ari-fucking-Om vriendelijke vrienden,
Dit wordt echt een blog waarbij de ogen uit je kassen rollen, waar onze zen-levels gedecimeerd worden, waar ons geduld tot nieuwe hoogten op de proef wordt gesteld en het einde van ons India avontuur inluidt…. Bijna dan. Lees, huiver en bid!
Waar waren we gebleven? Ohjah! KNAAAAAAAAAL! We rijden op de snelweg, over een drempel, ja je leest het goed een drempel op de snelweg, plots schiet Olly oncontroleerbaar naar links, we worden keihard van achter geraakt en schieten bijna de vangrail in… En dan staan we stil, midden op een Indiase snelweg en kunnen geen kant op. Wat is er gebeurd? Nou… de bladveren, die aan de vooras bevestigd zitten, die zijn losgekomen… HUH? Maar die zijn toch laatst in New Delhi gefixt door die hele chille garage van die eigenaar die Nederlands sprak? Ja, dat klopt, but he did a shitty job! Een shitty job is een understatement, het had nog veel slechter kunnen aflopen. De bladveren kwamen los op het moment dat we een drempel moesten nemen… Ze hadden ook los kunnen schieten op het moment we met 70 km door een gat reden... Nou… dan sta je niet te vloeken naast je bus, dan ga je gestrekt het ziekenhuis in.
Maar goed, de bladveren komen dus los, de hele cabine zakt naar benden, knelt het voorwiel af, de band draait naar buiten en we schieten naar links en missen de vangrail op een haar na. Het is onmogelijk om te sturen, ik kan alleen vol op de rem trappen, in een poging de vangrail niet te raken. Achter me rijdt Michel met zijn 3 ton wegende 4x4 Toyota Landcruiser, hij verwacht niet dat wij opeens vol op de rem gaan en weet ons wonder boven wonder nog net te ontwijken… Of net niet, hun bullbar ramt ons achterlicht en laat een flinke deuk achter. Gelukkig net boven het deurscharnier, waardoor de deur nog open kan, enkel de afdekplaat van het knipperlicht is gebroken. We komen dus met de schrik weg, dat is het goede maar ook enige goede nieuws.
ant we blijven rustig, we zijn het gewend, shit happens, we know the drill. Er komt straks een takelwagen, die brengt ons naar een garage, we fixen de hele boel, het kost ons wat euro’s maar vooral tijd, en vervolgens gaan we stug door. Maar wat we niet weten, is dat dit pas het begin is van een helse vierdaagse, die uiteindelijk resulteert in twee helse weken. Oh, even voor de administratie, ik bleef redelijk rustig. Oké ik werd wel flink pissig toen motorrijders links om de bus, vlak langs ons probeerden door te steken om het invoegende verkeer te omzeilen. Levensgevaarlijk! Dus ging ik pontificaal voor motors staan en een enkele keer schreeuwde ik in iemands oor… Achjah he. Moet je maar normaal doen.
Ondertussen beginnen steeds meer mensen zich ermee te bemoeien, behalve de politie, die rijdt vrolijk verder. Koekoek. Tegelijkertijd wordt het leger starende idioten steeds groter… Urgh… Gelukkig hebben Michel en Renée een contact in Dehli die ze kunnen bellen, hij gaat gelijk voor ons aan de slag en 20 minuten later belt hij terug met goed nieuws: de takelwagen is onderweg! Michel checkt Google Maps en ziet dat we na 20 minuten stilstaan al een vertraging van 7 minuten hebben opgebouwd, netjes!
