reundelijke freunden,
We zijn nog steeds onderweg naar Chengdu. De eindeloze tunnels hebben plaatsgemaakt voor een eindeloze zee van asfalt. En dan horen we weer een harde ratel, we schrikken er niet eens meer van op, de tape van de aandrijfas heeft losgelaten dus we weten wat we moeten doen. We parkeren de bus langs de kant van de snelweg en terwijl het vrachtverkeer zo hard voorbijraast dat bij elke vrachtwagen de bus op en neer beweegt, lig ik wederom op mijn rug onder Olly om zo goed en zo kwaad de aandrijfas opnieuw in te tapen. Gelukkig is het binnen no-time gefixt en kunnen we weer verder.
Onze maagjes beginnen te knorren, tijd om wat te eten. We stoppen bij een restaurant en zoals altijd bestelt Brenda een hoop verschillende gerechten van het menu om gezamelijk op te peuzelen, vervolgens betaalt één stel de rekening en zet het in de Wie-Betaalt-Wat-App. Ja mensen, voor de trip mailde Brenda ons met de opdracht om de Wie-Betaalt-Wat-App te downloaden zodat we deze rekeningen automatisch kunnen verrekenen. Vol trots verkondigen we dat dit een Nederlandse app is! Wat minder grappig is, is de man die het restaurant binnen loopt om te verkondigen dat er iets met onze bandenspanning is.
Namelijk: onze spiksplinternieuwe Ling Long band heeft het nu al begeven de band is Ling-Long-Lek… non-de-ju-nog-an-toe. We proberen de band nog te reanimeren met de compressor maar we horen de lucht er gelijk weer uitlopen. Gelukkig komt de lucht uit de zijkant van het ventiel, dus de band zelf is prima, we moeten enkel het ventiel vervangen, dat scheelt! Tijd voor de actie-modus, als een ware pit crew gaan we te werk. Krik eronder, auto omhoog, bouten los, band eraf, tegelijkertijd heeft Mirte de reserveband al losgedraaid en rolt deze mijn kant op. Hup band erop, vastdraaien en binnen 10 minuten zijn we ready-to-goooooo!
n zo rijden we met de reserveband onze eerste Chinese mega-city binnen: Chengdu. Met een inwoneraantal van slechts 10 miljoen behoort Chengdu tot een van de kleinere mega-cities, in Guangzhou wonen bijna 45 miljoen mensen! Koekoek! Al deze mensen moeten ergens worden opgeslagen en dat gebeurt in gigantische flatgebouwcomplexen. En aangezien de gehele groep de Chinese Ebay heeft leeg geshopt, moeten we eerst langs Brenda haar flatcomplex om al onze meuk op te halen. Het geeft ons een klein inkijkje in de levensstijl van de gemiddelde Chinees in een mega-city.
Brenda’s flatgebouw bestaat uit vier grote flats die in een vierkant staan waardoor er tussen de flats een binnenplaats ontstaat. In die binnenplaats is alles te vinden: een supermarkt, kinderopvang, kapper, gym, wat eettentjes en een postkantoor. Zo huisvest elk flatcomplex zijn eigen universum, omgeven door een muur aan appartementen die eindeloos de lucht in reiken. En in dit universum gaan we nu onze spullen ophalen bij het postkantoor. Alles is netjes op tijd aangekomen, het voelt als pakjesavond! We kunnen onze elektrische tandenborstel weer opladen, de GoPro weer gebruiken, onze jerrycan vervangen en zonder stress door de sneeuw rijden, mocht dat nodig zijn.
odra iedereen zijn nieuwe aanwinsten heeft opgeborgen storten we ons in de traffic jam van Chengdu, een avontuur op zich, helemaal met vier auto’s. Het is een labyrint van underpasses, overpasses, tunnels en fly-overs waarover iedereen zo snel mogelijk zijn weg naar huis probeert te vinden. Dat gaat gepaard met een hoop afsnijden, drukwerk en gevloek, sommige dingen zijn overal ter wereld exact hetzelfde. Maar we blijven rustig, houden het hoofd koel en anderhalf uur later en zo’n vijf kilometer verder komen we aan bij een hostel waar we voor een schijntje voor de deur mogen parkeren en gebruik mogen maken van hun douches. De komende twee dagen wordt dit onze thuisbasis.
En die tijd kunnen we goed gebruiken wat onze to-do-list is enorm. We moeten al onze kleren wassen, het raam vervangen, boodschappen doen, de dieselresten van Olly wassen, jerrycan vervangen, ventiel van de band fixen en ook de accu’s moeten worden vervangen. Oh en we hebben een lek in het dak dat moet worden gedicht. En laten we ook maar even handleiding van Olly downloaden en uit laten printen.
