olgelingen, joehoe!
We zijn in Kathmandoehoeee! Maar niet zonder slag of stoot, Google Maps stuurde ons weer langs de avontuurlijke weg: stijl de berg op. De weg was wederom weg, zo erg zijn we het zelfs in India niet tegengekomen. Ja u leest het goed, maar het verkeer is gemoedelijker dus dat scheelt een hoop. Desalniettemin duurt de vijftig kilometer lange rit zo’n 4 uur en tikt de motor over de 100 graden aan. Maar ja, wat maakt het uit? We zijn toch al onderweg naar een garage.
Dit keer om alles GOED te laten repareren, met de juiste onderdelen. Via vrienden krijgen we de garage van Irwin aangeraden. Hij heeft al vele overlanders op weg geholpen en zijn website ziet er professioneel uit. Het was dus even slikken toen we aankwamen bij een garage die eerder op een modderige autosloop leek. Wat is hier aan de hand? Maar we worden vriendelijk begroet door Irwin, die vloeiend Engels spreekt en verstand van zaken heeft.
De lijst aan reparaties is lang. Nieuwe U-bolts voor de bladveren, nieuwe bladveren achter, olie-, diesel-, luchtfilter vervangen dan wel schoonmaken, remblokken vervangen, deuk in de achterdeur uitdeuken, olie verversen, nieuwe mistlampen, knipperlicht repareren, net als de claxon, lek bij de luifel dichten en ach misschien nieuwe zonnepanelen maar dat is een luxe dingetje. Oh ja, en willen graag een tweede reserveband voor Mongolië. In Dehli hebben we onze reserveband op de achterdeur laten zetten zodat er ruimte is voor een tweede onder de wagen. Irwin vraagt ons of we even de reserveband van de achterdeur willen halen zodat hij met de velg op pad kan, op zoek naar een nieuwe. Wat blijkt? Onze grootste sleutel, is te klein voor de moeren waarmee het reservewiel vastzit. Oftewel, als we een lekke band hadden gehad, dan hadden we mooi naar onze reserveband mogen kijken omdat we niet het materiaal hebben om de reserveband los te krijgen… Joe! Oh en de krik? Die hebben we ook ergens laten staan… Kunnen we die bij u bestellen meneer Irwin? Ja? Fijn!
Wanneer de waslijst is samengesteld worden we door Irwin en zijn buurman uitgenodigd voor Newaru eten, traditioneel Nepalees eten. Wat staat er op het menu? Waterbuffel! Nog een specifiek deel van waterbuffel? Neuhjj De gehele waterbuffel, alstublieft, dank u wel! Geserveerd met droge, platgestampte rijst. Het vlees is taai, maar wel lekker, ook al is het koud. De worsten zijn wat vettig maar met cola spoelen we alles gemakkelijk weg. Irwin en de buurman gaan aan de whisky, net als iedereen om eens heen. En als we eens goed om ons heen kijken vallen we bijna van verbazing van onze stoel. Overal wordt geadverteerd met alcohol, overal staan flessen sterke drank uitgestald, mensen drinken vooral whisky, niet per glas maar per fles. Oké, het zijn kleine flesjes, maar het zijn ook kleine Nepaleesjes!
Dat alcoholvertoon en gebruik zijn we niet meer gewend. Sinds Oost-Turkije is uit het straatbeeld verdwenen of bij wet verboden. De laatste keer dat wij eens goed zijn doorgezakt was met oud en nieuw in het Mariott Hotel, de drie mooiste dagen van onze India beproeving. Maar de sfeer zit er goed in, helemaal wanneer twee vrienden van Irwin arriveren. Ze komen net van een christelijke bruiloft, erg saai maar beter dan een hindoe bruiloft want daar ben je drie dagen zoet mee! Wanneer we erachter komen dat zij ook de Vipassana hebben doorstaan is het hek van de dam. We kletsen de avond vol, de sfeer is lekker losjes en ontspannen. Alcohol, het is je beste vriend! Maar wij houden het even bij de cola alleen.
