rinden!
De vakantie is voorbij gevlogen, tijd om weer aan de slag te gaan! Voor diegenen die onze blog enkel lezen zich te wentelen in onze misère: voor jullie wordt het weer SMULLEN geblazen! Is dit een spoiler? Jongens, we gaan weer richting India, deze zag je natuurlijk van mijlenver aankomen! Dus zoek alvast het puntje van je stoel, zet je veiligheidshelm op en houd je goed vast: we gaan naar IndiAAAAAAAAAAAH!!!!!!
We starten in Kathmandu. Ons doel? Uiterlijk over 7 dagen de grens India-Myanmar oversteken, voordat Mirte's visa verloopt. De route brengt ons dwars door ‘The Seven Sisters’ – de zeven provinciën in Noordoost-India. We rijden precies door het stukje India wat boven Bangladesh ligt en onder Bhutan, Tibet en China (China en Tibet zijn niet hezelfde, #freeTibet). Een rit van ‘slechts’ 1560 kilometer, twee dagen rijden zou je denken. FOUT! Google geeft een zuinige 38 uur aan, en Google zit er nooit ver naast. Maar het moet te doen zijn, ongeveer 6 uur per dag rijden, paar keer stoppen om te eten, kom je uit op een werkdag van 8 uur. Maar.. Dat betekent no room for error… dus…
Maar eerst is het weer tijd voor ‘the routine’. Olie? check! koelvloeistof? check! bandenspanning? check! kleine schoonmaak en boodschappen? Check! Voordat Ri kwam hadden we al de grote 'non-fridge' inkopen gedaan, dus nu maken we nog snel een pit-stop voor de categorie groentjes/fruit/melk. Oh en een doos van 24 Snickers natuurlijk. Maar das toch nie goe? Dan krijg je toch suikerdips enzo? Niet als je CONSTANT Snickers naar binnen blijft proppen (pro-tip)! De suikerdip transformeert zich 's avonds in suiker crash, maar dat deert niet want dan val je veel beter in slaap wanneer je bij een tankstation staat geparkeerd.
We nemen wederom afscheid, ja mensen het leven van een overlander bestaat enkel uit afscheid nemen, ditmaal van Irwin en de garage! En nu maar hopen dat zij Olly wél naar behoren hebben gefixt, een mens mag hopen, toch? Na 90 minuten gaat het gelijk al mis, ik trap dwars door de rem heen! Met wat stuurwerk en de handrem weten we de bus langs de kant te zetten. NONDEJU! Wat nou weer? Dikke paniek, maar paniek om niks en dat is de beste paniek! We zijn zojuist enkel bergafwaarts gescheurd en ik heb vrolijk op de rem lopen stampen in plaats van netjes te remmen op de motor… Oké my bad, sorry Irwin, we good! Maar het geeft wel aan hoe nerveus we zijn, elk rateltje, elke verbrand geurtje (die altijd van buiten komt), elke trilling en we zitten kaarsrecht, ogen wijd open, neusvleugels gespreid, oren gespitst. WAT WAS DAT?!
Na een half uurtje is de remvloeistof afgekoeld en kunnen we weer verder. We blijven maar dalen en dalen, de natuur is wederom prachtig, ergens ver in de verte zien we Mount Everest liggen, althans dat willen we graag geloven! Maar geen tijd voor foto’s - we are on a fucking mission. GAS OP DIE (L)OLLIE!
Langzaam verruilen we de bergen voor uitgestrekte grasvelden, holy shit, het lijkt Nederland wel, zo plat als een salamischijfje! En… ohjeej, wat zien we daar? Sari’s? Grote groepen mensen? Oh nee, flashback schieten aan onze ogen voorbij, zijn we al in India?! Nee nog niet, maar wel dicht tegen de grens aan, de twilight zone! Maar goed, dag 1 is geklaard, we hebben 250 kilometer afgelegd in 7 uur, so far, so good!
aast de af te leggen kilometers hebben we nog een andere doelstelling: zo min mogelijk geld uitgeven! Het budget vliegt er de laatste tijd met bakken tegelijk uit: garages, verzekeringen die vernieuwd moeten worden, een aanslag van de belastingdienst, een ziekenhuisbezoek, diesel is weer duur, een doos met 24 Snickers, and the list goes on! Dus de broekriem wordt aangetrokken, we slapen enkel nog langs de kant van de weg en gaan op rantsoen. Vanavond slapen we op de parkeerplaats van een supergammel pretpark.
