riendelijke volgelingen!
We staan weer met beide voetjes op de grond wanneer we het vijf sterren hotel uit rijden. Jammer dat deze ervaring slechts twee dagen duurde.. En daar komt sneller dan gedacht verandering in, want de voetjes gaan weer van de vloer; heerlijk zweven tijdens de Vipassana meditatiecursus! De Vi-watte-nah? Precies onze reactie toen we er voor het eerst over hoorden. Vipassana is een 10-daagse meditatiecursus, waarbij niet gesproken dient te worden. Sterker nog, mobiele telefoons, boeken, pennen, schriftjes, eigenlijk zo’n beetje alles ist verboten! Zoiets zouden wij toch nooit doen? Nou… Na zes weken India, klinkt 10 dagen rust als een godsgeschenk. Oh en had ik al gezegd dat het gratis is? Ook nog eens goed voor het budget dus! Let’s go!
De cursus is in Jaipur, wederom een knotsgekke Indiase stad, maar wel eentje met een thema: roze! Jaipur wordt dat ook de roze stad genoemd, en ik moet toegeven, het ziet er niet onaardig uit, voor Indiase begrippen that is. De herrie, de stank, het afval, de starende ogen, it’s all there! Maar niet voor lang, want we gaan mediteren! Maar eerst een outfitje scoren, volgens het Vipassana handboek is de “Kurta” uitermate geschikt om aan te hebben tijdens meditatie. Dus binnen no time lopen we er compleet in stijl, of voor lul, bij! Geen idee, we gaan het meemaken.
an de rand van Jaipur, bovenop een bergkam, bevindt zich het Vipassana centrum. Bij aankomst voelen we gelijk een warme deken van rust over ons neerdalen, geen getoeter, geen stank, geen geschreeuw. Enkel het getjirp van vogeltjes en vriendelijk gefluister: namasté! Wauw, hier kunnen we wel aan wennen! We maken gelijk een goede indruk, Mirte had een flink blok kaas meegenomen uit Nederland, en aangezien we de koelkast van Olly niet aan kunnen laten staan omdat anders de accu’s langzaam leeglopen, zit er niks anders op dan de kaas mee te nemen met de vraag of ze deze koel voor ons kunnen bewaren… The Dutchies with their cheese maken gelijk een goede indruk en er wordt hartelijk om gelachen.
Tijd om ons in te schrijven, ik ga naar de mannensectie en Mirte naar de vrouwensectie, want dit avontuur zullen we compleet van elkaar gescheiden ondergaan. Gelijk al rust! Ha-ha… Maar het lachen vergaat me wanneer ik bij het inchecken in twee strenge ogen kijk die me vragen of ik weet wat Vipassana is en of ik weet wat het inhoudt… “Uh…” Gelukkig wordt er antwoord voor me gegeven: “Vipassana is like bubbles from deep within, they might arise while you are meditating and burst either mentally or physically… you might experience extreme emotions or pain… so be prepared…” Uhhm… okeee?
Maar er is ook goed nieuws, tegen een kleine vergoeding kun je je was laten doen! Dat hoef je een overlander geen twee keer te vertellen! Binnen no-time zet ik onze gigantische waszak, inclusief beddengoed, op tafel! Succes vriend! Namasté to you too! Vervolgens schuif ik door naar de volgende tafel, waar ik mijn huisnummer te horen krijg. Stiekem hoop ik op een eigen kamer, maar helaas! Ik spiek en zie tot mijn grote ontsteltenis dat ik ben ingedeeld met een Duitser… Alsof 10 dagen je muil houden nog niet erg genoeg is!
n dan is het moment van afscheid daar, voor de komende 10 dagen zullen we compleet van elkaar gescheiden zijn, ieder gaat zijn eigen weg, nog een laatste blik, een laatste aanraking, een traan, en dan laat ik mijn telefoon achter… Het valt me zwaar, het is toch je waardevolste bezit! Oh en ik geef Mirte nog een kus, tot over 10 dagen!
