riendelijke volgelingen,
We dalen het Himalaya gebergte af en ruilen zo de smalle kamikaze bergweggetjes in voor de bredere suïcidale snelwegen! Frustraties alom en zo begeven we ons al vloekend en tierend richting Delhi. En we zetten, zo tegen het einde van het jaar, onze traditie voort om in iedere grote stad even een garage aan te tikken. En wat blijkt? Het metalen geluid wat we tijdens het hobbelen in de bergen hoorden zijn de schokdempers die naar de haaien zijn, waardoor de stabilisator stang en de bladveren ook vervangen moeten worden… Ach, op deze manier komen we in ieder geval met een gloednieuwe bus thuis!
Maar er staat nog iets te gebeuren. Mirte besluit voor een week terug te vliegen naar Nederland om haar vader in de armen te sluiten en zo een gitzwart hoofdstuk af te sluiten. Ik besluit om bij Olly te blijven die een week in de ziekenboeg moet! Want we vervangen niet alleen de gehele voorsuspensie maar besluiten Olly gelijk Mongolië-proof te maken. Hoe doen we dat? Een extra reservewiel, zandladders (waarvan één zal dienen als het nieuwe opstapje omdat de scooterdrager eraf kan nu de brommer een nieuw leven in Pakistan is begonnen), een beschermingsplaat voor de motor, sloten op t achterraam (zo zijn de boeven in Italië onze bus in gekomen en 8 maanden later denken we goh misschien even iets beter beveiligen..), oh en de watertank natuurlijk! Want die ligt ergens in een Pakistaanse woestijn…
aar een watertank precies op maat te laten maken blijkt nog knap lastig, dus zit er niks anders op dan een exact nieuw exemplaar uit Nederland te laten komen… Hey, en Mirte gaat naar Nederland! Komt dat even goed uit! Alleen de watertank is groot en geldt als oversized bagage, en daar vraagt KLM zonder blikken of blozen 300 euro voor…. De tandjes! MAAR! Wij zijn niet voor een gat te vangen en door een gouden tip komen we erachter dat je een watertank niet, maar surfboard wel gratis mee kan nemen… AH HAA! Operatie Secret Surfboard wordt in actie gezet: men neme een surftas en een watertank en VOILA! Nu maar hopen dat het ook echt lukt….
Oké tijd voor actie. Stap 1: vind een garage… Uh, Dehli… Grote stad, genoeg garages, maar wie te vertrouwen met ons meest dierbare bezit? Onze German Friends hebben hun VW T4 een grote beurt gegeven bij een garage en waren daar erg over te spreken, dus off we go! Een schot in de roos, het is een garage die oude verroeste oldtimers restaureert tot pareltjes! Laten wij nou ook een oude verroeste oldtimer hebben. En als kers op de taart spreekt Annand, de eigenaar van de garage, gewoon Nederlands! Wat een genot! Hij blijkt een half Indiaas, half Nederlands te zijn. De meest gecompliceerde zaken kunnen we nu glashelder uitleggen, zonder handen, voeten en Google Translate!
Annand heeft de garage van zijn vader overgenomen die in deze in de jaren ‘50 is gestart. De vader van Annand heeft zelf een Volkswagen T1 van Duitsland naar India gereden in de jaren ‘60! In die tijd trokken alle hippies naar Afghanistan voor de hashjies, weet ik toevallig uit een documentaire, hij kan dit met een grote glimlach bevestigen! We mogen van Annand geowon in Olly slapen voor de garage, we mogen dag en nacht van het toilet gebruik maken en we mogen stroom aftappen! Top!! Elke ochtend staat de koffie klaar en keuvelen we met Annand over India, de garage of onze reis, een goed begin van de dag.
n dan is het voor Mirte tijd om terug te vliegen naar Nederland. We nemen afscheid en opeens ben ik helemaal alleen in Delhi… Nou, gelukkig niet helemaal want onze grote vrienden Paul en Pien zijn met ons meegereden naar Delhi om daar de zus van Pien op te pikken van het vliegveld. De volgende dag word ik om 0600 uur verwacht voor een fietstour door Old Delhi. Een plek waar ik nog vaker zal komen deze week, een plek die me verafschuwt maar daardoor juist aantrekt. Wat een chaos! Het bloed van zojuist geslachte beesten loopt er letterlijk door de straten, waar duizenden mensen zich een weg banen door de smalle steegjes die ruiken naar een openbaar toilet, waar tegelijkertijd ook eten of iets wat daarop moet lijken wordt verkocht onder het oor-strelende geluid van 100.000 claxons die tegelijkertijd afgaan. Het is een pure overload voor alle zintuigen, in zowel positieve als negatieve zin. Zo baant mijn neus zich door de heerlijke geur van wierrook bij een van de duizenden Hindu tempels, of stompt de walgelijke geur van een rottende muis gemixt met koeienschijt en zure melk kots me bijna letterlijk in m’n maag waardoor ik kokhalsen in een reflex m’n T-shirt over m’n neus trek. In sommige steegjes is het haast stil totdat er een motor doorheen scheurt die onophoudelijk zijn claxon ingedrukt houdt waardoor het bloed uit me uit de oren spat. Ik komt zintuigen te kort om deze waanzin vast te leggen maar ook foto’s en video kan dit circus niet vangen, het is iets wat je meegemaakt moet hebben. Of juist niet...