De volgende ochtend herhaalt het ritueel zich, check, check, check. Fuck, de brandstoftank is leeg en we hebben bijna geen Nepalese roepies meer.. We kijken naar de drie jerrycans op het dak gevuld met Iraanse diesel á 6 cent de liter. Tijd om die erin te flikkeren! We filteren de ietwat oude diesel met een panty en druppelen het de tank in. Oke en we gaan weer rijden! 7 uur lang rijden, 9 uur met pauze erbij. 7 uur lang naar het kabaal van de motor luisteren, 7 uur lang tegenliggers ontwijken, vrachtwagens via de andere rijhelft inhalen, slingerend door de bergen, gaten in de weg ontwijkend, continue alert. Het is moeilijk uit te leggen maar het hakt er lekker in. Hoe houden we dat vol? Naast de doos Snickers, hebben we de afgelopen weken zo’n vijf afleveringen á twee uur van het radioprogramma Spijkers met Koppen opgespaard, dat is in totaal al 10 uur aan vertier! Dan hebben we nog Met Het Oog Op Morgen, zodat we op de hoogte blijven van het nieuws uit Nederland, de podcast Echt Gebeurd, en de muziek van Fleetwood Mac en Kings of Leon, heerlijke muziek om op rond te scheuren!
En zo slijten we onze dagen, we stoppen enkel om te eten.Verder is het een kwestie van gas geven. Totdat we op dag 2 bij de grens tussen Nepal en India komen… Oh please baby jesus, we smeken je, laat het, voor deze ene keer, een soepele grensovergang zijn! Pretty please!! Want een soepele grensovergang hebben we eigenlijk nog nooit gehad. Maar we hebben geen tijd voor gekkigheid, dus we checken alles driedubbel, voldoen we aan alle eisen? Hebben we alles op orde? Het lijkt van wel…
Eerst de Nepalese zijde. We rijden Customs in, geven ons Carnet de Passage af en worden gelijk doorgestuurd naar Immigration. Immigration stempelt ons vriendelijk uit en bij terugkomst bij Customs ligt ons Carnet afgestempeld en ondertekend op ons te wachten. Is this the real life? Is this just fantasy? Caught in a… Oh nee geen tijd voor een Bohemian Rhapsody, want we zijn er nog niet! De Indiase zijde wacht op ons… Een strenge man kijkt streng in ons paspoort, wenkbrauwen gaan omhoog, vingers worden gewezen, shit hij kijkt naar onze expiry date. Ja vriend we weten het, we hebben nog maar een paar dagen, laat ons gewoon gaan, komt goed… Of zou hij onze blogs lezen? Fuck!
aar we krijgen ons stempeltje en de vinger wijst ons streng de weg naar Customs. Daar zitten twee hele vrolijke gozers achter een bureau met een berg aan papieren. Ze zijn super geïnteresseerd in onze reis, en terwijl we onze route uitleggen, wordt de stempeldoos erbij gepakt. KLAK-KLAK, KLAK-KLAK, handtekening erdoor, onderste velletje wordt afgescheurd voor de administratie, alstublieft, dank u wel, goede reis, veel plezier, and be carefull on the roads! Ze hebben Olly niet eens gezien! Geen check, geen chassisnummer, geen motornummer, niks! Als we eenmaal buiten staan kijken we elkaar vertwijfeld aan, betekent dit nou dat we de grens hebben overgestoken in minder dan 90 minuten? What’s the catch? Wat zijn we vergeten? Explodeert de motor als we hem zo starten? Wat wordt dit voor een saaie blog!
Maar nee this is real life, het is geen fantasy, nergens een landslide, het is reality! Nondepie! Dus wat doe je dan? Juist! GAS GEVEN!!!! En het liefst zo hard mogelijk want we zijn weer in India. En, geloof het of niet, het eerste wat we zien? Een naakte man! Ja… Er loopt een man in zijn blote reet over straat, dikke dreadlocks, helemaal van het padje, waarschijnlijk met één been in nirvana en het andere in een drugsverslaving. De geur slaat om van een frisse berglucht naar rottende putlucht, het volume gaat met 90 decibel omhoog, het verkeer gelooft weer in reïncarnatie en het is weer fulltime Koninginnedag op straat. Welcome home!
