riendelijke volgelingen,
Errrrrrrrrrrrrr is er een jarig HOERA, HOERA, dat kun je wel zien dat ben IK! Hoe kun je dat zien? Aan de nieuwe happy socks die ik van m’n moeders heb gekregen, via Mirte! Wat heb ik van Mirte gekregen? Haar onvoorwaardelijke liefde! Potverdorie wat kan een 32-jarige man nog meer wensen? Nou… een bezoek aan de slums van Delhi lijkt me leuk. Oké ‘leuk’ is niet het beste woord, maar interessant is het wel.
e willen er alleen niet als lompe toerist heen om zielige mensjes te kijken en met een beetje speurwerk kom ik uit op Reality Tours, zij organiseren speciale tours door de slums. Wat ons vooral aanspreekt is het feit dat 80% van de opbrengsten naar projecten in de slums gaan en dat het verboden is om foto’s te maken. Jammer voor Frits-de-fotograaf maar hey, hoe zou jij ‘t vinden als er mensen door je huis lopen met een camera? De organisatie heeft zelf foto’s gemaakt met toestemming van de mensen die je kan downloaden op hun website, dus dat zijn de foto’s die jullie nu zien!
Om 0900 worden we opgehaald door onze gids. Een jonge, vrolijke, energieke gozer met een goede babbel en een ton aan kennis! Beter! Het ene na het andere feitje wordt op ons afgevuurd en we luisteren ademloos toe. Zo komt ons ter ore dat er in deze slum 50.000 mensen op elkaar gepakt zitten. De huisjes worden zo dicht tegen elkaar aangebouwd dat de provisorische balkonnetjes elkaar raken en zo de straat doet veranderen in een tunnel. Toen er geen ruimte meer over was om te bouwen, schoten ze de lucht in. Ging dat op een nette, geordende, doordachte wijze? Nee natuurlijk niet! Bouwen waar je bouwen kan, en zo ontstond er een creatieve wirwar aan daken, uitbouwen, trappen, steegjes, weggetjes, balkonnetjes en kamers.
nze gids leidt ons omhoog de huizen in. De geur van urine verwelkomt je vriendelijk wanneer je trap beklimt. Hmmm… Dit is nog best ruim zo op het eerste oog, totdat ik erachter kom dat elke kamer wordt bewoond door een gezin in plaats van een persoon. En waarom sloopt de gemeente van Delhi de hele boel niet? Want niemand betaalt hier huur, mensen zijn gewoon gaan bouwen, eerst hutjes en naarmate mensen genoeg geld hadden gingen ze aan de slag met bakstenen. Sommige families bezitten nu meerdere woningen en verhuren die aan de armere gezinnen waardoor er een ware slum-elite is ontstaan. Oké, maar waarom niet slopen? Stel je voor, 50.000 man opeens op de straat, en deze mensen mogen ook stemmen. Kracht in aantal!
En toch, toch is het rustiger in deze slum dan in Old Delhi. De straatjes zijn smal, maar omdat de straatjes gemaakt zijn van beton stinkt het er, maar een stuk minder dan op andere plekken in Delhi. De mensen werken hard in de slum. De benedenverdieping van elke ‘woning’ wordt gebruikt als werkplaats waar de naaimachines continue draaien. Volgens onze gids komen inkopers vanuit het centrum van Dehli híerheen om de nieuwste mode in te kopen. De vrouwen zitten in de straten met grote zakken vol met reststoffen. Deze lapjes stof sorteren ze op kleur en worden verkocht aan fabrieken die de lapjes recyclen tot nieuwe stoffen. Hendig!
De slums kennen ook hun eigen dokters. Er zijn zo’n 16 doktersposten waar mensen gratis heen kunnen en voor een fractie van het normale bedrag medicijnen kunnen kopen. Dit om ziektes en epidemieën in de kiem te smoren. De gemeente heeft ook toiletgebouwen neergezet, die sinds kort gratis gebruikt kunnen worden. Dit alles vanuit een hygiënisch standpunt. Reality Tours geeft Engelse les en computerles aan de kinderen van de slums om ze een grotere kans op een betere toekomst te geven. Op deze manier wordt een benarde situatie wat menselijker gemaakt. Het maakt een diepe indruk op ons, we realiseren ons niet alleen dat wij een loterij hebben gewonnen door het pure toeval dat we in Nederland zijn geboren, maar ook dat een slum niet de hel op aarde is, wat het in mijn verbeelding was.
e rest van de dag gaan we sightseeën, en aangezien Mirte nog niks van Delhi heeft gezien vraag ik de guide of we naar mijn geliefde Old Delhi kunnen gaan. Geen probleem! En nadat we heerlijk geluncht hebben staan we weer tot aan de enkels in de meurende drek. Gelukkig is het zondag zodat het extra gestoord druk is… Maar niet overal, de winkeltjes zelf zijn gesloten, en daarvoor in de plaats zijn allemaal mensen met kleedjes vol rommel opgedoken. Na ook Mirte een cultuurshock te hebben laten ervaren, bezoeken we een Sikh tempel.