Want we zijn hier niet om vakantie te vieren. De volgende dag is het tijd voor actie! Allereerst moeten we boodschappen inslaan voor de zevendaagse oversteek van Kathmandu naar Myanmar. Nu al?? Dat is toch pas over 3 weken? Jaaa maar we gaan straks de bergen in en komen pas terug wanneer we bijna zullen vertrekken. Dus we slepen kilo’s havermout en liters lang houdbare melk, dozen vol Snickers, nog meer liters cola en natuurlijk chips naar de kleine taxi die op ons staat te wachten. Wanneer de taxi propvol zit komt iemand van de supermarkt ons achterna gerend, omdat we zoveel hebben gekocht, krijgen we drie kilo suiker… Uh… bedankt? Mirte kijkt een beetje verbaasd om zich heen, achter haar zitten drie mannen op een bankje. Do you want sugar? Ja? Mooi, hier alle drie een kilo. Ik heb mensen nog nooit zo blij gezien.
Ondertussen slepen we ook nog onze 8 kilo smerige was met ons mee die we naar de wasserette wilden brengen. Maar dit blijkt een onmogelijke opgave, de wasserette is of dicht of onvindbaar en degene die wel open en vindbaar zijn, zijn schofterig duur. Je slipjes naar de drycleaning sturen is onbetaalbaar, zelfs in Nepal. Snel terug naar de garage dan. We moeten documenten prepareren voor de aanvraag van ons visum voor China en Mongolië die we door mijn ouders in Nederland willen laten aanvragen met ons tweede paspoort (hebben jullie die? Jazeker!). Maar daarvoor moet eerst een bos gekapt worden voor het papierwerk wat daarbij komt kijken. Op naar de printshop! Oh en niet vergeten pasfoto’s te laten maken! Alles invullen, dubbelchecken, oh je mag de aanvraag alleen met zwarte pen invullen? Tuurlijk dan vullen we het nog wel een keer in. Oh en China alleen via de computer? Prima dan vullen we die voor de derde keer in...
En door! Buskaarten regelen voor de rit naar Pokhara, het beginpunt van ons trekking avontuur in de Himalaya met Rianne, die we over twee dagen ophalen van het vliegveld! Maar daar hebben we permits voor nodig dus niet stilzitten, hup door naar de permit office, waar we een vals visa nummer voor Ri opgeven zodat we haar permit ook gelijk meekrijgen. Snel terug naar de garage om daar de Myanmar crossing nog voor te bereiden en te checken of alles goed gaat met Olly.
Als we aankomen bij de garage ligt Irwin met zijn voorhoofd op het bureau te slapen alsof hij net voorover is gevallen en de kracht of wil niet meer heeft om overeind te komen. Voor zijn neus ligt een leeg whisky flesje. De avond ervoor vertelde hij ons over zijn enige dochter die in Duitsland studeert, hoe hij haar mist en hoe zijn vrouw in Indonesië werkt omdat ze daar meer kon verdienen om zo de studie van hun dochter te bekostigen. Hoe hij ruzie heeft gekregen met een van zijn compagnons waardoor hij de helft van zijn garage kwijtraakte. Fuck… Heeft de man die onze auto repareert een alcoholprobleem? Of is whisky drinken een integraal onderdeel van de Nepalese cultuur?
Wat het ook is, Irwin en zijn mannen leveren goed werk! We schrikken wanneer we de U-bolts die nu onder Olly zitten vergelijken met die uit India. De U-bolts uit India zijn drie keer zo dun, het is een wonder dat ze het gewicht van Olly überhaupt hebben gedragen. Wat een prutswerk. De deuk in de achterkant is ook verdwenen, en Olly is weer zo goed als nieuw. Vakmanschap, I love it!