Ik loop naar mijn kamer die ik deel met de Duitser. De kamer is een huisje maar tegelijkertijd niet meer dan een kamer. Er passen twee eenpersoonsbedden naast elkaar met een gangpad ertussen wat net breed genoeg is voor één persoon. Gelukkig zijn we met z’n tweeën… Het bed is geen Auping, eerder een houten plank. Sterker nog, het ìs een houten plank. Keihard! De eerste nachten word ik elk half uur wakker omdat ik me moet omdraaien van de kramp.
Achter onze slaapkamer is een badkamer, zonder bad, zelfs een douchekop kon er niet vanaf. In plaats daarvan staat er een plastic emmer waarmee je water gaat halen. Halen? Ja halen, want er komt geen warm water uit de kraan. Elke ochtend worden er buiten boilers opgestookt doormiddel van een kampvuur, zodat je met je emmertje de koude buitenlucht in moet voor wat warm water. Armoetroef mensen, van het Marriott naar het MarriKrot!
ijn roommate is Daniel, 35, en dus Duits, niemand is perfect! Maar hij probeert het wel, Daniel is praktiserend Boeddhist en is hier met zijn vriendin en schoonvader. Na deze 10-daagse cursus vliegt hij samen met zijn vriendin door naar Nepal om daar drie maanden in een stilteretraite boeddhisme te bestuderen. Koekoek! Maar het is een aardige gozer, de klik is er en dat stelt me toch wel gerust.
Dan worden we nog één keer als hele groep, mannen en vrouwen, bij elkaar geroepen. Nog één keer wordt ons duidelijk gemaakt dat Vipassana niet licht moet worden opgevat. Je geest is als een pan water vervuilt met bacteriën, dit water moet je reinigen door het te koken. Doormiddel van meditatie wordt het water warmer en warmer, waardoor de bacteriën eruit gaan. Dat ga je merken door hoofdpijn, spierpijn, krampen, constipatie… What the fak?
De timetable die overal op borden staat wordt nog een keer klassikaal doorgenomen:
4:00 am
Morning wake-up bell
4:30-6:30 am
Meditate in the hall
6:30-8:00 am
Breakfast break
8:00-9:00 am
Group meditation in the hall
9:00-11:00 am
Meditate in the hall or in your room according to the teacher's instructions
11:00-12:00 noon
Lunch break
12noon-1:00 pm
Rest and interviews with the teacher
1:00-2:30 pm
Meditate in the hall or in your room
2:30-3:30 pm
Group meditation in the hall
3:30-5:00 pm
Meditate in the hall or in your own room according to the teacher's instructions
5:00-6:00 pm
Tea break
6:00-7:00 pm
Group meditation in the hall
7:00-8:15 pm
Discourse in the hall
8:15-9:00 pm
Group meditation in the hall
9:00-9:30 pm
Question time in the hall
9:30 pm
Retire to your own room--Lights out
Vervolgens krijgen we een film te zien, voor de derde keer krijgen we te horen dat je niet vroegtijdig mag stoppen, sterker nog, dat zou schadelijk kunnen zijn… Jaaahaaaa! Nu gaat het echt beginnen. Ik geef Mirte nog snel een knuffel en een kus, en begeef me naar de meditatiehal voor de mannen voor mijn eerste meditatiesessie.
e meditatiehal is gevuld met 150 mannen. 150 kuchende, hoestende, rochelende en boerende mannen, want ja het merendeel komt natuurlijk uit India en in India is dat heel normaal. De 20 niet-Indiase mannen kijken wat onwennig om zich heen met een blik van ‘horen jullie dat ook?!’ Ik tref natuurlijk weer de jackpot. De man naast me is strontverkouden, zijn gesnotter maakt me helemaal gek en we zijn nog niet eens begonnen! Hoe moet ik nu in vredesnaam mediteren? HOE DAN?! De eerste meditatiesessie bestaat voornamelijk uit frustratie en lijkt een eeuwigheid te duren terwijl er in werkelijkheid slechts een uur voorbij is gegaan. Een uur?! We gaan 10 uur per dag mediteren… Mon dieux!
