inglaba Freunden,
We hebben 't geflikt! We laten India definitief achter ons en manoeuvreren Olly over de supersmalle en al even gammele brug die de Britten hebben gebouwd om het lullige stukje rivier tussen India en Myanmar te overBRUGGEN! Aan de overkant staat een man op ons te wachten, hij ziet er streng uit, zijn haar draagt hij in een dun, nat staartje, gekleed in een rok tot op de enkels met daarboven een iets te strak wit overhemd voor zijn kleine pensje. Oh jezus, wie is dit dan? Het is onze gids: Mr Tin.
Een gids? But why? Voor wie het even is vergeten, als je met eigen vervoer door Myanmar reist, ben je VERPLICHT met een gids te reizen. Myanmar heeft nog steeds een militair regime dat in conflict is met verschillende etnische groepen. Met andere woorden, in veel gebieden is er aardig wat stront aan de knikker en de overheid wil niet dat we op eigen houtje plekken bezoeken waar zij niet willen dat wij komen. Omdat we door grensgebieden móeten rijden, hebben we permits van de overheid nodig om door verschillende checkpoints te komen. Een officiële tourguide is de enige die aan deze permits kan komen. Mr. Tin zal ons dus voor de komende twee weken door Myanmar vergezellen!
Onze eerste ontmoeting met Mr. Tin verloopt een beetje stroef, alsof je op een blind date bent. Want we kennen deze man totaal niet, ik heb enkel contact met zijn broer Mr. Mutu gehad. En dat contact verliep via whatsapp of de mail. Hebben we de juiste keuze gemaakt? Gaan we serieus 15 dagen met deze man op pad? Sterker nog, hij zal bij ons in de auto zitten! Maar dan zet hij zijn zonnebril af, twee bruine, warme, zachte ogen kijken ons lachend aan en we zien gelijk dat het goed zit. Mr. Tin bewijst gelijk zijn waarde, hij loodst ons zonder enige moeite langs Immigration en Customs, appeltje eitje.
We moeten nog wel even op de foto, it’s for the special police zegt hij mysterieus. De wat? “Special Police! They will check every day if your car is at the hotel we booked, they will be watching us. But no worries, I will take care of everything.” En die laatste opmerking, is de understatement van de eeuw. Want Mr. Tin, takes care of business! Zijn moto is: ‘*you will be very happy’*. We weten het op dat moment nog niet maar gedurende de trip zullen we langzaam verliefd worden op deze vent. Als ik nu weer over hem schrijf word ik haast emotioneel, serieus!
aar voordat we daar achter komen is het eerst tijd om te REEEEELAXEN! De rest van de groep (de Duitsers) komen pas over vier dagen aan. In die vier dagen hebben wij als doel gesteld zo min mogelijk te doen! De hotelkamer is super, een hoekkamer met gigantische ramen, airco en een koude douche! Wat wil een mens nog meer? Slapen! Netflixen! En blogs schrijven!
We verblijven in een slaperig grensdorpje genaamd Tamu, er is werkelijk geen hol te beleven maar toch kijken we onze ogen uit. Ssssht… hoor je dat? Nee? Ik ook niet!!! Wat een rust, wat een stilte, oké er rijden hier ook scooters en auto’s maar veel gemoedelijker. Geen getoeter, geen chaos. Er zijn zelfs stoplichten! Ook de permanente stank is verdwenen, sterker nog, het vuilnis wordt weer opgehaald! Het is ook niet zo druk op straat, en de mensen die we tegenkomen begroeten ons alsof we rockstars zijn. Mannen zwaaien uitbundig, terwijl de dames van kleur verschieten en beginnen te giechelen. Minglaaabaaaaa, klinkt het overal waar we gaan.
edurende deze reis is me iets opgevallen. De beste manier om de gesteldheid van een land te peilen is door te kijken naar twee factoren: winkels en vrouwen. Hoe geordender de gemiddelde winkel, hoe geordender het land. Hoe meer vrouwen je op straat ziet, hoe relaxter de sfeer op straat. Oké, dus hoe is het gesteld met Myanmar? De winkels liggen er keurig bij, er wordt netjes gespiegeld, en alles heeft zijn eigen plekje. Overzicht! En dat zie je dus ook terug in het straatbeeld. Nog een goed voorbeeld zijn de wegwerkzaamheden in Myanmar. Dit verloopt zo georganiseerd: Iedereen draagt netjes een veligheidsvestje, de straat is afgezet met pionnen en iedereen heeft een duidelijke taak. In India hield de weg vaak gewoon op en dan moest je zelf maar de beslissing nemen om op de andere weghelft te gaan spookrijden. Niet in Myanmar, wat met vlag en wimpel voor deze eerste test is geslaagd.