Na lang wachten komt dan uiteindelijk de takelwagen… Maar deze slappeling kan onze Olly, 3.5 ton aan awesomeness, niet tillen. Beide bandjes van deze prutswagen komen van de grond en na een half uur aanklooien druipen ze met de takel tussen de benen weer af. Na nog langer wachten komt eindelijk een oplegger voorrijden, maar ja, onze banden staan in een hoek van 45 graden en de wielkast drukt op de band dus hoe gaan we Olly op de platlegger krijgen? Uh…? De sleepmeneer heeft een idee, we zetten de band op een krik met wieltjes… Goed idee, alleen deze krik met wieltjes telt slecht drie in plaats van vier wieltjes,... Ahjoh komt goed! Komt goed? Als ik een ding heb geleerd is dat halve plannen nooit goed komen! Dus wie neemt de verantwoordelijkheid? Verantwoordelijkheid? Twee ogen kijken me glazig aan en dan lachend weg. Nee vriend, kijk me aan en zeg me dat dit jouw verantwoordelijkheid is en dat jij aansprakelijk bent mocht het mis gaan… KIJK ME AAN! Oké we hebben oogcontact, hij ziet dat ik het meen, ja dat zijn ze hier niet gewend, mensen die je aankijken en verantwoordlelijkheid nemen. Dus de krik wordt weer onder de auto vandaan gehaald.
Uiteindelijk, met een hoop horten en stoten wordt Olly op de wagen getakeld. De wielkast raakt hierbij licht beschadigd waardoor de deur niet goed meer sluit en dus ook niet meer goed opent… Pff… Maar dat is nog het minst van onze zorgen. We kruipen bij Renée en Michel in de 4x4 en volgen de oplegger, die opeens midden in een blinde bocht stil gaat staan. We zien de sleepmeneer naar buiten rennen, zo een winkeltje in… What the fuck? Staan we nou serieus midden op de snelweg stil? IN EEN BOCHT!? Ik roep naar Michel dat hij uit de auto moet om het verkeer te waarschuwen. Het gaat maar net goed, want daar komt de eerste vrachtwagen al aangescheurd. De vrachtwagen neemt de binnenbocht en ontneemt daarmee het zicht van de auto’s die hem binnen langs willen inhalen. Stel je voor, je rijdt 100, op de snelweg, je haalt een vrachtwagen in, ziet niks en dan opeens staat daar een 4x4 midden op de weg geparkeerd… Gelukkig reageert de auto op de wilde gebaren van Michel en remt af… *Incredible India*, dat is de slogan van het ministerie van Toerisme. Het krijgt toch een andere lading…
iteindelijk arriveren we heelhuids bij de garage, Olly wordt er knarsetandend ‘afgereden’ en de garage oogt heel chill. Ze excuseren zich, vandaag kunnen ze niks meer voor ons betekenen, het is ook al 16:00 uur en morgen is het zondag maar ze gaan wel alvast naar onderdelen op zoek. Die zondag gaan we toch nog even langs de garage, waar de eigenaar toevallig aanwezig is. Met hem lopen we alle schade nog eens na. De bladveren staan plat, de bouten en moeren zijn gesprongen, het achterlicht is kapot plus een flinke deuk, de linker schokdemper is naar de haaien, de wielkast is verbogen… Man man man… maar het komt allemaal goed, zo belooft hij plechtig.
Ondertussen bel ik ook even met de garage in Dehli, what the fuck gek!? Maar ik blijf rustig, hij doet dit niet expres maar iemand van zijn personeel heeft wel flink lopen falen. De garage in Udaipur wijst ons daar uitgebreid op. Zo zijn er verkeerde moeren gebruikt bij het vastzetten van de bladveren. Als je het goed wilt doen dan gebruik je locknuts, dat zijn moeren die niet los kunnen trillen. Nu gebeurt dat niet zo snel, maar wel als je duizenden kilometers over kut wegen rijdt! Die lul in de Dehli garage heeft onze super moeren vervangen door goedkope klote moeren. De bladveren zitten met ijzeren klemmen bevestigd aan de vooras, de moeren hiervan zijn dus los getrild waardoor deze klemmen eraf vielen en daarmee de gehele bladveerconstructie. Ook de opbouw van de bladveren klopt van geen kanten, er moet aan beide kanten van de bevestigingspunten even veel ruimte zitten zodat de bladveren goed gebalanceerd zijn. Dat was dus niet het geval, ook de klemmen die de bladveren bij elkaar moeten houden waren omgewisseld. De grote klemmen horen in het midden van de bladveer te zitten aangezien hier de dikte het grootst is, de kleine klemmen zitten aan de buitenkant waar slechts een paar stukken bladveer samenkomen… Mijn hemel wat een prutswerk, gelukkig gaat deze garage het beter doen! Althans, dat beloven ze!