We zijn onze Sikh vrienden al eerder tegengekomen, maar wat weten we nou van ze? Nou, ze dragen tulbanden, worden door Amerikanen gezien als terroristen en hebben lange baarden… Gelukkig kan onze gids iets meer duiding geven. Het Sikhisme stamt uit de 15e eeuw en is een monotheïstische godsdienst - dat wil zeggen dat er maar één god is, gestart door Guru Nanak. Na hem kwamen er nog 9 Guru’s en de 10e Guru liet het Sikhisme vertalen in boekvorm. Vanaf dat moment wordt het boek zelf, de ‘Guru Granth Sahib’, als Guru gezien en is daarmee de laatste en eeuwige Guru. Snapte? In elke Sikh tempel wordt de hele dag voorgelezen uit een kopie van dit heilige boek. Behalve in Amritsar, daar ligt het origineel, dat met groots ceremonieel vertoon elke ochtend uit de Gouden Tempel wordt gehaald om daar ’s nachts weer te ruste te leggen.
Die God/Guru die een Sikh aanbidt is noch man, noch vrouw, eerder een eenheid, een energie die het gehele universum heeft geschapen. Sikh’s geloven daarom in een goddelijke eenheid en gelijkheid van alles dat leeft, er wordt dus geen onderscheid gemaakt tussen sekse, ras, geloof, afkomst, status of wat dan ook. Verder wordt er van een Sikh verwacht dat hij/zij zich belangeloos inzet voor het geluk van anderen door bijvoorbeeld community service. Een Sikh is eerlijk en zorgt voor zijn familie door hard te werken en een eerlijk inkomen te verdienen. Sounds good!
oeten ze daar nog iets voor laten? Jazeker! Zo mogen ze hun haar niet knippen, vandaar de tulband! Zonder tulband zouden al deze mannetjes over hun eigen haren struikelen… Geen alcohol, tabak, drugs of andere bedwelmende middelen, ai… Blijft lastig. Ze dragen altijd een zwaard of mes op zich om mensen in nood van dienst te kunnen zijn, ja we wisten al dat ze niet vies zijn van een potje knokken… Ze mogen wel vlees eten maar alleen halal en overspel is verboden. Klinkt goed..
En ze doen ook goed, want nadat we de tempel, die eveneens is behangen met goud en vol zit met biddende mensen, hebben bezocht, gaan we verder naar de keuken. En dit is waar het Sikhisme echt haar awesomeness laat zien. Per dag worden er gemiddeld 10,000 gratis maaltijden uitgedeeld aan eenieder die daar behoefte aan heeft. Dit alles wordt gerund door vrijwilligers en betaald van donaties. Het eten zelf wordt ook door vrijwilligers gemaakt. Sterker nog, je kunt zelf aanschuiven om te helpen, en dat doen we dan ook! Voor we het weten zitten we tussen gigantische pannen in een bloedhete keuken gehurkt roti broodjes te rollen! Focus! Even verderop staat een machine die continue roti broodjes uitspuugt omdat ze veel meer broodjes nodig hebben dan een grote groep mensen kan rollen. Eenmaal uit de keuken zien we een gigantische hal vol met mensen die aan het genieten zijn van een volwaardig maal.