Ja mensen, het dagschema is aardig aanpoten. Om 04:00 uur ’s nachts gaat de grote bel boven op de Pagoda af. Een kwartier later komen de vrijwilligers langs met rinkelende belletjes om iedereen vriendelijk, doch dwingend, duidelijk te maken dat ze naar de hal moeten gaan voor de eerste meditatiesessie van de dag die duurt van 04:30 tot 06:30 uur.
Om 04:25 word ik wakker geschud door mijn roommate. Kut! We zijn door de grote bel en door de kleine belletjes heen geslapen! Dat krijg je met een doof oor en een roommate die met oordoppen in slaapt! Fuck! Ik wil natuurlijk niet te laat komen op m’n eerste officiële dag.
Precies om 04:30 zit ik met de slaap in mijn ogen op mijn meditatiekussen in de hal. De eerste sessie duurt tot 06:30. Twee uur lang stil zitten, geen begeleiding, geen uitleg, zitten en door je neus adem halen.
m 06:30 gaat dan eindelijk de bel voor het ontbijt in de kantine. Hoe gaat dat in zijn werk met 150 man? Nou er vormt zich een lange rij, je schuifelt in complete stilte naar voren, pakt een metalen bord, beker, lepel en soepkom. Hier kwak je wat verschillende prutjes op, die gelukkig beter smaken dan dat ze er uit zien. Er hangt een heel hoog gevangenisgehalte alleen dan zonder tatoeages en steekpartijen. Vervolgens ga je aan een tafel zitten, de tafels zijn erg smal zodat er niemand tegenover je kan gaan zitten. Dat is expres zo gedaan, onderling contact is niet toegestaan, zelfs oogcontact moet worden vermeden. Iedereen kijkt dus dezelfde kant op, richting de muur. Achter die muur zitten de vrouwen te eten. Een raar idee, daar zit Mirte dus, op nog geen 10 meter afstand, ook naar een muur te staren terwijl ze haar prakje opeet.
Vervolgens loop je met je vieze vaat naar de uitgang, daar loop je eerst door een wasstraat. Aan beide kanten zitten zo’n 8 wasbakken waar iedereen zijn afwas doet. De schone vaat wordt netjes opgestapeld voor de volgende maaltijd. De ritueel herhaalt zich ’s middags en ’s avonds nog een keer en dat dan nog 9 dagen. Vervolgens snel naar je hutje waar, als je snel genoeg hebt gegeten, nog tijd hebt om een emmer warm water te scoren voor een warme ‘bucket shower’.
an 08:00 tot 09:00 uur staat de eerste groepsmeditatie van de dag op de planning. Ditmaal wordt er voor de eerste keer wat toelichting gegeven. We focussen ons eerst op de ademhaling in de neus, observeer hoe de lucht naar binnen komt en weer naar buiten gaat. Really? That’s it? Nondepie! Ondertussen slaan mijn gedachten helemaal op hol, het is alsof er een TV aanstaat waarvan de afstandsbediening in handen is van een overactief aapje - tegelijkertijd staat Skyradio op vol volume de grootste hits van Celine Dion te blèren en fluistert er iemand mijn gênante herinneringen in m’n oor uit mijn pubertijd… Om nog maar te zwijgen over de kramp in mijn benen en de allesoverheersende pijn in mijn onderrug… Ohjah en concentreer je even op je ademhaling, wil je?
Van 09:00 tot 11:00 wordt er weer gemediteerd… Lees: de marteling continues! Twee uur lang op mijn kussentje, tussen de boerende en schetende mensen… Hoe de fuck ga ik dit ooit overleven? Voor mijn gevoel ben ik hier al een week, maar in werkelijkheid zijn we pas 5 uur bezig! En toch is het pas 09:00 uur ’s ochtends! MINDFUCK!