Verstand op nul en gassen! Kilometers vreten. Er zit niks anders op. We stoppen enkel bij tankstations, en ons leven ziet er zo troosteloos uit. De wc’s zijn ongehoord smerig, je pist in een urinoir maar loopt er bij je voeten gewoon weer uit. Why even bother? Vuilnis wordt gewoon weer over de schutting gegooid. Who cares? We zijn zo blij met onze douche! Onze enige beetje comfort, na een lange, warme, zweterige dag in de auto (geen airco) is douchen een puur genot. We voelen ons als herboren! Alleen zit een frisse koude douche er niet in, het water zit opgeslagen in een zwarte tank dus met deze temperaturen komt er een warme straal uit.
an krijgen we een berichtje van Pierre, de Nederlandse motorrijder die bij ons aansluit in de Myanmar crossing. Hij is een paar dagen eerder geland in India en is er bij de garage achter gekomen dat ze nog niks aan zijn motor hebben gedaan, sterker nog, ze hebben onderdelen nodig uit… Nederland. Waar hij dus net vandaag komt. Pierre is uiteraard woest en wij hebben een probleem. Want al snel komen we er achter dat Pierre het niet gaat redden om op tijd bij de grens te staan. KUT! Alle hotels zijn al geboekt en wat doet dit met onze groepsprijs? Nog een financiële tegenslag? Oh man…
Dus ik neem, tussen het rijden door, contact op met onze tour guide in Myanmar. Na lang heen en weer bakkeleien, onderhandelen, heronderhandelen en binnensmonds vloeken komen we tot een deal. Pierre moet zijn permits betalen want die kosten zijn al gemaakt en wij moeten, om de kosten te drukken, de gids mee in de auto nemen. Pffff, tsja er zit niks anders op. De oplossing lijkt drie zinnen maar dit koste toch aardit wat stress en spanning want de prijs ging eerst met 300 euro omhoog, en dan moet je lullen als brugman, en ik ben al zo grijs. Oh en dan moet ik ook nog 13 hotels cancelen en opnieuw boeken. Wat makkelijker gezegd dan gedaan is met enkel een vleugje internet bij westenwind en ingewikkelde cancellation policies, mon dieux.
Maar we moeten door! We hebben nog 3 dagen voor de boeg, slechts 300 kilometer te gaan, nou mooi! We alsmost did it! De wegen waren eigenlijk best prima, ze waren niet perfect maar we hadden veel slechter verwacht. Alleen.. Google Maps geeft aan dat de komende 300 km nog 15 uur rijden is… Hoe dan? Het zal wel niet kloppen! Maar het klopt wel, sterker nog, we gaan er véél langer over doen dan 15 uur. De weg houdt namelijk op te bestaan. En daarmee bedoel ik het asfalt niet mee. Nee de weg is er niet meer. Enkel diepe kuilen, stenen, zand en ellende. We komen haast stil te staan. Op sommige stukken rijden we stapvoets en alsnog schud de bus ons als een wasmachine door elkaar.
n dus komt alles wat vast zit, los. ALLES! En alles wat los zit, komt de bus ingewaaid. Het zand en stof wat opwaait van de auto’s voor ons wordt zo Olly in geblazen. Snel draaien we de raampjes dicht, maar na twee minuten is de temperatuur niet meer te harden. De raampjes gaan weer open en er zit niks anders op dan zand te happen. En zo stuiteren we in een slakkengang al zandhappend en trillend door het overigens prachtige jungle-landschap, leuk is anders.
Maar het wordt een regelrechte hel. Het begint met gepiep van de achterdeur, het is zo’n schel geluid dat op we krassen op onze trommelvliezen krijgen. Wat blijkt? De schroef die het slot waar de deur in dichtvalt op zijn plek houdt, is losgetrild. We draaien hem aan maar komt al snel weer los. En dat is niet de enige schroef die lostrilt. Ook de schroef die de pook op zijn plek houdt trilt los waardoor we deze opnieuw moeten stellen. Een precies werkje omdat het een automaat is, en als de pook niet goed staat afgesteld, krijgen we Olly niet meer in de eerste versnelling. En die hebben we hard nodig in dit bergachtige gebied.