Onze gids vermeldt er wel bij dat niet iedereen wordt binnengelaten. Sommige mensen zijn, omdat ze op straat leven en nooit douchen, zo smerig dat ze de hygiëne voor anderen in gevaar brengen en krijgen daarom hun eten buiten bij de poort geserveerd… Only in India!
e sluiten de dag af in het Haveli Dharampura restaurant, waar we ons laten trakteren op de traditionele Indiase cuisine! Een Haveli? Wasda? Heel Old Dehli stond er vroeger vol mee, helaas zijn veel van deze prachtige gebouwen gesloopt en ingeruild voor lelijke, goedkope betonnen gebouwen. Een Haveli is een groot gebouw/huis rondom een binnenplaats waar een gehele Indiase familie woonde. Eentje maar? Ja maar dan bedoel ik vader moeder, ooms, tantes, opa’s, oma’s en alle kinderen en kleinkinderen. Een doorsnee familie telde al snel 100 mensen dus we hebben het hier over ontzettend veel kamers die allemaal als een klein huisje diende maar gezamenlijk een groot gebouw vormden. Deze gebouwen zijn prachtig gedecoreerd met uitstekende erkers en versierd met ontelbare, uit hout gesneden ornamenten. Naarmate de tijd vorderde verlangende de nieuwe generatie naar privacy waardoor veel Haveli’s werden gesloopt, eeuwig sund!
Het restaurant is gesitueerd in een oude Haveli die tot in de puntjes is opgeknapt, werkelijk spectaculair! Maar wat nog spectaculairder is, is het dakterras met een adembenemend uitzicht over Delhi, we zien het Rode Fort, de Jama Masjid, de grootste moskee van Delhi, maar wat ons vooral de aandacht trekt is de troep apen die regeren over de daken van Dehli. We wisten dat Delhi een apenplaag heeft maar dit slaat alles, de apen trekken van dak naar dak en pakken alles wat los en vast zit, geen waslijn is veilig! Maar ons boeit het niet, wij genieten, in tegenstelling tot de overbuurman die gewapend met katapult de strijd aangaat, een strijd die hij nooit zal winnen.
En tussen al dat apentuig zie we tientallen kleine vliegertjes in de lucht, en die vliegertjes zitten vast aan tientallen kleine en grote jochies die wild zwaaiend proberen hun vlieger zo hoog mogelijk in de lucht te krijgen. Delhi… Je kan niet van haar houden maar je kan haar ook niet haten. Enkel observeren en gewoon laten gebeuren, want ga je er tegenin dan word je knettergek.
aar dan word ik ruw uit mijn dagdroom verstoord. We hebben heerlijk gegeten en de ober komt ons de rekening brengen. Tuurlijk, geen probleem! Toch? Oh fuck… We hebben niet genoeg cash op zak… En geen creditcard… We proberen het tegen beter weten in nog met de bankpas… Geen succes. Er zit niks anders op… Voor ik het weet waan ik me weer door Old Dehli, ditmaal in het pikkedonker… Shit, shit shit! Ik stap over mensen heen, om vervolgens in een drol te staan van hopelijk een hond of koe, de straatverlichting werkt niet, iedereen rijdt met groot licht waardoor je ogen niet kunnen wennen aan het donker maar ook niks kunnen zien door het felle licht. De geuren zijn nóg intenser en er hangt een gure sfeer. Schreeuwende en rochelende mensen gooien daar nog een schepje bovenop. De eerste ATM is out of service, kut, de volgende kan ik nergens vinden, er staat er nog maar een op Google Maps… Dit MOET ‘m worden, er is nog iemand binnen in het hokje, dus ik wacht rustig op mijn beurt. Maar dan stapt iemand van een scooter af en loopt straal langs me heen! Ho-ho-ho maat, ik pak hem bij de schouders, ik ben nu aan de beurt! En gelukkig maar, want zodra ik de 10.000 Rupee uit de machine trek, slaat het ding op error… pfieeew! Snel terug naar het restaurant, betalen en wegwezen met die Uber.
e volgende ochtend verlaten we de garage, waar de puntjes op Olly’s i worden gezet, richting Agra, beter bekend om de legendarische Taj Mahal! Na iedereen vriendelijk bedankt te hebben zwaaien we nog een keer naar onze nieuwe vrienden en voor we het weten scheuren we weer zwetend over de snelweg… Maar niet voor lang! We kennen ons Olly nu van binnen en buiten, dus een raar geluidje horen we niet over het hoofd… Fuck, het wordt steeds erger. En zo sluiten we het oude jaar in stijl af; langs de kant van de snelweg.
