riendelijke volgelingen,
De kerstvakantie is nog niet voorbij, en we knokken ons een weg door de bergen. We willen hoger en hoger! Maar moeder natuur gooit sneeuw in het eten, de meeste wegen boven de 2500 meter zijn afgesloten, grote gebieden in de Himalaya zijn in de winter totaal ingesneeuwd en enkel per vliegtuig te bereiken. Zo ook de Rohtang Pass, een weg die op 5000 meter hoogte ligt en daarom net zo hoog op Paul’s en mijn bucketlist stond! Balen!
Later horen we dat het misschien maar beter was, want de dalen langs die pass liggen bezaaid met autowrakken die nooit meer thuis zijn gekomen. De meest voorkomende oorzaak voor deze onfortuinlijke crashes is hoogteziekte. De lucht is zo ijl dat mensen bewusteloos raken, en dat schijnt je inschattingsvermogen te beïnvloeden wanneer je autorijdt… Op sommige delen schijnt het zelfs verplicht te zijn om zuurstoftanks mee te nemen, deze moet je om de 20 minuten even openzetten zodat er verse zuurstof in de auto komt… Joehoe!
Dan maar een andere route, want ook deze route brengt ons langs spectaculaire uitzichten! Soms lijkt het alsof er in de verte regenwolken op ons af komen met daarboven weer witte wolken maar dat blijven geen wolken te zijn, dat zijn bergen… OP BERGEN! Want wanneer we zelf al op 2500 meter hoogte zitten, kijken we tegen nog eens 2500 meter hoge bergen aan met tussen ons in een gigantisch ravijn… We hobbelen vrolijk verder wanneer we verteld worden dat ook deze route is geblokkeerd door die verrekte sneeuw! Vijf kilometer verder zou de roadblock staan. Fuck it! Ik wil die zogenaamde sneeuw op de weg dan zien ook! We rijden door, maar krijgen dan een belletje van Paul en Pien die achter ons rijden… Eh jongens, er komt nogal wat zwarte rook uit jullie uitlaat. Hmmm… Ja klopt, we kruipen, en met kruipen bedoel ik serieus kruipen, als je een baby naast Olly zou zetten zou deze eerder boven zijn dan wij.
ERDAMPT NOG MAHL! Dat wordt weer 100 keer steken en met angstnat zurück keren! We verlaten de smalle bergweggetjes en ruilen deze om voor bredere bergwegen, waar het vrachtverkeer ook weer van de partij is. Een heerlijk recept voor iets wat lijkt op een videospelletje; trucks inhalen terwijl het tegemoetkomende verkeer in reïncarnatie gelooft en zich daar ook naar gedraagt.
Het levert zulke bizarre situaties op dat ook Mirte’s road rage wordt aangewakkerd. Als een team schreeuwen de meest verschrikkelijke verwensingen richting het tegemoetkomende verkeer met hier en daar een middelvinger en een breaktest voor de lul die op 10 centimeter afstand achter ons rijdt - succes met het kussen van onze scooterdrager, vrind.
Vol agressie komen we aan bij een hotel waar we met twee auto’s op het parkeerterrein mogen slapen voor de prijs van 1 hotelkamer, die we enkel als badkamer gebruiken. De kamer is zo muf en goor dat geen van ons vieren daarin hoeft te slapen.
k dus wat weten we tot nu toe over India? Het er druk, de wegen zijn kut, de mensen die erop rijden geloven overduidelijk in reïncarnatie en of de lucht is superschoon hoog in de bergen, of het ruikt naar pis. Check! Maar India staat ook bekend om haar epische spoorlijnen, en aangezien ik uit een ware spoorfamilie kom, is het tijd om een treinritje te maken! We lezen dat er een spectaculair treinritje tussen Kalka en Shimla rijdt. Shimla is de hoofdstad en tevens grootste stad van de provincie Himachal Pradesh. Vanaf 1815 verhuisde de Britten elk jaar hun hele hofhouding en parlement van het warme Dehli, naar het koelere Shimla, dat in de zomer de hoofdstad van India was. Die verhuizing gebeurde toentertijd nog met os en wagen… Dat duurde ze net even wat te lang waardoor ze tussen 1898 en 1903 deze spoorlijn aanlegde om de reis wat aangenamer te maken.
De spoorlijn reikt tot een hoogte van ruim 2100 meter, is 96 kilometer lang en telt 20 pittoreske stationnetjes, 103 tunnels, 912 bochten en 969 bruggen. De trein rijdt gemiddeld zo’n 30 kilometer per uur wat best snel is aangezien het spoor een hellingsgraad van 3 procent heeft! En zo slinger je door de Himalaya heen. Maar dan moet je eerst aan een kaartje te kopen, en zo worden we getrakteerd op weer een knap staaltje bureaucratie! Er zijn meerdere websites, meerdere treinen, ingewikkelde schema’s en wanneer je bij een van de verkopers probeert te registeren moet je dermate veel papieren invullen dat het lijkt alsof je een lening afsluit bij de bank. Uh… We hebben geen woon- en verblijfplaats in India, maar goed die kunnen we wel verzinnen, wat we echter niet kunnen verzinnen is een speciale code die je enkel van de Indiase-NS krijgt, en om daaraan te komen moet je een kopie van je paspoort opsturen en een hele sloot aan docum…. LAAT MAAR!
elukkig is er een loket dat kaartjes aan toeristen verkoopt. Godzijdank! Maar helaas, de trein is volgeboekt. Er zijn nog wel wat plekken vrij van Shimla naar Kalka… Ok. Dan rijden we naar Kalka, parkeren daar de auto, pakken een taxi naar Shimla, overnachten daar en pakken dan de trein terug naar Kalka! TOP! Let’s go!