In alle vroegte staan we op, allereerst moeten we de was doen. Gelukkig kan dat in het hostel, een wasje draaien duurt maar anderhalf uur en gelukkig is Brenda wat later zodat we de was ook nog zelf kunnen ophangen op het dakterras van het hostel.
Wanneer de was hangt kidnappen we Brenda en gaan op avontuur in Chengdu. De bandenboer zit gelukkig om de hoek. Hij vervangt het ventiel, checkt de band op gaatjes en blaast er weer lucht in. Dan begint de bandenman tegen Brenda te schreeuwen en wild te gebaren naar de band. “What’s wrong with him, why is he shouting at you?” “Oh he’s not angry, he’s actually very friendly”, zegt Brenda. “But he’s shouting at you!” “No that’s just how we speak!” Ahaa, oké. De bandenman schreeuwde vriendelijk naar Brenda dat een van de achterbanden een rare bolling heeft en ook aan vervanging toe is. Sheisse! Helaas heeft hij niet de juiste bandenmaat op voorraad. Dus kijken we Brenda maar weer eens lief aan, en vragen haar of ze nog een reserveband kan bestellen. Geen probleem, die kunnen we bij de grens van Mongolie ophalen, top.
erwijl de bandenman bezig is met het verwisselen van onze banden, is Brenda druk op zoek naar een glasboer voor onze autoruit. Maar de levertijd staat op twee tot vier dagen, daar hebben we geen tijd voor! Maar wat als we naar een normale glasboer gaan? Tsja. We kunnen het proberen. De glasboer zegt dat hij het binnen een dag kan fabriceren maar dan heeft hij wel de maten van het raam nodig… uh… Wat als je we het raam dat niet gesneuveld is eruit halen zodat deze als voorbeeld kan dienen? Goed idee! Maar hoe krijgen we dat raam eruit? Moeten we dan langs een garage? Neen! Laten we het eerst zelf proberen.
We ontkoppelen het zijpaneel, de armsteun, het draaimechanisme, ah kijk die zit vast aan deze metalen staaf waar het glas aan zit bevestigd. En zo krijgen we een nieuwe inkijkje in het functioneren van onze trouwe vierbander. Als in een speurtocht, schroeven we schroefje voor schroefje los en bevrijden stapje voor stapje de autoruit. Het glas zit nu los in de deur, maar hoe krijgen we dat eruit? Omhoog kan niet maar naar beneden is ook lastig, er moet aardig wat druk op worden uitgeoefend op het breekbare glas. En als dit glas breekt dan moeten we twee ruiten vervangen zonder afmetingen! Het zijn zenuwslopende seconden maar uiteindelijk schiet het glas los en kan de glasboer aan de slag. We kunnen aan het begin van de volgende dag onze nieuwe autoruit ophalen.
Maar dan blijkt dat we toch naar een garage moeten, de kapotte autoruit zit deels nog vastgeklemd en de metalen houder en dat krijgen we zelf niet los. Dus duiken we weer in de automassa van Chengdu op zoek naar een handige Harry. Bij de garage gaan ze gelijk aan de slag met een stofzuiger om al het glas te verwijderen en proberen ze het kapotte raamsysteem er uit te halen. Maar daar heeft de beste man aardig wat problemen mee, gelukkig kan ik hem daarmee helpen… Hey loop ik nou naast mijn schoenen? Ohjazeker!
ijd voor lunch! Mirte en Brenda gaan op jacht naar noedels, wanneer ze terug komen zie ik dat Brenda heeft gehuild. Mirte, what did you do? Wat blijkt? Brenda’s oma ligt op sterven, en dat heeft ze gisteravond te horen gekregen van haar ouders. Overmorgen vertrekt ze naar het dorp van haar ouders en krijgen wij een nieuwe gids. Acherm, we hebben erg met haar te doen want we hebben bijzondere band met haar opgebouwd. Maar onze waterige oogjes zijn vanwege de spicy noedels hoor, echt waar, heus! Dan krijgt Brenda een belletje, het is de glasboer, ons nieuwe autoraam is klaar! Wow dat is snel! We springen gelijk weer in de auto om het raam op te halen.