et is maandag! Tijd om aan de slag te gaan. Wanneer we aankomen is de bladverenexpert (die eruitziet alsof hij net uit het riool is komen lopen) bezig met het demonteren van de bladveren, er gebeurt in ieder geval iets! De offerte die is opgesteld is meer dan redelijk dus alles loopt op rolletjes. De jongen die de garage overziet heet Mahindre, 23 jaar oud, heeft autotechniek aan de universiteit gestudeerd, spreekt goed Engels en heeft een nog beter gevoel voor humor. Het klikt gelijk! Vervolgens laat hij ons allemaal filmpjes zien van robots die hij zelf heeft gebouwd, en 4x4 bestuurbare wagentjes en grote vliegers, en hoe hij met vrienden op slangen jaagt en de natuur in gaat. Hij haat mensen die selfies maken en alleen maar bezig zijn met social media… Top gozer!
Maar terwijl we staan te praten zie ik hoe de onze remblok een beetje in het luchtledige hangt. Het enige wat ervoor zorgt dat deze niet op de grond valt is de remleiding... En terwijl ik Mahindre aantik om hem hier op te wijzen, knapt de remleiding... En daarmee knapt er ook iets in mij. We hebben al eens eerder remproblemen gehad, maar dat was in Duitsland, waar de auto op een rollerband wordt gezet en er uitgebreid remtesten worden uitgevoerd om te controleren of de druk overal gelijk is. Nou je kan me veel wijsmaken, maar zo’n rollerband ga je in India niet vinden.
Met het knappen van de remleiding knapt ook het laatste beetje vertrouwen in welke Indiase garage dan ook. Als het in Dehli, waar de eigenaar Nederlands spreekt, het al niet goed kan gaan, en het gaat hier ook al niet goed, dan zijn we nergens meer! Ik word boos, ik word heel boos, al het Vipassana gemediteer gaat gelijk overboord. Wat nou rustig blijven? We hebben het hier over onze fucking veiligheid, in Dehli verzekerden ze me dat ze bladveren konden fixen, dat resulteerde in een ongeluk op de snelweg en hier verzekeren ze me dat ze de remmen weer zullen fixen... Mijn REET! Ik heb niks aan beloftes, ik moet er 100 procent zeker van zijn dat ik op de remmen van onze geliefde wagen kan vertrouwen. ZEKER wanneer we over de helse snelwegen van India rijden. Daar zijn de remmen je beste vriend, en nu heb ik geen vertrouwen meer in mijn beste vriend, de vriend die ons al ruim 22.000 kilometer verder heeft gebracht, die we blind vertrouwen, door en door kennen, elk rateltje, elke trilling, elke zoem, we weten precies wanneer er iets niet klopt. En dat vertrouwen ligt nu in duizend stukjes op de grond van deze schmutzige garage, IK BEN WOEST EN HET KOMT ER NU ALLEMAAL IN EEN KEER UIT.
Dikke pech voor Mahindre. Arme Mahindre. De bladveren-‘expert’ uit het riool heeft deze fout gemaakt en ik had veel liever tegen de garagebaas staan kafferen maar die is er helaas niet. Wanneer ik ben uitgeraasd, leg ik hem nog eens uit dat het hier niet alleen om onze auto gaat maar om ons huis, om alles wat we hebben en wat ons lief is, maar belangrijker nog, om onze veiligheid! Hij snapt het, hij belooft dat ze beter hun best gaan doen.