Van 11:00 tot 13:00 uur is er lunch en wat tijd om te ontspannen. Het is allemaal wat onwennig, vooral de pauzes. Want we mogen niet praten, geen oogcontact maken, ik heb geen telefoon, en het feit dat ik aantekeningen opschrijf is zwaar illegaal! Maar wat doe je dan!? Dan slenter je door de prachtig aangelegde tuinen. Het is er groen, stil, het ruikt naar de zoete geur van honderden kleurrijke bloemen en wordt gecomplementeerd door het zachte getjilp en gefladder van exotische vogels. En pauwen. Er zijn zelfs pauwen! Het doet wat met mij en mijn 149 lotgenoten. Het creëert een knotsgekke situatie, waarin volwassen mannen, vaak in groepjes van 4 of 5 stilstaan bij een pauw, en er gebiologeerd naar staan te staren…. Anderen staan in een rijtje met hun gezicht naar de zon… En andere groepjes luieren op een muurtje… Tsja, er is verder niks te doen!
n het is tijdens dat niets doen, in een moment van complete ontspanning en bezinning, terwijl ik mijn behoefte doe in het urinoir en tegelijkertijd naar buiten tuur, wanneer ik wellicht een van mijn grootste inzichten ervaar tijdens de 32 jaar dat ik hier op aarde rondloop. Daar, bovenin de top van de hoogste boom, zie ik een pauw zitten. Een fucking pauw! In mijn hoofd buitelen de vragen over elkaar heen, maar de grootste vraag is toch wel: HOE DAN!? Hoe kom je daar? Ben je omhoog gelopen? Heb je je aan je snavel omhoog getrokken? Wat is dit voor een super ninja, Chuck Norris, Arnold Schwarzenegger pauw?
Ik peins me helemaal suf, en ik kan geen kant op met deze vraag, niemand aan wie ik dit kan voorleggen want ik mag de noble silence niet verbreken! Waar komt dit beest vandaan? Een paar dagen later schenkt moeder natuur mij het antwoord wanneer ik een pauw een metershoge vlucht zie maken in de lucht.. Pauwen kunnen vliegen!! Nondeju mensen! Eerlijk, wie van jullie wist dit? Oké, ik heb ze weleens zien hupsen in de kinderboerderij, maar vliegen?! Een boom in! Die arme kinderboerderijpauwtjes worden gewoon ingeknipt, barbaars! Hier niet, hier vliegen ze in vol ornaat, het maakt dit majestueuze beest nog onwaarschijnlijker!
Maar ook de Langur apen zijn van de partij, deze goud grijze aapjes met pikzwarte gezichten en ogen zijn mijn favoriete aapjes. Anders dan de rode kont apen van Delhi zijn deze beestjes erg sociaal. Ze vlooien elkaar, ravotten met elkaar en lopen soms zelfs op hun achterpoten door de tuin. En ook deze beesten zetten me aan het denken… Eten, vlooien, spelen, niet meer, niet minder. Zo simpel kan het leven zijn, maar goed, de mens ontwikkelde een bewustzijn… Dat maakte de boel zo gecompliceerd dat ze zich vrijwillig voor 10 dagen in complete stilte laten opsluiten.
et programma gaat verder. Van 13:00 tot 14:30 uur is het weer tijd om te mediteren. We worden in kleine groepjes gedeeld, elk groepje krijgt 15 minuten met de assistent-teacher om vragen te stellen, daarna ga je weer verder met je meditatie. Heeft er iemand vragen? Uh… vragen? Waarover? We zijn alleen nog maar adem aan het halen door onze neus!
Van 14:30 tot 15:30 – group meditation! Op dag 4 wordt ons verteld dat het vanaf nu bij de group meditations niet meer is toegestaan om onze ogen te openen of te verzitten tijdens de meditatie. Oftewel, drie uur per dag moeten we zonder een spier te bewegen mediteren. En ik kan je vertellen, als je daar niet aan gewend bent, doet dat zowel fysiek en mentaal pijn.
Goed, we gaan door, van 15.30 tot 17.00 mediteren met die billen! Killing! Dit middagblok leek een eeuwigheid te duren, ik keek er ontzettend tegenop. Op dag 2 dacht ik gek te worden, het idee om te stoppen tergde me constant, wat ben ik hier in vredesnaam aan het doen?!?!?! WAAROM!?