Punt twee: vrouwen! Ook 10 punten! Ze lopen vrij en ongesluierd rond, niet naast een man of in een groepje zoals in veel andere landen waar we doorheen zijn gereden. Ze nemen volop deel aan het dagelijkse leven, ze werken bij tankstations, in tolhuisjes, en helpen bij de bouw van wegen! In India zaten enkel mannen in de tolhuisjes, zag je alleen mannen die de benzinepomp bediende of aan de wegen werkten. Idem voor Iran, Pakistan en Turkije.
Sterker nog, het valt ons zelfs op dat deze vrouwen lachen en grapjes maken in het openbaar. We ontspannen meteen, we voelen hier ons gelijk thuis en krijgen weer een boost energie. Even waren we bang dat we zelf verzuurd waren, dat het aan ons lag, maar nee! Het land, de cultuur, de sfeer, de normen en waarden, hebben zo’n grote invloed op onze gemoedstoestand. De sfeer in Myanmar doet ons goed, gelukkig! Want we moeten nog een aantal kilometertjes voor we weer in Nederland zijn. Maar we hebben er weer zin in. YES! Een nieuw land om te ontdekken!
aar voordat we van start kunnen moeten we eerst onze Duitsers, Alex en Laura, bij de grens ophalen! Mr. Tin staat al de hele ochtend op ze te wachten, telefoon in de aanslag om foto’s te maken van het moment dat het Duitse stel de grens passeert. Yaaaay! Daar zijn ze. We krijgen nog meer energie, het zijn zulke fijne mensen met een perfect gevoel voor gortdroge humor, dit belooft een top trip te worden. Mr. Tin zet ons allemaal op de foto voor de Special Police en dan kunnen we gaan!
Op naar Kale, LET’S-AAAA- KLIK. Oh… Nog een keer proberen dan… LET’S-AAAA-KLIK. Oké misschien iets langer voorgloeien… KLIK. Fuck! KLIK! De motor start niet. Nondeju! Het is de startmotor die weer kuren heeft. Maar wat blijkt? Mr. Tin is 20 jaar automonteur geweest! Wat is zijn diagnose? Hij kijk ons met grote puppyogen aan en zegt; “isseh no goo mister Frits, so sorri.” Zucht. Motorkap eruit, accu loskoppelen, contactpunten startmotor beetje opschuren, aardekabel checken, nog een keer proberen. En hij start! Maar begint weer te bokken, fuck, toch die voorgloeiers die niet warm worden! Niet allemaal in ieder geval. Dus je raadt het al… Toch maar naar de garage!
anneer we onderweg stoppen laten we de motor lekker lopen, beter geen enkel risico te nemen dat hij weer niet start! Maar de rit naar Kale is echt prachtig! We rijden langs uitgestrekte zonnebloemenvelden, zowel links al rechts van de weg en zover het oog kan kijken. Maar ver kan het oog ook niet kijken want er hangt een wazige mist. Mr Tin legt uit dat de boeren in Myanmar grote lappen landbouwgrond in de brand zetten voor de volgende oogst en dat de mist dus eigenlijk rook is. Maar dat zou betekenen dat heel Myanmar in de fik zou moeten staan. De mist, of rook, geeft een dromerig effect.
Kinderen rennen naar buiten om naar ons te zwaaien wanneer we door slaperige dorpjes rijden. Er was zelfs een groepje mannen dat achterin een pick-up truck zat en spontaan begon te juichen en applaudisseren toen we voorbij reden. De bamboe huizen staan op hoge palen, zodat ze het gedurende de moesson ook lekker droog houden. De wegen zijn omringd door rijen van prachtige bomen die de dorpjes van de nodige schaduw voorzien. Daartussen staan palmbomen, die op de een of andere manier altijd een ontspannende uitwerking op me hebben.
