
aar we delen zelf ook tikken uit, we rijden nietsvermoedend een bocht in en opeens SURPRISE!!!! Een motor die denkt de binnenbocht te kunnen pakken, NOPE! De man wijkt uit en haalt ons aan de linkerkant in (we rijden hier links dus da mag nie!). “WAT EEN GEK!” roepen we in koor en gaan weer rustig verder met koekjes eten. Maar achter ons rijden Pien en Paul die het geheel op film hebben vastgelegd wat resulteert in dit hilarische filmpje:
Is dat het dan? NEE! NEE! NEE! Het is nog veel erger! Want ook hier, in de bergen, met deze steile, smalle, slingerende klote weggetjes, rijden de door ieder gevreesde KILLERBUSSEN!!!! Alleen ziet niemand ze dit keer aankomen. OPEENS zijn ze er. Je draait rustig een blinde bocht in en BAAAAAM KILLERBUS.VOOR.NEUS!! Elke ontmoeting is een mini-hartaanval, je staat letterlijk neus aan neus met de chauffeur die je schaapachtig aankijkt terwijl hij een lading pruimtabak naar buiten kitst. En dan begint het spelletje: wie gaat er achteruit rijden!? In een geval was het zo smal, dat terwijl we al helemaal tegen een bergwand aangedrukt stonden, de killerbus er echt nauwelijks langskwam, de verfsporen van deze bus staan nog steeds op de parelwitte lak van ons Olly gedrukt… ANGSTNAT IN DIE BILSPLEET!
BUT WAIT, THERE IS MORE! Bestel nu en je krijgt gratis en voor niks gigantische diepe kuilen bij, compleet vernaggeld asfalt, of totaal geen asfalt! Jeeeeeej! We foeteren ons helemaal suf over de staat waarin deze wegen zich verkeren. Later komen we erachter dat dit gebied veel last heeft van landverschuivingen (de Himalaya groeit elk jaar nog met zo’n 5cm!) waardoor de wegen steeds weer worden verwoest. Ok.. ok… Maar een paar dagen later horden we harde tikken, metaal op metaal-achtige geluiden onder onze bolide vandaan komen…
e slaan aan het Googlen en het kunnen 49 en 1 dingen zijn. Great.. We zitten midden in de bergen.. En zo hobbelen we rammelend naar Barrot, een typisch bergdorpje waar de tijd lijkt stil te hebben gestaan. Waar vrouwen met grote rietmanden gevuld met brandhout of stenen rond schuifelen en de mannen verbazingwekkend weinig uit lijken te voeren. Waar een medicijnvrouwtje opeens uit de bosjes opduikt, al scharrelend naar kruiden. De schoonheid van dit dorp is niet te beschrijven, ik heb geprobeerd haar vast te leggen middels foto’s maar het geeft enkel een impressie, om het echt te ervaren moet je de zuivere berglucht proeven, de rivier horen stromen, de koude wind voelen en de warme ogen van de mensen zien.
Hmmm... dat India is misschien zo slecht nog niet...
HOTO
ALBUM
AMRITSAR