Van 17.00 tot 18.00 was het tijd voor een lichte snack, je mocht moet een soeplepel opscheppen uit een enorme pan met zoute gepofte rijst en af en toe een pinda. PINDA’S! ENERGIE! Graaien met de grote lepel door de rijst zoeken naar de pinda’s. Maar er zaten niet veel pinda’s in en je kon niet eindeloos blijven scheppen want de rij schuifelt ongenadig door. Deze activiteiten maken veel indruk op een dag waarbij je 10 uur met je ogen dicht zit. En zo zit iedereen versuft voor zich uit te staren terwijl we hersenloos ons eten naar binnen proppen… Nog maar 9 dagen te gaan.
aar het programma zit er nog niet op! Van 18.00 tot 19.00 tikken we de laatste groepsmeditatie aan zodat van 19.00 tot 20:15 uur het hoogtepunt van de dag van start kon gaan: video discourse! Oftewel uitleg! Wat zijn we nu in godesnaam aan het doen hier?
Dit wordt uitgelegd door meneer Goenka, de Teacher, en dat doet hij via old school videoboodschappen die in 1981 zijn opgenomen. Onze charismatische teacher Goenka is geboren in Birma, het huidige Myanmar. Zijn beide ouders komen oorspronkelijk uit India en zijn welgestelde zakenlui. Goenka zet de familietraditie van hard werken, veel geld verdienen voort en ontwikkelt zich tot een van de grootste industriëlen van het land. Dat bezorgt hem een berg stress, deze stress mondt uit tot migraine aanvallen. Hij reist de hele wereld rond op zoek naar een dokter die hem kan helpen, maar helaas.
Totdat een vriend hem wijst op Vipassana, een meditatietechniek. Bij zijn eerste poging stopt hij al na twee dagen, maar wanneer zijn migraine hem blijft aanvallen gaat hij terug. Ditmaal lukt het hem wel de tien dagen uit te zitten. Zijn migraine verdwijnt als sneeuw voor de zon en hij besluit de rest van zijn leven te wijden aan het beoefenen van Vipassana. Zijn ouders zijn ondertussen terug verhuisd naar India waar zijn moeder ernstig ziek is geworden. Zij vraagt Goenka haar de meditatietechniek te leren. Goenka gaat hiermee akkoord en leert zijn moeder en een aantal mensen uit haar dorp de meditatietechniek. Dit slaat zo aan dat vrienden van de dorpelingen de meditatietechniek willen leren. En op deze manier heeft het virus zich verspreid en 40 jaar later zijn er Vipassana meditatiecentra over de hele wereld.
e techniek wordt gratis aangeboden. Na 10 dagen, en enkel na 10 dagen, kun je een donatie maken. De cursus die je volgt wordt dus betaald door leerlingen die je zijn voorgegaan. Heb je geen centen? Dan kun je ook je tijd aanbieden door je op te geven als vrijwilliger. De complete cursus wordt door vrijwilligers geleid. Van de kok tot het aanspreekpunt. Ze zitten er allemaal omdat ze geloven in deze meditatietechniek.
Daarnaast wordt elke vorm van dogma geweerd. Religieuze uitingen zijn verboden, geen weesgegroetjes, geen piemels die afgesneden moeten worden voor de heilige heer, geen bloedoffers, niet op de knietjes, helemaal niks! Maar wat dan wel? Tijdens de discourse wordt dit langzaam, beetje bij beetje, steeds een stukje duidelijker. Je bent bezig met jezelf. MAAR HOE DAN!?
Na de eerste twee dagen vooral op de ademhaling te hebben gelet, is het hoofd, de eindeloze gedachtestroom, langzaam tot stilstand gekomen. De gedachten worden minder, en omdat er zo weinig prikkels zijn door de noble silence, komt er geen nieuwe input binnen. Ik heb mijn eigen gedachtes uitgedacht, wie had dat gedacht? En daarmee is er ruimte gekomen, ruimte om het lichaam te scannen. Op dag drie beginnen we hier dan ook mee. Je begint bij je hoofd en scant langzaam naar beneden. Onderweg voel je pijntjes, krampjes en soms wat vreemde maar aangename tintelingen. En ik merk dat ik steeds rustiger begin te worden, steeds meer ontspannen.
e video discourse geeft context: alles op aarde bestaat uit vibraties, de wetenschap heeft bewezen dat zelfs de kleinste subatomaire deeltjes trillen. Zelfs een betonnen muur beweegt, maar die deeltjes bewegen zo snel dat je er niet doorheen kan komen. Hetzelfde geldt voor het menselijk lichaam. Al onze cellen trillen en veranderen, en als deze cellen onder grote stress komen te staan, dan trillen ze net even wat harder. Hierdoor verkrampt het lichaam, ik merk het weleens tijden het autorijden, het voelt alsof ik gewoon aan het rijden ben maar opeens realiseer ik me dat ik mijn schouders tot aan m’n oren heb opgetrokken, helemaal stijf van de stress.