En terwijl we ons helemaal suf genieten zit Mr. Tin met kaarsrechter rug op de achterbank, zijn ogen gefixeerd op de weg. Hij houdt alles in de gaten, soms zegt hij dat ik links of rechts moet afslaan, ik durf hem niet te zeggen dat ik Google Maps heb want ik wil hem zijn taak niet ontnemen. Het is achterin bloedheet maar Mr Tin. verroert geen vin, eye’s on the road! Wanneer we hem later vragen of hij het vervelend vindt dat hij niet zelf kan rijden geeft hij doodeerlijk antwoord: JA, ik vind het verschrikkelijk om geen controle te hebben.
n dat is het mooie aan Mr Tin, hij vertelt je altijd de waarheid. Maar blijft beleefd. Hij voelt ook precies aan wanneer hij ons even alleen of met z’n vieren moet laten. Terwijl op andere momenten hij gezellig aanschuift en honderduit praat. Op die manier wordt het nooit ongemakkelijk of irritant. Daarnaast heeft-ie een goed gevoel voor humor en begrijpt hij sarcasme. Maar boven alles, is hij super attent. Zo weet hij van ons allemaal de verjaardag op te noemen. Alex is op 11 april en Mirte op 17 april jarig, en je kon aan hem merken dat hij daar een beetje van baalde omdat de tour op 5 april eindigt en hij graag een verjaardag met ons gevierd had.
Elke ochtend bespreken we wat er op het programma voor de dag erna staat. Nadat hij het hele programma heeft gepresenteerd eindigt hij standaard met de tekst: “you will be very happy, I promise you.” Dat klinkt heel corny, maar dat heeft meer te maken met zijn gebrekkige Engels dan met zijn oprechtheid. Want hij meent het ECHT, dat hoor je aan de zachtheid van zijn stem en de manier waarop je met zijn grote bruine puppy ogen aankijkt. Aan het einde van de dag checkt hij het altijd nog even voor ze zekerheid: “Good night mister Frits, are you happy?” “Yes I am happy Mr. Tin, thank you.” “Than I am also happy, goodnight!” “Goodnight Mr Tin!”
Het Engels van Mr. Tin is af en toe hilarisch, maar op een aandoenlijke manier. Zo zegt hij ‘electric city’ als hij het over electricity heeft en noemt hij een film consequent FLIM. En nu wil het toeval dat hij dat woord bijzonder vaak gebruikt omdat een van zijn terugkerende verhalen gaat over het moment waarop hij Tom Cruise ontmoette toen deze de flim Mission Impossible schoot in Dubai waar Mr. Tin toen werkte. Telkens wanneer hij het woord flim zegt, krullen m’n mondhoeken omhoog, niet om hem belachelijk te maken maar meer omdat ik geniet van zijn onbevangenheid. Het is zo’n goudeerlijke vent met geen greintje kwaad die enkel het beste met anderen voorheeft. I LOVE MR TIN! There I said it.
Goed, genoeg gezwijmeld over mijn Bromance, terug naar de garage! Want daar zijn we ondertussen aangekomen en we hebben er veel vertrouwen in! De garage ziet er brandschoon uit, er zijn zo’n 15 man en zelfs twee vrouwen hard aan het werk. Serieus, dit is de meest professionele garage die we tot nu toe zijn tegengekomen. Oké, buiten Europa dan. Maar voor een land dat met een BBP van 459 op de 165ste plek van de 180 staat, is toch bijzonder te noemen. Luxemburg staat trouwens op de eerste plek met 105.122 dollar per inwoner! Joe!
Een kleine, goedlachse Myanmaarees… Myanmaariaan… Myamar..-man gaat vol enthousiasme aan de slag. Komt helemaal goed! Ook omdat we zelf precies kunnen aangeven wat er gefixt moet worden. Dieselfilter vervangen (we hebben er oude Iraanse diesel ingegooid uit de jerrycans, en dat vond de motor niet zo leuk), klein dieselfiltertje vervangen, voorgloeiers vervangen en de startmotor opschuren en het plastic afdekkapje vervangen zodat de contactpunten niet meer vies worden.
o gezegd, niet zo gedaan! De startmotor is geen probleem, de dieselfilter ook niet maar de kleine dieselfilter… dat is een ander verhaal. Het vervangen is geen probleem, oude filter eruit, nieuwe ertussen en klaar. MAAR! Deze filter zit tussen de dieselleiding die direct naar de motor loopt dus die moet ontlucht worden. Anders loopt de motor niet. Hoe doen we dat? Met een klein pompje. MAAR! Dat pompje is dus lam. FUCK! De man doet zijn uiterste best, hij probeert te pompen maar geen resultaat. Hij zuigt zelfs aan de dieselleiding, steeds zie je hem even weglopen om een kwak diesel uit te spugen, ja aan doorzettingsvermogen geen gebrek! Maar ondertussen zitten we hier al twee uur, begint het donker te worden en zijn we nog niet aan de voorgloeiers begonnen…
En dan is de beste man opeens weg. Shit waar is hij nou? De vermoeidheid slaat toen en doemscenario’s flitsen door ons hoofd. Godver, we hebben alle hotels al geboekt, als we hier niet wegkunnen stort het hele programma als een kaartenhuis ineen, net als Mr. Tins super strakke planning. Nondeju! Maar dan is ons mannetje opeens terug, hij heeft de hele pomp vervangen door een gigantische springveer. Het ziet er niet alleen badass uit, maar het werkt ook nog eens! Nice! Top! Nu de voorgloeiers nog, vervangen, starten en ja hoor, de motor brult weer als nooit tevoren. Geen gebok of gestoot… Maar wel vonkjes.