We scheuren naar Kalka waar we voor het eerst in weken weer eens wildkamperen, ok wel in de buurt van een hotel waar we het toilet mogen gebruiken máár we staan in het ‘wild’! Spannend! Maar we overleven het, de mensen kijken niet op of om, dat is ook de enige tactiek in dit land om niet compleet gestoord te worden. Als je steeds maar om je heen zou kijken en echt zo registreren van wat je ziet, dan zou je compleet gestoord worden. Je hersenen kunnen zoveel hectiek gewoonweg niet verwerken.
e volgende dag staan we bij het station te zoeken naar een taxi, maar dan krijgt Mirte een geniaal idee, ze loopt naar de balie waar ze treinkaartjes verkopen en vraagt of er een toevallig nog een trein naar Shimla rijdt? Ja hoor, zeker wel, 4e klas, 100 rupee (€1,20) voor 4 kaartjes! NONDEJU! Das geen geld! Hup daar gaan we! Een uur later rijden we weg. We houden ons hart vast, 4e klas… We hebben treinen zien vertrekken die tot de nok toe volgepropt waren en we zijn bang dat ons hetzelfde gaat overkomen. Maar goed! It’s the India-way!
Maar het blijft opvallend rustig. Op een idioot na, die een beetje stoer uit de trein wil filmen met zijn telefoon, totdat diezelfde telefoon door een tak uit zijn handen werd geslagen en ternauwernood aan de juiste kant van het raam weer op de grond viel… Die idioot, dat ben ik! Maar de treinrit is werkelijk prachtig! Alleen zitten we aan de verkeerde kant, de bergkant, het uitzicht zit aan de andere kant, waar allemaal mensen zitten, SHIT! Maar na drie stationnetjes vertrekt er iemand en sprinten we naar de andere kant om zo twee vierzitters te kolonialiseren.
En zo trekt de dag langzaam aan ons voorbij, heerlijk relaxt, er zitten wel mensen bij ons de trein maar slechts een handjevol en ze slapen het merendeel van de rit. Genieten dit!
himla dus de zomerhoofdstad van het Britse India geweest en dat zie je, de stad steekt fier omhoog tegen de steile bergkliffen, oude in koloniale stijl gebouwde hotels met Engelse namen sieren de groene bergkammen. Er is een groot plein met gezellige bistro’s, winkeltjes, restaurants en cafés. Het is alsof we in een luxueus Engels skigebied verzeilt zijn geraakt. We kijken onze ogen uit terwijl ze ondergaande zon de Himalaya voorziet van een goud oranje gloed, wat een majestueuze plek, we begrijpen waarom de Engelse deze plek hebben uitgekozen.
Maar er valt ons iets op. Sommige gebouwen zijn voorzien van metalen kooien, en ook de tv-schotels en antennes zijn hiervan voorzien. Maar ook balkons en tuinen van mensen bevinden zich in een kooi. En dan valt het kwartje: APEN! Wilde apen! We hebben ze al eerder gespot maar hier, op deze toch wat high class locatie komen ze pas echt tot hun recht. Zo zie ik een aap die bij een patisserie de vuilnisbak behendig leegrooft totdat hij door de eigenaar hardhandig wordt weggemept.
We slapen die avond wederom in een hotel ZONDER verwarming… Godnondeju wat was het koud. De vloer leek als een ijsbaan, we zaten met jassen in bed, maar we kregen het met geen mogelijkheid warm!
oed, en dan de terugreis. Geen probleem, die kaartjes hadden we al gereserveerd, we zitten eerste klas, we hebben zo’n 1000 rupees betaald dus dat belooft wat. FOUT! Ik heb het bij de conducteur met enig venijn gecheckt, are you sure this is first class? Because we’ve been in 4th class, and this looks like 4th class only with a lot more people. De conducteur lacht me uit en loopt weg, this is your class. Kut.
Maar we krijgen nu wel de true-indian-railway-experience. De trein is afgeladen vol, de claustrofobie slaat ons om de oren vooral nadat een kind van 5 dat recht tegenover mij en Paul zit volledig over zijn nek gaat nadat hij van 9.00u tot 9.15u zich had volgepropt met chips, iets waar ik hem om bewonder, alleen jammer dat hij het niet binnen kon houden. Een lekker begin van de dag.
Dan het volgende puntje van kritiek. Mensen pleuren ALLES uit het raam, chipszakjes van kinderen die net hebben lopen kotsen, plastic flesjes, liters spuug, lege koekjesdozen, werkelijk alles. Het boeit ze geen flikker! Wat ze ook niet boeit is wanneer er iemand opeens besluit om zijn bluetooth speaker op vol volume aan te zetten in een overvolle coupe. Niemand geeft een krimp! Nou ja, af en toe boert er iemand, of rochelt een fluim naar buiten maar verder… geen woord. Fuck het uitzicht, ik zet een Netflix filmpje op, koptelefoon in, succes met jullie smerige gewoontes.
n zo komen we aan het einde van onze kerstvakantie. Het noorden van India is werkelijk prachtig, de mensen zijn oké in de zin dat ze je niet lastig vallen maar echt connecten zat er niet echt in. We zetten koers richting Delhi, waar Pien haar zusje gaat verwelkomen en ik afscheid ga nemen van Mirte. Die vliegt voor een weekje terug naar Nederland om haar vader en familie te zien. It’s gonna be a lonely Christmas..
HOTO
ALBUM
MANALI
PHOTO
ALBUM
KALKA
PHOTO
ALBUM
SHIMLA