ie week waag ik me nog twee keer in Old Dehli. Eén keer ga ik zonder gids op pad, helemaal alleen. Ergens zou een worstelwedstrijd in het park worden gehouden. Nadat ik me met de Uber bij het verkeerde park heb laten afzetten, spring ik in een Uber die me bij het juiste park afzet, om erachter te komen dat er geen worstelwedstrijd gaande is. Gelukkig is er wel een zondagse rommelmarkt… De hel op aarde slokt me als een doorgeslagen demon met huid en haar op, voor ik het weet begeef ik me in een mensenmassa die beweegt als een storm op zee, deinend, trekkend en duwend druk ik mezelf door deze levende berg van vlees en bloed, terwijl de grote Indiase beren zich er doorheen beuken, en waar de kleinste zich laag houden en bijna door m’n benen heen kruipen.
Pure WAANZIN! En terwijl dit gebeurt kijk ik me weer de ogen uit, in een ooghoek zie ik man gulzig uit een fles whisky slurpen waar levende goudvissen in rondzwemmen, op de grond zit een dame die geen benen heeft, maar wel voeten, verderop zitten 100 kippen in kooitjes van 25cm bij 25cm op elkaar te schijten, daarnaast zit iemand met een kleedje op de grond waar hij zijn elektriciteitskabels probeert aan te sluiten die eruit zien alsof ze 10 minuten geleden bij de buurman van de muur zijn getrokken. En zo kan ik pagina aan pagina volschrijven, oh nog een ding, dit alles gebeurtonder het genot van een onophoudelijk symfonie van scheten, boeren en natte rochels, die in het voorbijgaan klinken alsof ze in m’n oor worden gelegd, gelukkig krijg ik er maar de helft van mee.
Ik wurm me in veiligheid. Oke big mistake, dit doe ik dus nooit meer! Ik baan me door het verkeer op zoek naar een metrostation. Eenmaal aangekomen blijkt ook dat een grote misschatting, het is er stervensdruk, maar het gekke is dat niemand zich er iets van lijkt aan te trekken. Ik begeef me weer op straat, snakkend naar een Uber terwijl de chaos voortdondert. Het voelt een beetje als een Koninginnedag mach 10 waar geen eind aan lijkt te komen. Overal zitten mensen op kleedjes rommel te verkopen, sokken, horloges, plastic speelgoed, appels maar dan alleen appels, schoenen, dekens, slippers, noem het maar op. Het ligt op een kleedje gekwakt, geen idee of het nieuw of tweedehands is. Eenmaal in de Uber slaak ik een zucht van opluchting, de taxi chauffeur kijkt raar op wanneer hij merkt dat hij me op een bedrijventerrein moet afzetten, ja lang verhaal maat, ik ben moe, just drive, thanks! Eenmaal thuageis bij de gar trakteer ik me op een droom die uitkomt: McDonalds delivery service, ahw yizzzzz! Alleen geen rundburger.. Want het zou zomaar je oma kunnen zijn! Dan maar een chickenburger!
e garage voelt ondertussen als een thuis. Het personeel begroet me vriendelijk, de twee waakhonden zijn godzijdank ook aan me gewend geraakt, de koffie staat elke ochtend klaar nadat ik met een duffe kop naar de wc ben geslenterd. Op de hoek zit een eettentje waar ze ondertussen precies weten waarvoor ik kom: of Palak Paneer of Butter Chicken, no spicy please! En dan nóg is het strugglen voor die tere slokdarm van mij. Overdag keuvel ik wat met Annand, of met de monteurs, nemen we beslissingen over wat het beste voor Olly is, neem ik een Uber naar de supermarkt, ga naar de kapper en breng de was naar de wasserette, #justDelhithings. En zo begin ik me steeds meer thuis te voelen in Delhi.