Maar dat gaan ze niet doen… Het wordt een grote clusterfuck mensen en we zijn nog maar net begonnen. Want dan komen de springveren terug samen met het mannetje uit het riool… En je gelooft het niet maar alle fouten waar ze de garage in Dehli om hadden bespot maken ze zelf ook, met het enige verschil dat wij nu ook weten dat dit fout is. Het is zelfs erger, aan de linkerkant van een van de veren zit 0.5 cm tot aan het aanhechtingspunt en aan de andere kant maar liefst 7.5 centimeter, dat had dus 4 om 4 moeten zijn! MIJN GOD! Ook met de klemmen is er gerommeld, er zijn 7 nieuwe klemmen, dat hadden er 8 moeten zijn, maar de klemmen waren op, dús gebruiken we toch maar een oude klem. De achteloosheid, de carelesness, het gehalte van ‘not my problem’, totaal schijt hebben, maar ook geen waardigheid in je vak vinden, ik kan er met de pet niet bij.
e gaan door, want ik ben nog niet uitgeraasd over de bladveren of ik vind een schokdemper. Ik denk eerst nog, hey dit is onze kapotte schokdemper maar dat is niet zo, deze is spiksplintertje nieuw… Huh? Waar komt deze vandaan? Met het schaamrood op de kaken vertelt Mahindre me dat z’n baas toch de order heeft gegeven hetzelfde type schokdemper te kopen, terwijl ze me zondag nog gekscherend mededeelde dat onze schokdempers helemaal ruk waren…
We kunnen wel janken… We willen hier weg, maar dat gaat niet, de bus staat op blokken, we kunnen geen kant op. Kan het nog erger? JAZEKER! Want we komen erachter dat de gore chemische lucht die op onze tere longetjes neerdaalt uit de fabriek naast de garage komt. Een fabriek waar ze rubber maken! Ik kan je vertellen, in India hebben ze geen Arbo-dienst, anders had dit nooit mogen bestaan. Maar we gaan niet weg, we laten Olly niet meer alleen. En dus bestellen we wat troostburgers en slapen we die nacht in Olly.
En zo wordt het dinsdag. Laten we de dag goed beginnen denk ik nog. Maar wanneer ik naar buiten loop zie ik dat de eerste fuck up zich al heeft voorgedaan. De motorkap van Olly is dicht maar staat toch schuin omhoog, een of andere idioot heeft een poging gedaan de motorkap te sluiten terwijl deze op het haakje staat. In plaats van even goed na te denken besluit deze halve tamme dat zijn enige optie uit brute kracht bestaat. Het kan niet anders zijn dan dat hij de klep geforceerd dicht heeft gedrukt want het hele scharniermechanisme dat de kap omhoog moet houden, is omgebogen.
De eigenaar van de garage zit achter zijn bureau en ik geef hem de wind van voren. Ik leg hem uit dat ik van plan was de dag positief te beginnen maar vraag hem even mee te lopen naar de auto. Wanneer ik hem de schade laat zien schiet hij gelijk in de verdediging, wij waren de enige op het terrein (ook al waren ze al een half uur open) dus wij moeten dit gedaan hebben. Daarna zegt hij nog ‘it is an old car’. Ik dacht even dat ik gek werd, ik moet me inhouden om de man niet aan te vliegen, de discussie loopt zo hoog op dat híj dreigt de politie te bellen. En dan stort ik letterlijk tot de grond, we kunnen geen kant op en zijn overgeleverd aan deze kansloze idioot van een nietsnut. Fuck it, ik sluit me op in de bus, zoek het maar uit het kan toch niet erger. Praat maar met Mirte.