De glasboer blijkt eigenlijk een plasticboer te zijn want het raam is, je raadt het al, van plastic. Achjah, beter iets dan niets, we take it! Snel terug naar de garage om het raam te laten plaatsen. Gelukkig past het als gegoten en dit raam kan in ieder geval niet meer stuk. Wanneer het glas erin zit, staat het volgende klusje voor de garagehouder al klaar: het verwijderen van de dieselvlekken die door onze lekkende jerrycan als een soort remspoor op de auto zitten. Zodra we hem aan de slag zien zijn we erg blij dat we dit klusje hebben uitbesteed. Wat een bende! Ondertussen klim ik nog even snel op het dak om met het kitpistool het lek in ons dak te fixen, zo gezegd, zo gedaan.
En nu hij toch bezig is, maak de rest van de wagen ook maar schoon. Brenda fleurt weer een beetje op, en begint mee te helpen met poetsen: “when I dont want to be a guide anymore, I’m gonna wash cars, it is so satisfying!” Op de vraag of ze op een dag psycholoog wil worden aangezien ze psychologie gestudeerd heeft, zegt ze droogjes: “nooo.. people are too complicated.” We zullen haar missen, alleen weten we dan nog niet dat dit hét understatement van deze reis zal worden. Brenda is cool, ze is rustig, behulpzaam, supersnel met haar telefoon, en komt soms verrassend grappig uit de hoek.
et is ondertussen al weer vier uur, we zijn verbaasd dat we al zoveel gedaan hebben gekregen maar we zijn er nog niet! We gaan nog snel naar een car market om wat tools te kopen. Want wat hebben we nodig: de grease gun! Iets waar we vier dagen geleden nog nooit van hadden gehoord en nu onmisbaar is in ons leven. Daarnaast proberen we ook nog een nieuwe band op de kop te tikken maar dat blijkt een onmogelijke klus. Gelukkig lopen we wel tegen een kralen mat aan voor op de voorstoelen! Yes, we hadden deze geniale uitvinding al mogen testen bij onze Nederlandse vrienden Sas en Feici maar sindsdien zijn we die dingen nooit meer tegengekomen! Today is our lucky day!
We racen door de spits terug naar het hostel, printen snel nog even het handboek voor ons Olleke uit bij de printshop die zich naast het hostel bevindt. Dan snel de douche in om ons klaar te maken voor de legendarische Chinese Hot Pot! We zijn al een aantal dagen in training bij Brenda, die ons wanhopig probeert te leren omgaan met spicy eten. Dit wordt onze ultieme beproeving! Hot Pot is de Chinese variant op het Oud Hollandsche Gourmetten. Men neme een grote pan (pot), vullen deze met water en 20 kilo aan rode pepers (hot) en we hebben hot pot. In deze kokende vurige wateren dip je vervolgens verschillende soorten groente en vlees totdat ze gaar gekookt zijn. Maar voordat we beginnen, stoppen we allemaal onze jassen en tassen in een speciale emmer zodat de geur van de Hot Pot niet voor eeuwig in onze kleuren blijft hangen. Ja mensen, zo erg is het!
De Hot Pot is zo pittig dat je er spontaan van moet niezen, de tranen rollen over onze wangetjes, maar niet alleen over die van ons, ook Brenda en haar vriendinnen (die zijn meegekomen om te eten op kosten van de zaak) gaan helemaal stuk. Maar eerlijk is eerlijk, het is wel erg lekker en de voorbereiding van Brenda heeft ons zeker geholpen. Zonder haar had ik de hele avond huilend onder de tafel gelegen, maar nu kon ik het redelijk handelen.
an is het tijd voor de Chinese opera! Het andere kadootje ‘van de zaak’. We pakken de metro, wat eveneens een ervaring op zich is. Het is knettertje druk, en er loopt overal politie met lange stokken en een vreemd uiteinde. Wat blijkt? Hiermee duwen ze mensen tegen een muur aan zodat ze niet op de vlucht kunnen slaan of proppen mensen zo de metro in. Koekoek. Onderweg vertelt Urs dat hij ein-de-lijk het probleem van zijn brandstofpomp heeft ontdekt. Een tijdje terug vond hij opeens een muizennest in zijn brandstofpomp, na deze te hebben verwijderd plugde hij het gat waardoor het beestje naar binnen was gekomen met een stuk karton. Wat blijkt? Dit gat zit er niet voor niets en zorgt voor de toevoer van zuurstof. Na het stukje karton te hebben verwijderd loopt de pomp weer als vanouds! Nu maar hopen dat de muizen weg blijven.