Vervolgens start de motor opeens niet meer. KLIK. KLIK. KLIK. Fuck de startmotor heeft kuren… Wat nouuu weer?? Is het de vieze Iraanse diesel, is het stof, que paso? Bij nadere inspectie blijkt dat de aardekabel is losgetrild, net als het rubberen beschermschoentje wat de contactpunten schoon moet houden. Ik zet de aardekabel weer vast, smeer wat vaseline op de contactpunten en we starten weer. Maar het gaat niet van harte, de motor bokt en beukt als een malle. WAT NOU WEER?! Na een uur van testen blijken het de voorgloeiers te zijn… Deze waren al oud maar door deze heftige wegen zal er iets verkeerd zijn geschoten. Ja die moeten vervangen worden, dat gaat ons hier niet lukken.
En dan, als klap op de vuurpijl, trilt de keuken helemaal los van de muur! We hadden al een dansende koelkast gehad, en ook dit keer gaan zijn beentjes weer van de vloer maar deze keer neemt hij het gehele keukenblad met zich mee! FUUUUUUUUCK!!! Wat nu? We hebben geen tools om de keuken goed vast te zetten dus zit er niks anders op dan dat Mirte naar achteren verhuist om daar met haar benen de keuken op z’n plek te houden terwijl we de ene haarspeldbocht na de andere doorcrossen. Zo rijden we de laatste twee dagen naar de grens. Vies, zweterig, moe en zielsalleen.
n dan volgt de apotheose, de perfect storm, waarin alles samenkomt in een eruptie van fuck ups en frustratie. Google Maps stuurt ons de verkeerde kant op, oftewel, ik mis een afslag. We maken een haarspeldbocht en sleuren Olly steil een berg op, maar Olly wil niet meer. De motor slaat af en we gaan achteruit de berg af. Handrem erop. Starten. Niks. KLIK. KLIK. KLIK. FUCK. FUCK. FUCK. Dan start Olly gelukkig weer, stapvoets trekt hij de ongelofelijk steile berg op, de temperatuur van de motor tikt de 100 aan. De steegjes worden smaller en smaller, ongeduldige automobilisten drijven de spanning op door continue te blijven toeteren. En dan krijg ik Olly niet meer in z’n eerste versnelling, in de tweede versnelling gaan we letterlijk stapje voor stapje omhoog, terwijl ik Olly scheldend sommeer door te gaan, de temperatuur van de motor staat bijna in het rood en dan slaat de motor af. FAAAAAAAK!!!!
Ik bespaar jullie de exacte bewoording maar er knapt iets in me, de vermoeidheid, frustratie en ellende worden me teveel. Op volle kracht schreeuw ik tegen Olly dat hij moet starten,, gevolgd door een zeer creatieve reeks aan scheldwoorden. Mirte zit nog steeds achterin Olly, waar het bloedheet is, om de keuken op z’n plek te houden. Na een hoop gescheld lijkt Olly te luisteren, de motor komt weer bokkend tot leven, snel gas geven, en in z’n twee trekken we tergend langzaam het dorpje door, terwijl we een zwart spoor van uitlaatgassen trekken. Ik heb het helemaal gehad. En Mirte met mij. Het is klaar, we zijn op, wederom de vraag, waarom doen we dit? Wat is hier de lol van? WAAROM!?
Maar we hebben geen tijd om dit te overdenken, of om onszelf heel zielig te vinden, we moeten door. Maar echt, want Mirte haar visum verloopt overmorgen! We hebben dus nog maar 1 dag. Oh en een dagje je visum overstayen? Daar hebben we natuurlijk ook aan gedacht! Misschien een paar roepie neertellen en je bent klaar? Nee, in India denken ze daar heel anders over want op het wereldwijde web staat erg duidelijk dat je een gevangenisstraf riskeert als je je visum overstayed. No thank you!