aar ik durf het toch niet aan om Old Delhi alleen in te gaan en daarom trakteer ik me op een guided tour, samen met wat vliegtuigtuig (die achteraf super aardig blijken te zijn, wie had dat gedacht). Onze gids is een klein, hyperactief vrouwtje die ons meerdere malen op het hart drukt dat ze niet onze gids is maar onze vriend, gezellig! Het mooie is dat ook zij verdwaalt in de wirwar aan steegjes en zo dolen we weer door de manie van Old Delhi. Maar mijn nieuwe vriendin schept nog meer orde in dit gestoord stukje Delhi en leer ik dat de straatverkopers allemaal hun eigen plek hebben die vaak van generatie op generatie wordt doorgegeven. Zo heeft de vrouw die daar langs de kant van de weg bloemen verkoopt deze taak 25 jaar geleden van haar moeder overgenomen die daar haar hele leven dezelfde bloemen heeft verkocht. De man die daar thee uit een verroeste pan in plastic bekertjes schept, schept er zo’n 1500 op een ochtend en verdient daar omgerekend 20 euro mee, een klein kapitaal! Wie had dacht gedacht.
Maar er is geen tijd om na te denken want er komt een grote platkar voorbij die wordt voorgetrokken door een gigantische waterbuffel. Onze vriendin bedenkt zich geen moment, houdt de chauffeur staande en voordat hij er erg in heeft zitten er 9 toeristen op zijn kar! En daar gaan we! Dit aangezicht doet zelfs de hoofden van Old Delhi inwoners draaien, we lachen ons helemaal suf en zwaaien naar de verbouwereerde menigte, joehoe! En we gaan door, voor ik het weet sta ik mijn eigen Luchi-broodjes te flippen in een pan met kokende olie. De man is niet erg onder de indruk en ik ben alleen maar bang dat we allebei levend zullen verbranden wanneer ik de pan in een onhandige beweging op de grond weet te krijgen, dus we gaan snel door! En dan staan we op de spice market, waar, je raadt het al, specerijen worden verkocht, in bulk! Hordes aan mannen gaan gebukt onder grote zakken vol pepers, chilli’s en nog meer chilli’s - aaaah vandaar de naam chili market. Dat zie je niet alleen, dat voel je, de chilli’s zijn zo sterk, dat je ogen beginnen te prikken en je spontaan onophoudelijk gaat niezen; en daar dankt het de naam sneezing market aan! We klimmen snel naar de rooftop van deze market, waar alle werknemers een hoekje hebben gevonden om te kunnen leven. Overdag breken ze hun ruggen, en ‘s avonds slapen ze letterlijk op hun werk. Madness!
En dan is er nog het verhaal van twee broers die allebei de winkel van hun vader erfden, alleen met het probleem dat de winkel slecht 4m2 aan oppervlakte bevat… wat te doen? Frits Sissing inschakelen met het familiediner? Of gewoon een verdieping in de winkel bouwen! Ja mensen je leest het goed, IN de winkel, niet er boven op. Bijkomend nadeel, je kan niet meer in de winkel staan. Maar dat maakt niet uit, de broer onder verkoopt thee en de broer boven verkoopt gefrituurde ‘ja wat zal het zijn’ (aanrader!). Of het meisje dat op jonge leeftijd beide ouders verloor, en uit noodzaak noten begon te verkopen vanuit haar deuropening, dit groeide uit tot een heuse winkel, in diezelfde deuropening!!! Je ziet de deuropening niet meer, mensen die er wonen kruipen onder een doek door om zo de trap op te klimmen die verscholen ligt achter een muur aan noten! Nobody cares, heerlijk!
ndertussen gaat het leven op de garage vrolijk verder, beetje bij beetje wordt Olly getransformeerd in een Mongolië proof monster! Alle onderdelen komen langzaam binnendruppelen en je kan zien dat hij erg in zijn nopjes is met de nieuwe schokdempers. Ook de lelijke deuk die ik hem heb aangedaan is als sneeuw voor de zon verdwenen, waar vakmanschap! Maar verder is er niet veel te doen voor mij te doen dus besluit ik weer een poging te ondernemen om op eigen houtje Delhi in te trekken.
Ik bezoek het huis waar Ghandi de laatste dagen voordat hij op diezelfde plek werd neergeschoten doorbracht. Dit huis is nu een museum waar alle spullen die hij bij zich had met veel liefde worden tentoongesteld. Maar de uit hout gesneden voetstappen, die de laatste voetstappen van Ghandi symboliseren, maken een grote indruk op me. Ook dat is India, het land van de achterlijkste bijgeloven tot de meeste verlichte, vredelievende en inspirerende mensen ter wereld. Aan zijn levensverhaal kan ik zo 10 blogs wijden, het komt er op neer dat hij een supermacht (toentertijd dan #Brexit) doormiddel van liefde en compassie liet capituleren.