Dan de Chinese Opera, iets totaal verschillend van wat wij in het Westen verstaan onder een Opera. De Chinese variant is meer divers omdat het niet alleen uit muziek en zang bestaat maar ook uit dans, acrobatiek, vechtkunsten, vuurspuwen, literatuur oftewel een bonte avond avant la lettre! Want de Chinese Opera bestaat al duizenden jaren en is daarmee eerder avant la alles! En zo zitten we gapend in een stampvolle zaal vol blanke tata’s en Chinezen die veel drukker zijn met hun mobiele telefoon dan wat er op het toneel gebeurt. We zijn helemaal gesloopt en de Chinese muziek tettert schel door onze trommelvliesjes, please, no more, no more.
Maar toch is het best wel vet. De kostuums zijn prachtig, de acrobaten vliegen door de lucht, er is een vrouw die met haar handen de meest ingewikkelde schaduwfiguren kan fabriceren, en diezelfde vrouw laat een gigantische pop tot leven komen waarmee ze vervolgens trucs uithaalt die een normaal mens zelf niet eens kan uitvoeren. Denk daarbij aan het balanceren van een draaiend bord op een stokje aan de hand van een pop die ze eveneens bestuurt met een stokje. Dan is er nog een vent die iets met een trompet doet en een met een strijkinstrument want ons compleet onbekend is maar verbluffend klinkt. Dan komt er een soort clown act waar voor ons geen touw aan vast te knopen is maar het publiek legt spontaan hun mobieltjes neer en gaat compleet uit zijn dak! Tuurlijk.
Maar dan komt toch wel het hoogtepunt van de avond, de legendarische Bian Lian, oftewel de face changing mask show. Geen idee waar het over gaat, ik kan alleen vertellen wat we hebben gezien. Een aantal mensen op een podium in spectaculaire kleding gehuld in net zo fantastische maskers. De muziek gaat steeds sneller en sneller terwijl de kleurrijke verschijningen driftig om elkaar dansen en vervolgens snelle bewegingen langs hun gezicht maken waardoor het masker dat ze dragen plots verandert in een ander masker. Ze kijken 1 seconden achterom, draaien hun hoofd weer terug en POEF nieuw masker. Het bouwt zich op naar een climax waar een personage binnen 10 seconden wel 7 keer van masker verandert, zonder dat je ook maar het idee hebt hoe ze het voor elkaar krijgen. Er zal vast een logische verklaring voor zijn maar voor logisch denken hebben we even geen energie dus het zal voor altijd een mysterie blijven!
p ons tandvlees gaan we terug naar ons Olleke en vallen in een diepe slaap. Kunnen we nu dan even relaxen? NEE! De volgende ochtend weer vroeg op want de porta potti moet worden schoongemaakt. Met het schaamrood op de kaken wandel ik zo nonchalant mogelijk met een bak vol pis snel naar het toilet van het hostel om onze persoonlijke ammoniak opbrengst te dumpen. Aan Mirte de taak om de onderkant schoon te maken, ik pak de bovenkant. Dan moeten we geld pinnen, sounds easy, maar da is 't nie! Want pinautomaten zijn lastig te vinden, de Chinese overheid heeft liever dat je met je telefoon betaalt. Wow hightech shizzle, wat lopen de Chinezen toch voor, FOUT! Ja het is hightech maar de reden is veel grimmiger want door met je telefoon te betalen kan de overheid precies zien wie wat koopt. Iemand geïnteresseerd in de eerste druk van George Orwell’s 1986?
Na zeker anderhalf uur zoeken, wijst een vriendelijk jongen ons de juiste kant op. Met ons zojuist vergaarde cash haasten we ons naar een Carrefour. Jawel! We rammen twee karren vol met vreten. Een hele onderneming want de manier waarop hier reclame wordt gemaakt is wel heel erg ‘in your face’. In haast elk schap staan verkoopsters van een bepaald product die als opdracht hebben gekregen jou dat product te laten kopen. Ongeacht of je Chinees spreekt of niet, mijn hemel mens, IK VERSTA NIET WAT JE ZEGT EN IK HOEF GEEN HANDZEEP! Wat we wel nodig hebben is een schoonmaakmiddel met chloor waarmee we de watertank kunnen schoonmaken want zodra we de kraan openzetten ontstaat er een gigantische putlucht.