Mahindre is de enige die ons, zo goed en zo kwaad als dat kan, probeert te helpen. Alleen kan hij dat niet meer in het bijzijn van zijn baas, die heeft hem opgedragen ‘niet meer met die witte mensen te praten’. Het moet niet gekker worden, MAAR DAT WORDT HET WEL! Want Mahindre deelt ons mede dat de beloofde locknuts niet zijn gevonden en dat zijn baas, zonder te overleggen, heeft besloten toch maar normale bouten en moeren te gebruiken. AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAARGH!!! Als Mahindre dit niet had gezegd, was er dus een grote kans geweest dat het WEER fout zou gaan. Hij brengt ons een bout en een moer die we eigenlijk nodig hebben, als voorbeeld voor de volgende garage.. Want ook hij zegt tussen neus en lippen door, dat we beter naar een volgende garage gaan om het goed te laten fixen.
Als pleister op de gapende wond, smeert Mahindre secondelijm op de bouten zodat de moeren niet zo snel los zullen trillen. Om dit te controleren trekt hij met een zwarte stift een lijn over de bout en moer, als deze niet meer op een lijn zitten dan zijn ze dus aan het draaien. Houtje touwtje stylo, achjah we bekopen het toch maar met ons leven, who cares?
Ondertussen gaat het bij het aansluiten van de bladveren ook weer helemaal kut, het past niet, er moet weer een 'expert' aan te pas komen om het te fixen. En uiteindelijk gaat het helemaal mis, bij het installeren van de rechterbladveer snijden ze óók de rechter remleiding doormidden… Ja mensen, ik verzin het niet. Ik lach me helemaal suf, maar ik kan wel janken. Boos worden kan ik al lang niet meer. Het plan is om hier zo snel mogelijk weg te gaan, om zo snel mogelijk dit achterlijke land achter ons te laten en te vluchten naar Nepal. Waar het barst van de Overlanding garages die door medeoverlanders de hemel in worden geprezen. Tot die tijd moeten we onze moeren elke dag controleren. India hebben we opgegeven.
e zijn bijna verlost! De schokdempers zitten eronder, de bladveren doen het, de motorkap is gerepareerd, de remmen zijn gefixt, we hebben zelfs heel stiekem een extra remleiding gekregen van Mahindre. Mahindre probeert er het beste nog van te maken, ik heb oprecht met hem te doen, hij hoort hier niet thuis. Deze jongen is veel te intelligent voor zo’n treurige garage.
Er is nog een dingetje, het stuur staat niet helemaal in het midden, als we rechtuit rijden staat het stuur alsof ik naar rechts stuur. Zo gefixt! Zeggen ze.Twee uur later komt eindelijk het apparaat aan waarmee ze het stuur kunnen los draaien, en dat apparaat blijkt niet te passen. Zucht… Ik kan wel janken. Maar Mahindre zet alle zeilen bij en met een gasbrander smelten ze het apparaat om waardoor het wel past! Nu alleen de claxon nog aansluiten, en dan kunnen we weg! En dan zijn we eindelijk los, wat een bevrijding. Olly remt, stuurt en rijdt. Een probleem, doordat ze drie extra bladveren hebben toegevoegd aan enkel de twee voorste bladveren, staat de neus nu fier in de lucht... Bij aankomst op het resort waar we mogen parkeren, zitten Michel en Renée opgetogen op ons te wachten.
Inderdaad, Michel en Renée hebben 4 dagen op ons gewacht, de helden, één voor allen, allen voor één! We kunnen er al weer mondjesmaat om lachen, en de troost-KFC bucket maakt ook een hoop goed. De volgende dag kunnen we eindelijk Udaipur verlaten… Of toch niet? NEE NATUURLIJK NIET! Maar ditmaal draaien we noodgedwongen rechtsomkeert vanwege de remmen van Michel en Renée hun wagen. Tsja… Beetje lullig om ze dan alleen te laten ofnie dan? Gelukkig valt het mee! Luchtbel in de remleiding, zo gefixt en dan begint ons avontuur pas echt. Michel en Renée zijn India ook spuugbeu en we besluiten een border-run naar Nepal te houden, oftewel: zo snel mogelijk dit land uit. Voor ons wacht 1500 kilometer aan terror-snelweg, met een beetje geluk zijn we er binnen 5 dagen doorheen… Wish us luck!