Door te mediteren en je lichaam te scannen, voel je die stress. Langzaam laat je je hele lichaam ontspannen totdat je die vreemde tinteling voelt. Je cellen beginnen op een rustiger niveau te vibreren, het voelt een beetje alsof je naar hele fijne muziek luistert, of wanneer je kippenvel krijgt doordat je geraakt wordt door iets aangenaams. En zo, ontspant het lichaam zich meer en meer. Op dag vier heb ik zowaar zin om te gaan mediteren!
Maar de truc is. Hoe houd je dit vol? Allereerst door te accepteren dat elke vorm van stress, pijn, verdriet, intens geluk voorbij zal gaan. Dit wordt in het Boeddhisme Anicca genoemd (spreekt het uit als Anietsjeh). Niks is permanent, alles gaat voorbij, dus ook die stekende pijn in je rug tijdens het mediteren. Pijn kun je daarom goed gebruiken, doormiddel van die pijn kun je oefenen er niet op te reageren.
In het echte leven gaat het zo ook. Elke vorm van lijden doet eenieder zichzelf aan. Ik kies ervoor om te gaan schreeuwen tegen die domme pompbediende die Olly onder de diesel spuit in Iran, ik zit te schreeuwen tegen mijn medeweggebruikers of op de hoteleigenaar die ons probeert af te zetten. Daarmee creëer ik mijn eigen lijden, terwijl ik ook kan denken Anicca: this too shall pass. Ik geef er mijn energie niet aan. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, maar wel iets om over na te denken.
En tenslotte is er nog het hier en nu. We kunnen enkel bestaan in het hier en nu maar onze gedachten dwalen vaak rond in het verleden of in de toekomst, verwikkeld in een zoektocht naar verlangen (cravings) of in afkeer (aversion).
oorbeeldje: tijdens het mediteren werd ik helemaal gek van al die idioten die te pas en te onpas zaten te ruften en te boeren (aversion). Hoe kan ik me nou concentreren, mijn eigen gedachten leiden me al genoeg af! Ik ging met dit probleem naar de assistent-teacher om hem te vragen wat ik hiermee aan moest. Hij zei droogjes: “observe it. Don’t think about it, just observe it on a physical level.” Oké… oké… Dus ik ga observeren. Iemand laat een scheet, ik voel een steek van irritatie in mijn zij, en mijn gedachten slaan op hol: ‘wat een onbeschofte sukkels, waarom zegt niemand hier iets van? Deze lui hebben geen normen of waarden, mijn god, de volgende die ruft stomp ik op z’n muil, ik zweer ’t je!’ En zo gaat mijn constante gedachtentrein door totdat de volgende boer of scheet wordt gelaten. Een vicieuze cirkel waar niet aan valt te ontsnappen.
Terug naar de teacher die zegt: “you are still in your mind, just feel it, no thoughts, observe the feeling.” Oké, dus ik weer mediteren, “PFRRRRRT”, een natte scheet verstoort mijn innerlijke rust, ik voel de pijnsteek weer, en observeer, en zo observeer ik dat dit stekende gevoel al snel oplost in het niks. Wat volgt is een lange stilte, geen negatieve gedachtes. De ‘lijdensweg’ is daarmee 10 keer korter geworden. Tot de volgende scheet, weer een irritatiesteekje maar die verdwijnt al heel snel. Nu snap ik het, mijn mentale associatie zorgt voor de grootste irritatie, een scheet is slechts een scheet. Waarom irriteer ik me wel aan een scheet en niet aan het getoeter van een pauw? Later leer ik dat deze Indiase mannen trouwens weldegelijk goed zijn opgevoed, scheten laten is hier heel normaal, men gelooft namelijk dat het ophouden van scheten erg ongezond is. Ja, wist ik veel… Helemaal onnodig geleden dus!