Maar voordat we verder kunnen moeten we Olly fixen. Dus bij het eerste de beste stadje stoppen we en gaan op zoek naar de hardwarestores. Dat is in India even wat anders dan wij gewend zijn. In Nederland rijd je ofwel naar de Praxis, Karwei, Gamma of whatever en daar hebben ze alles wat je nodig hebt. In India zijn het een hoop garageboxen naars elkaar waar ze lukraak wat zooi hebben ingeflikkerd en het een winkel hebben genoemd.
Maar, ze weten precies waar alles ligt en hebben ze niet wat je zoekt, dan weten ze je te vertellen welke buurman het wel heeft. En zo trekken we van garagebox naar garagebox om alles wat we nodig hebben bij elkaar te scharrelen. Op het menu staan: een elektrische schroefmachine, schroeven en L-profielen zodat we de keuken kunnen vastzetten. Oké, onze laatste roepies hebben we nuttig besteed. Het is alleen alweer veel te heet om nu te gaan klussen, dus we besluiten dat morgenochtend vroeg te doen. Nog maar 45 kilometer te gaan (3 uur rijden!). Al snel komen de militaire checkpoints, overal lopen opeens weer militairen. En die dwingen ons te stoppen, paspoortcontroles, gegevens worden genoteerd maar Olly’s motor laten we lekker doorbrommen, starten vindt ie lastig dus geen risico nemen! Maar dan slaat de motor weer af. GODNONDEJU! Snel de motorkap eraf en op zoek naar de startmotor terwijl zo’n zeven militairen over mijn schouder meekijken. Na weer wat geprut start Olly gelukkig gelijk, pffff! Ik krijg wat schouderklopjes van de militairen en ik voel me een ware mechanic, ook al heb ik geen idee wat ik nou precies heb gedaan, maar daar gaat het niet om!
ie nacht slapen we bij een verlaten tankstation aan de grens van India en Myanmar. Het is zweterig warm, het stikt er van de muggen, we zijn compleet gesloopt. Wat een slijtage slag weer. We kunnen geen boeh of bah meer zeggen en vallen in een rusteloze slaap. Want om half 6 gaat de wekker – operatie FIX DE KEUKEN en START DE MOTOR staan op het programma. Om half 6 ’s ochtends is de hitte nog te doen. Snel wat happen havernout naar binnen en aan de slag. We trekken alles uit de keuken, bedenken een plan hoe we het bok en de koelkast het beste vast kunnen zetten en rammen er 30 extra schroeven en L-profielen in. We maken van de gelegenheid gebruik om meteen de hele bus schoon en stofvrij te maken, voor hoe lang dat ook mag duren. We smeren de startmotor weer in met vaseline en zijn na vier uur beuken om 11 uur klaar om de grens over te gaan. We kijken elkaar aan, als Olly nu start halen we waarschijnlijk de grens, maar hoe gaan we dit in Myanmar doen? De startmotor blijft een probleem en we hebben ook in Myanmar een strak schema, waarin geen ruimte is voor autopech.
Voor nu, moet Olly nog een keer starten zodat Mirte in ieder geval niet hoeft te overnachten in een Indiase cel! Voorgloeien, tel tot 10, nog wat langer gloeien voor de zekerheid, doortrekken en… HIJ START! In 1x! Hoezeej! Op naar de grens! Gelukkig valt de grensovergang reuze mee, het duurt gewoon altijd even. En zo vinden we onszelf terug in een bunker opgebouwd uit zandzakken met daaroverheen camouflagenetten. Aan het dakje, dat is gemaakt van houten pallets, hangt een gammele ventilator die piepend en krakend zijn rondjes maakt, buiten zie ik de wind door de palmbomen waaien terwijl voor ons een man in camouflagepak aandachtig door ons paspoort bladert, zijn AK 47 ligt achteloos in zijn schoot. En ik bedenk me opeens hoe absurd dit eigenlijk is, en hoe normaal we dit soort situaties zijn gaan vinden, en hoe fucking ver van huis we wel niet zijn. We kijken elkaar aan en schieten in de lach, we zijn nondeju op eigen kracht naar fucking Myanmar gereden met een bus uit 1982, we zijn het godverdomme gewoon aan het doen gek! Ik krijg een boost energie en heb er weer helemaal zin in. LET’S FUCKING GOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO!!!!!!!!!!!!!
HOTO
ALBUM
ANNA
PURNA