Twee uur later staan we eindelijk weer buiten, de reclameliedjes echoën nog na in onze kop, niks geen muziek in deze supermarkt. Koekoek! Snel door want we hebben met Rita, Urs en Brenda afgesproken om naar nieuwe accu’s te gaan kijken en wie weet zonnepanelen. Ik ben al enige tijd met een acculeverancier aan het mailen maar het is nooit verkeerd om even verder te kijken. De accu’s hier zien er iets minder professioneel uit en zijn ook een stuk goedkoper maar de beste man is bereid onze kapotte accu’s over te kopen wat het een stuk interessanter maakt dan mijn online deal. Toch twijfelen we, uit ervaring weten we dat goedkoop vaak duurkoop is. Hmmm. What to do?
elukkig maakt Urs zijn nuchterheid en 18 jaar aan overland-ervaring een einde aan onze twijfelachtigheid. “It’s a lottery, I had super expensive battery’s that were dead in two weeks and super cheap ones that lasted me years and the other way around. Let’s buy these ones.” Nou als hij ze koopt, dan zal ’t wel goed zijn. Dus we hengsten drie letterlijk loodzware accu’s achterin de wagen. De zonnepanelen waren niks, maar ik had al wat op Brenda’s magische online webshop lopen neuzen en we besluiten twee panelen, kabels, connectors en daksteunen via Brenda te bestellen, wat bezorgd zal worden bij de Chinees-Mongoolse grens. Oh en een nieuw opstapje om de bus in te komen! Yes, thank you Brenda! Vervolgens slenteren we nog over een markt waar ze werkelijk álle tools die je maar kan bedenken tegen spotgoedkope prijzen verkopen. Dus inslaan die handel! We kopen wat ijzerdraad om onze sneeuwkettingen mee vast te zetten (mocht ’t nodig zijn), nijptang is altijd handig, kitpistool met kit voor de zonnepanelen, een grote spanband om de luifel mee vast te zetten wanneer ’t waait (wie herinnert zich de Griekenland blog nog?) en ook Urs voelt zich als een klein kind in een snoepwinkel.
an is het alweer vijf uur en moeten we snel terug naar het hostel want vanavond is het Brenda’s laatste avond en moeten we onze nieuwe gids ontmoeten. Oja EN moeten we met de groep beslissen welke route we gaan nemen.. Met andere woorden: vergaderen *kots*. Eerst maar eens eten bestellen, en terwijl we daarop wachten ga ik snel naar de auto om onze nieuwe accu’s onder de bank te proppen en aan te sluiten, want anders hebben we geen licht, maar erger nog, werkt de koelkast niet. Dus met mijn hoofdlamp en tool kit begeef ik me naar de auto om de gehele elektriciteit opnieuw aan te leggen. En uiteraard passen de twee accu’s precies niet! Nondeju, na wat sloop en paswerk passen ze net aan doordat eentje schuin erin staan. Een doorn in het oog, maar het is niet anders. Dan het moment suprême, als ik nu de aardkabel op de minpool zou moeten leggen dan moet alles het in een keer doen…. En…. jaaaa hoor! Alles werkt, de nieuwe accu’s zijn succesvol geïnstalleerd hiep-hiep hoeraaaa!
Ik trek snel een sprintje terug naar het hostel. Brenda heeft pizza voor de groep besteld, of tenminste iets wat op pizza moet lijken want Chinezen lusten schijnbaar geen kaas en laat dat nou net het ingrediënt zijn voor een perfecte pizza. Anyway, kouwend op de goorste pizza in history vertelt Brenda dat onze nieuwe gids er morgen pas is. Zijn naam is Martin, hij spreekt Engels en Duits en heeft veel ervaring als gids. Klinkt goed! Dan de vervolgroute. Volgens de planning gaan we de komende dagen weer de bergen in. En met bergen bedoel ik boven de 4000 meter, terwijl we nu op 500 meter hoogte zitten. Wij opperen om van de planning af te wijken omdat met de ervaring die we nu hebben, we inschatten dat we deze planning onmogelijk gaan halen in de tijd die ervoor staat. Iedereen is het met ons eens, op de Duitsers na die nog wel de bergen in willen. Majority rules, dus besluiten we die route te skippen en gelijk naar Xi’an te rijden. Daarmee winnen we een hoop tijd waardoor we het op andere plekken rustiger aan kunnen doen. Sounds good! Inmiddels is het half elf ’s avonds en morgen moeten we om half 7 in de auto zitten om PANDA’S te zien! DUS we bedanken Brenda voor alles wat ze heeft gedaan en wensen haar veel sterkte. Snel nog even douchen en dan naar bed. Holy shit, wat waren het een chaotische dagen. We zitten nu PRECIES op de helft van onze China trip en we zijn klaar voor deel 2 met onze nieuwe gids Martin...
HOTO
ALBUM
CHENG2
DU-LIST