We bellen de garage, die gelijk wat mannetjes naar ons toe sturen. Binnen het half uur zijn ze er om te concluderen dat de motorprotectieplaat tegen de motor zelf loopt waardoor deze begint te trillen en een raar geluid maakt. Zo gezegd, zo gefixt! En daar gaan we dan echt! Over de 4-baans snelweg, in een rechte streep naar… Het Mariott Courtyard hotel. Jawel mensen, we gaan het jaar in stijl afsluiten!
amasté! Het personeel haalt ons binnen alsof we de koninklijke familie zijn… Iets wat wij totaal niet gewend zijn en al helemaal niet me om kunnen gaan. Ze kijken ons raar aan wanneer we aangeven liever geen gebruik te maken van valet parking en zelf de auto parkeren. We parkeren de auto waarop Mirte zegt: ‘Mmh we slapen wel dicht naast het podium van het feest.’ Ze vergeet heel even dat we dit keer niet op de parkeerplaats in Olly zullen tukken maar IN het hotel. We worden gevolgd door twee mannetjes die in volle draf achter ons aan rennen, we komen er veel te laat achter dat ze staan te wachten om onze koffers te dragen, en ze kijken wederom verbaasd als we aangeven dat we dit liever zelf doen omdat we onze tassen nog moeten pakken. Alles ligt immers in de kastjes van Olly…
Bij de receptie krijgen we een bloemenketting, een welkomstdrankje en een aangename verrassing. ‘I am happy to inform you that you have been upgraded to the Excecutive Suite’ zegt de vriendelijke dame. WHUT?! Bij het reserveren had ik gevraagd om een kamer met bad aangezien we die de afgelopen 9 maanden moesten missen, en dat heeft blijkbaar gewerkt! BOOYAAAA! En voor we het weten betreden we ons paradijs, met gigantische badkamer, bed, woonkamer en personal servant Raju… Nondeju, wie had dat gedacht, een simpele jongen uit de Westside van Tilly, schopt het tot de Kingside (#ForzaWillemII). Mirte krijgt het voor elkaar om in de twee nachten dat we er blijven, 3x in bad te gaan, waarvoor hulde.
aar dat is nog niet alles! Want om 20.30 worden we in de elegante tuinen van het hotel verwacht waar een oud en nieuw feest gaande is met onbeperkt eten en… drinken! Nondepie! Het is een soort kruising van Rollende Keukens (foodtruck festival in Amsterdam) en Lowlands maar dan met maar 2 podia en geen tenten, oké ik ben nog nooit op Lowlands geweest… Anyway er was dus eten en drinken! En het was heerlijk! Mijn god…
We tellen af 10,9,8,7,6,5,4,3,2,1… HAPPYYYYYY NEW YEARRRR! De tuin ontploft en met een dikke zoen starten we het nieuwe jaar, een heel jaar aan nieuwe avonturen waarin nog zoveel goed en fout zal gaan, we kunnen niet wachten! Voor we het weten zijn we omringd door Indiase jongeren en voelen ons als Rockstars, er wordt aan de lopende band alcohol voor ons gehaald en ik ontvang tot op de dag van vandaag nog appjes van mensen die ik me niet herinner!
En dat voelen we de volgende dag. Met een knallende koppijn besluiten we die dag niet uit bed te komen, Raju brengt ons met liefde en plezier pizza, frietjes, koekjes, chippies en zoete sapjes…
e dag erna staat de wekker al vroeg, tijd voor de Taj Mahal, de kroon van de paleizen. Nog steeds een beetje week ik de knieën, vergapen we ons aan het wonder, de tombe gebouwd door Sjah Jahan voor zijn favoriete vrouw Mumtaz Mahal die op jonge leeftijd overleed. Zo kon hij zijn geliefde vrouw vanuit zijn fort in Agra altijd zien, maar daar werd zijn verdriet niet minder om en zo besloot hij de hoofdstad van India, toen gelegen in Agra, te verplaatsen naar Delhi, in de hoop rust te vinden.
We hebben nu al aardig wat tempels en paleizen gezien maar de Taj Mahal… Kippenvel! Ongelofelijk waartoe de mens in staat kan zijn. We besluiten terug te lopen naar het hotel, en hier zien we weer de andere kant van India, het arme, smerige, luidruchtige India waar varkens, honden, koeien, kippen, geiten, olifanten, kamelen, paarden gewoon op de weg lopen, waar het leven geen haast maar heel veel chaos kent. Mensen kijken ons met open mond aan, hier komen de meeste toeristen niet, die worden afgezet bij de Taj en weer opgepikt. En zo slenteren we terug naar ons 5-sterren hotel, een wereld die voor heel Agra voor altijd achter gesloten deuren zal afspelen…
HOTO
ALBUM
TAJ MAHAL