Onze teacher vertelt dat dat geldt voor alles in het leven, je maakt zelf de keuze om ergens wel of niet op te reageren. Wil dat dan zeggen dat je geen enkele emotie meer mag hebben? Nee natuurlijk niet! Ben je verdrietig, huil de ogen uit je kop! Maar huilen uit zelfmedelijden, omdat je denkt ik ben zo zielig waarom gebeurt mij dit nou, dat is onnodig lijden. Alsof je huilt om het moment dat je drie weken geleden je knie hebt gestoten.
o trekken de dagen zich superlangzaam aan ons voorbij. Na 5 dagen heb ik het gevoel dat ik hier al weken zit. Ik begin Mirte ontzettend te missen en maak me ook een beetje zorgen, dit was namelijk vooral mijn idee. Mijn god, wat heb ik haar aangedaan? Trekt ze het een beetje? Ik voel me haast schuldig. Er doet zich slechts 3 keer per dag een mogelijkheid voor om haar te zien, dat is wanneer we met z’n allen naar de kantine schuifelen. De mannen en vrouwen kantine zitten naast elkaar en wanneer je daar naartoe loopt is er een kleine kans dat je een glimp opvangt van elkaar. Om die kans te vergroten pak ik de buitenbocht zodat ik er langer over doe en er dus een grotere kans is dat ze net op dat moment vanaf de andere kant ook de hoek om komt geschuifeld. Op dag drie doet het eerste moment zich voor! Mijn hart schiet naar mijn keel en ik voel me als een puber die net zijn eerste kus heeft gehad. Lachte ze nou? Ja volgens mij wel!
Zo’n moment doet zich in totaal drie keer voor in deze 10 dagen. De laatste keer reageert Mirte totaal niet op mijn lach, shit! Zou het niet goed gaan met haar? Ik maak me ontzettend veel zorgen, voel me zelfs een beetje misselijk. Later blijkt dat ze helemaal in haar eigen gedachten verzonken zat en dat ze niet eens doorhad dat ik daar liep. Blijkbaar had zij er minder moeite mee om mij tien dagen niet te zien…
ndertussen ben ik stiekem een beetje aan het praten met mijn roommate. Het gaat vooral over het Boeddhisme dus dat is geen probleem, althans dat maken we onszelf wijs. De laatste twee dagen escaleert het en liggen we als twee giechelende meisjes elkaar verhalen over onze meest gênante ervaringen op de middelbare school te vertellen. Ik ben blij dat er iemand is waarmee ik soms even kan levellen, Daniel is in die 10 dagen een hele goede vriend van me geworden. Zelfs al zou ik nooit meer mediteren, dan zijn deze 10 dagen het meer dan waard geweest.
Uiteindelijk komt aan alles een eind – Anicca.. Zo ook aan deze 10 dagen en op dag 10 sluit ik eindelijk Mirte weer in mijn armen. We vertellen honderduit en het is voor mij een hele opluchting dat ook zij dit als een hele mooie en positieve ervaring ziet. Maar we zijn nog niet klaar, we moeten nog een nachtje blijven om rustig te landen. En dat is nodig ook, want wanneer we de volgende dag weer door de krankzinnige gekte van de Indiase stad Jaipur rijde, merk ik dat ik veel te mellow en ontspannen ben om auto te rijden in India. We Googlen een resort wat ons relaxt lijkt en checken daar in voor de komende dagen.
Het is lastig om te beschrijven hoe ik me in die eerste dagen na de Vipassana voelde. Ik weet alleen dat ik nog nooit zo ontspannen ben geweest, zo rustig in mijn hoofd, zoveel helderheid en energie. We nemen ons voor om elke ochtend en avond een uurtje te mediteren, en dat lukt ons, maar voor hoe lang? Want we zijn nog steeds in India….
HOTO
ALBUM
JAIPUR