ijd om Kathmandu in te duiken! En dat doen we niet alleen maar met Seriana! Seriana is een heel goede vriendin van Tom, mijn broertje. Ze kent mijn hele familie maar ik heb haar nog nooit gezien want we hebben het 10 jaar voor elkaar gekregen elkaar mis te lopen. In Kathmandu lukt het wel! Seriana is in Nepal blijven plakken voor haar geliefde JJ. Samen runnen ze een hotel aan Freak Street. In de jaren ’70 werd hier legaal hasj verkocht waardoor deze straat het epicentrum van de hippietrail werd. En dat scherpe randje is de buurt nog niet helemaal verloren, er hangt een ontspannen sfeertje. Maar het hotel van Seriana en JJ staat te koop, na drie jaar is het mooi geweest, tijd voor een nieuw avontuur. Hun plan is om naar Antwerpen te verhuizen, de huur is daar nog betaalbaar, net als de vaste lasten. Hmmm… interesting…
opend door het centrum van Kathmandu verontschuldigt Seriana zich voor de chaos en de herrie op straat. Wij kijken elkaar aan en halen de schouders op. Hoezo? Na 10 weken India is dit peanuts, we vinden het zelfs lekker rustig op straat. En dat menen we, we genieten van de vrolijke mensen en de vrolijke ‘namasté’s!’
We worden door Seriana aan de hand meegenomen door smalle straatjes, langs prachtige tempels, die met houtsnijwerk zijn bewerkt, compleet anders dan in India. Het doet eerder Chinees aan. Maar we zien ook de littekens van de verwoestende aardbeving. Veel tempels maar ook woningen zijn zwaar beschadigd geraakt. Zelf hebben Seriana en JJ geluk gehad, hun hotel is gelukkig goed weggekomen..
Bijna achtduizend mensen vonden de dood, duizenden raakten gewond en velen verloren hun huis toen op 25 april 2015 de grond met een kracht van 7.5 op de schaal van richter begon te schudden. Je ziet nog steeds mensen in erbarmelijke omstandigheden langs de kant van de weg waar ze in provisorische tentjes leven. En sommige gebouwen staan nog steeds op instorten. Maar het leven gaat verder, net als de dood. En net als in India worden ook hier de overledenen verbrand. Ook hier gebeurt dat langs het water van een rivier, op een brandstapel waarna de overblijfselen in diezelfde rivier worden gestrooid. Alleen gebeurt het hier iets georganiseerder, minder chaotisch en respectvoller. De geur is nog steeds niet te harden maar oke.
Naast de crematieplek is het bejaardenhuis. Hier zitten de oudevandagen letterlijk te wachten op de dood. Een bejaardenhuis is voor ons heel normaal, maar hier is het niet vanzelfsprekend, want het is de taak van de familie om voor de ouders te zorgen wanneer deze op leeftijd zijn. De bejaarden mensen die hier zitten zijn dus kind- en/of familieloos. Niemand die voor ze kan zorgen. We kunnen gewoon binnenwandelen. De Nepalese samenleving is heel open, dat heeft dus zo zijn voordelen, maar privacy kennen ze niet. Binnen wordt net het avondeten geserveerd, overal zitten oude taaie opgewekte Nepalese mannetjes en vrouwtjes te eten en ik baal dat ik mijn camera niet heb meegenomen, stom, stom, stom!
JJ en Seriana hebben ons uitgenodigd om samen een hapje te eten, en je raadt het al, we eten Newari! Maar dit keer is het Next Level Newari, we zitten in een tentje waar ieder ander gelijk rechtsomkeert zou maken, al helemaal wanneer ze het menu zouden zien. Want wat staat er op het menu? Waterbuffel, de hele waterbuffel, inclusief tong, mergbeen en long. Helaas zijn de hersenen uitverkocht, balen gek! Maar, tot onze grote verrassing, is het best lekker, in ieder geval niet vies maar de psyche wil niet meewerken. Het idee om een stuk tong te eten of een rare zwarte bal met beenmerg doet me al kokhalzen, de viscositeit is vervolgens ook erg dubieus waardoor er niks anders opzit dan snel alles door te slikken en niet al te zuur te kijken. Een omelet van ei en buffelgehakt wordt de Nepali pizza genoemd, I’ll take it!! We lachen ons suf en stappen moe en voldaan in de taxi naar de garage waar we lekker in Olly slapen.