Goed, we gaan door! Ik wandel door de wijk waar alle belangrijke ministers en politici wonen, man man man wat een verschil: wat een groen, wat een rust, de straten zijn haast uitgestorven, wie nu nog durft te beweren dat geld geen geluk kan kopen die is compleet gestoord… Ho eens dat beweer ik zelf… Maar goed, daar hobbel ik dan… Totdat er een zeer goed geklede tuktuk chauffeur stopt. Hij belooft me voor 450 Rupee de hele dag rond te rijden, da’s geen geld! Let’s go!
ij brengt me langs het Indra Ghandi museum, de eerste vrouwelijke en zeer invloedrijke premier van India, die ook is vermoord, ook in het huis waar ze woonde, de Sari die ze droeg is een van de museumstukken. Welk monster is hiervoor verantwoordelijk? Nou een Sikh! Huh maar dat zijn toch super vredelievende leute, ja klopt, behalve als je ze pissig maakt, dan worden ze leip. En Indra maakte ze pissig door te beweren dat er 200.000 wapens in de Golden Temple verborgen lagen. Ze stuurde het leger erop af om vervolgens geen wapens te vinden. Maar de heiligste plaats van de Sikh’s was geschonden! Nou dan moet je dood, blijkbaar. Haar zoon nam het een aantal jaren later van haar over maar, je raadt het al, ook hij moest het met de dood bekopen, ditmaal middels een bomaanslag. Een stuk van zijn broek en twee schoenen die hij aanhad op het tragische moment zijn te bezichtigen. Gezellig! Maar wat vooral opvalt is hoe FAKKING druk het is! JEZUS! Ga eens weg…
En zo word ik naar een Boali gereden, een stepwell, of een waterput die heel diep de grond in loopt en in plaats van een emmer en een stuk touw te gebruiken, moet je hier zelf naar beneden afdalen met je emmertje om je water op te scheppen. Kijk daar is niet over nagedacht! En van tempel naar tempel, de een nog grandiozer dan de ander, werkelijk ongelofelijk wat een mens uit marmer kan fabriceren. In veel tempels was het niet toegestaan foto’s te maken dus je moet me maar geloven.
Aan het eind van de dag krijg ik een dikke fitty met de tuktuk driver die nu opeens 1200 Rupee vraagt omdat hij met me mee de tempels in is gegaan, zogenaamd als gids, terwijl ik dacht dat ik op pad was met een streng religieus man op stap was die bij elke tempel even wat onzin kwam prevelen, ik verstond geen zak van wat die vent zei. Goed, dit trucje kun je flikken bij een toerist die nog niet gewend is aan deze agressieve verkoop tactieken maar dan ben je bij mij aan het verkeerde adres. Met enige felheid maak ik hem duidelijk dat het niet getuigd van klasse om zonder waarschuwing diensten te verlenen waarvan ik niet eens wist dat ze werden verleend. Ik kwak hem 600 Rupee in de handen en pak een Uber die me in 40 min voor 400 Rupee thuis afzet… Tsja…
aar geen tijd om te treuren want die avond komt Mirte alweer thuis! En wat heb ik haar gemist, het voelt ontzettend raar om opeens alles alleen te moeten doen, en er niemand is om de avonturen mee te delen. Operatie Secret Surfboard/Watertank komt nu ook tot een climax! KLM begon in Amsterdam tegen te sputteren maar een gedecideerde Mirte wees ze op hun eigen beloften en lieten haar uiteindelijk zonder bij te betalen door… So far so good! En als ik Delhi mijn liefie met surftas en al zie aankomen, haal ik opgelucht adem, ze is er weer! Met watertank!
De volgende dag wordt deze onder de bus gezet, en maken wij ons op voor de mooiste dag van het jaar: mijn verjaardag! En oud en nieuw! Maar voordat het zover is gaan we eerst een biertje drinken met Sebas, een goede vriend uit een ver verleden die toevallig ook in Delhi is. Wat we toen nog niet wisten is dat hij ons op een onvergetelijk, misschien wel het grootste avontuur van deze reis brengt, een avontuur waar we op het moment van schrijven al vier dagen van aan het bijkomen zijn…. Maar eerst mijn verjaardag!
HOTO
ALBUM
DEHLI