hit, wat nu weer?! We zien vonkjes rondom de voorgloeiers. Huh. Kijken we nu recht de motor in? Nee, dat lijkt maar, is het een kortsluiting? We bellen Justin, lopen alles na, nee geen kortsluiting. Hij belt al zijn dieselexperts die eveneens met stomheid geslagen zijn. Ugh. We komen er niet uit maar dit hoort niet en we hebben geen zin om straks weer ergens stil te komen staan.
Terwijl ik met Justin aan het bellen ben, zie ik opeens dat de motorkap helemaal scheef staat. Ik krijg spontaan flashbacks naar Udaipur, waar precies hetzelfde gebeurde: iemand heeft de motorkap met brute kracht naar beneden geforceerd terwijl deze nog op het haakje staat. En voor de tweede keer is het hele schaniermechanisme verbogen. WHAT. THE. FAAAAK!!! Ik ga verhaal halen, who did this? Niemand did this. Oké, rustig blijven. “Are we going to fix this?” Het antwoord is… Neuhj. Wat nee!? Oké, tijd om boos te worden. “If you don’t fix this, I won’t pay!” (Ik wist toen nog niet dat de totale rekening voor 8 uur werk en onderdelen niet boven de 11 euro zou komen).
De man blijft me met een gigantische schaapachtige glimlach aanstaren waardoor ik nog gefrustreerder raak. Mirte trekt me snel aan m’n shirt. “Babe rustig nou! Boos worden is not done en uit ongemak gaan ze dan maar lachen.” Ugh… fucking cultuurverschillen, moet ik me nou ook nog kut gaan voelen over mijn eigen boosheid? Maar ze heeft wel gelijk.
En wat was nou het probleem? Het is niet dat ze het niet wíllen maken, maar degene die dat soort klusjes fixt was al vertrokken, want ja het is inmiddels ook al zeven uur ‘s avonds. Maar waar was die man? Hij was met alle collega’s van de garage naar de flim, op kosten van de baas, een teamuitje! Maar omdat er een of andere gestresste westerling uit z’n plaat stond te gaan, werd de beste man uit de bioscoop gesleurd om de boel alsnog diezelfde avond te repareren. Maar daar kwam ik pas later achter, ik heb me zelden zo kut gevoeld…
Uiteindelijk zijn we er nooit achter gekomen waar die vonken nou vandaan kwamen. Ze hebben wat siliconengel rondom de voorgloeiers gesmeerd zodat de vonkjes uit het zicht verdwenen. En wat je niet ziet, is er ook niet dus probleem opgelost!
Rond een uur of negen ‘s avonds komen we helemaal uitgeteld en smerig in het hotel aan. We krijgen gelijk een welkomsdrankje en een handdoekje aangeboden. Wat een gastvrijheid! En we kunnen het niet laten om wederom een vergelijking te maken met India, waar bij sommige hotels met de nek werden aangekeken en blij mochten zijn dat ze nog even snel met een bus insectenspray door de kamer gingen. Nee, dat is hier wel anders. De kamers zijn brandschoon, de douche is warm en het bed slaapt heerlijk! YES!
En die slaap kunnen we goed gebruiken want de dag daarna staat er een lange, maar wederom prachtige rij-dag naar Moneywa op het programma.
a 3 uur rijden komen we in de bergen. 5 uur lang gas geven door de bergen, so help me god! En gaat dat dan wel goed? NEE NATUURLIJK NIET! Want op de een of andere manier komt het keukenblad weer los. HOE DAN!? Desperate times, calls for desperate measures. We rammen een L-profiel met zelfborende schroeven door de bus heen en knallen de andere kant met schroeven dwars door het blad heen. Ziet dat er mooi uit? Nee, zeker niet! Is het functioneel? JA! Dus…
Maar gelukkig rijdt Olly weer als een beest! Een dorstig beest! Gulzig slurpt hij zijn tankje leeg, maar gelukkig is de diesel niet duur en als kers op de taart krijg je gratis flessen water na elke tankbeurt! Dus ja… WE LOVE MYANMARRRRRR!
HOTO
ALBUM
ANNA-
PURNA II