e avond erna verzamelen alle Nederlandse overlanders in Nepal zich voor de verjaardag van Michel. En je raadt het al, tijd voor nog meer Newari food! En mijn god wat was dat goor. We hadden het al een beetje kunnen verwachten toen we door de keuken liepen. Daar waren niet eens rubbertjes aanwezig om smerig te kunnen worden, man, man, man! Maar gewapend met een taart, slingers, feesthoedjes en vuurwerk (voor op de taart) verrassen we Michel op zijn verjaardag die eigenlijk pas over vier dagen is maar dan zijn we allemaal ergens anders.
Nadat we het eten wat bij elkaar geprakt te hebben zodat het lijkt alsof we wel wat gegeten hebben, rennen we snel naar de overkant waar ze taart serveren die wel te vreten is. Wanneer het even stilvalt merken we pas hoe hard we aan het schreeuwen zijn, en geïrriteerde blikken van expats die ijverig op hun laptopje aan het tikken zijn. Waar we vervolgens heel hard om moeten lachen en weer lekker verder tetteren.
n van de hak gaan we weer over naar de tak: RAFTEN! Ja mensen het leven is als een rivier en op dit punt in ons leven zitten we figuurlijk in een stroomversnelling en nu dus ook letterlijk! We beginnen de dag gelijk al zeikjesnat, het regent zo hard dat we haast moeten zwemmen naar het hotel waar we worden opgehaald. Eenmaal in de bus zien we tot onze grote schrik dat het heeft gesneeuwd. De laatste keer dat er sneeuw in Kathmandu is gevallen, was 12 jaar geleden. Onze gidsen zien het met open mond aan en maken foto’s van dolblije volwassenen die elkaar met sneeuwballen bestoken. Wij vernikkelen van de kou in onze zeiknatte kleding. Fak.
elukkig schijnt de zon weer als we in onze rubberboot klimmen, ik kots nog even mijn maag leeg en daar gaan we! Het ijskoude water mag de pret niet drukken, we stuiteren van rapid naar rapid en gillen als schoolmeisjes. Tegelijkertijd verbazen we ons over de schoonheid van Nepal, zo groots en meeslepend. Na 4 uur pret komen we weer aan bij ons kampement waar we de nacht doorbrengen. Ik heb het zo koud dat ik niet meer kan stoppen met klappertanden, sterker nog ik klappertand zo hevig dat ik mijn eigen wangen en tong kapot bijt. Mirte trekt me de tent in, alle natte kleren uit, gooit 3 dekens over me heen en houdt kopjes kokend hete thee tegen mn voeten maar ik blijf maar klappertanden. Dag twee zit er dus niet in voor mij, dus terug naar de hak van deze blog
et vliegveld! Vliegveld? Ja want de zus van Mirte komt op bezoek! Ohjah! We racen naar het vliegveld om daar veel te vroeg aan te komen. Gelukkig kunnen we wachten met Pien en Paul want Pien haar ouders zitten in hetzelfde vliegtuig! Pien en Paul??? Van de Pakistan-crossing en de kerstvakantie in India? Waar komen die nou opeens weer vandaan? Ja mensen, het is één grote reünie in Kathmandu. P&P hebben na hun Vipassana in Mumbai, daar de auto op een schip naar Zuid-Afrika gezet en zijn nu zelf als vliegtuigtuig nog even naar Nepal gekomen voor de gezelligheid.
Het lange wachten wordt beloond, tranen van geluk, de gezusters zijn weer zusammen! We racen naar het hotel waar we keihard worden afgezet, in een India-reflex begin ik gelijk te protesteren maar Rianne sust de gemoederen gelijk! Geen gezeik, we zijn op vakantie, ik betaal, komt goed! Tijd om uit eten te gaan, Newari? Nee dank u!
Een groots avontuur staat op ons te wachten, de Himalaya! Als dat maar goed gaat…
HOTO
ALBUM
THARU