olgelingen!
We hervatten onze tocht richting het epicentrum van China: Beijing! Maar het schiet niet echt op. De gearbox van Daeni's Landrover heeft problemen, waardoor we niet harder dan 70 kilometer per uur kunnen rijden. Een heel irritant tempo omdat we nu langzamer zijn dan wie dan ook. Trucks halen ons links, maar ook rechts over de vluchtstrook in. Dan toch maar weer over de countryside-weggetjes? We wagen het er weer even op maar ook dat schiet niet op. Ugh… Dan maar weer terug naar de snelweg. En zo strompelen we met de groep door noord-oost China.
We redden Beijing die dag niet, en stranden wederom bij een tankstation waar we de nacht zullen doorbrengen. Maar voordat we hectiek van Beijing inrijden en elkaar weer kwijt raken, moeten we een Plan de Campagne bedenken. Urs en Rita willen überhaupt liever niet naar Beijing, veel te druk, zij gaan liever naar vrienden die in de noordelijke provincie Inner-Mongolia zitten. Daeni wil zo snel mogelijk naar een Landrover dealer en wij willen, samen met de Duitsers, zo snel mogelijk naar Beijing! Tegengestelde belangen, tijd voor een Eiland Raad! Van Martin hoeven we niks te verwachten, hij loopt als een kip zonder kop rond, verdwijnt plots om vervolgens uit het niets weer op te duiken. Dus, wie neemt het woord? Niks. Stilte. We weten allemaal van elkaar wat we willen, maar niemand neemt het heft in handen en zo zitten we om 9 uur ’s avonds in het donker op een stoep in het luchtledige te staren, te moe voor een stroeve vergadering.
Dan komt juf Mirte maar in actie. “Okay Urs, so what do you want?” En zo laat ze iedereen aan de beurt om zijn zegje te doen. Conclusie? We willen opsplitsen en elkaar ergens anders weer ontmoeten. “Martin? Martin!” “Uh… yes… well, I’m going to be direct. There are three ways…” “No Martin, there’s only yes or no, which one is it?” “Uh… yes… well…” Vervolgens begint de arme man zich op zijn eigen hoofd te slaan, hij kan onze directheid niet meer aan. “It’s okay Martin, just tell us, we won’t be mad if it the answer is no, but we will be mad if the answer is unclear.” Je ziet een zucht van opluchting, en het antwoord is inderdaad nee. Het is niet mogelijk om op te splitsen, en omdat de meerderheid naar Beijing moet of wil, gaan we naar Beijing. He-he.
e volgende ochtend lijkt de Landrover van Daeni weer te werken want we racen nu richting Beijing. Het is tot op de dag van vandaag onduidelijk waarom hij nu opeens wel op vol vermogen kan rijden maar goed, je hoort ons niet klagen. Uiteindelijk krijgt Daeni het zelfs voor elkaar om Martin te overtuigen dat hij voor de groep uit mag rijden om alvast op zoek te gaan naar een garage. Een beslissing die niet al te handig uitvalt. Na anderhalf uur krijgen we een WhatsApp-bericht waarin hij de groep mededeelt dat hij in een politiefuik is gereden en dat ze erg moeilijk doen over de jerrycans met diesel op zijn dak. Shit. Maar prima, net voor de fuik bevind zich een tankstation waar we snel stoppen om onze jerrycans in onze tank te legen! Top!
Wat minder top is, is dat we nu moeten wachten. Martin is naar het politiebureau naast de fuik gelopen om Daeni bij te staan, en wij hebben de duidelijke instructie gekregen om op hem te wachten. Na een uur wachten beginnen we te twijfelen, moeten we misschien toch even gaan kijken? Nee, nee, laten we niet zomaar een politiebureau inlopen, we wachten wel even. Een half uur later komt hij eindelijk aangewaggeld. “Yes, yes come with me, leave the cars.” Uh, hoezo? We moeten toch door het checkpoint mét onze auto’s? “Uh-oh-uh-yes. I don’t know.” Joe! We pakken de auto’s en rijden richting het checkpoint. We worden gelijk tot stoppen gemaand, het politiebureau in geëscorteerd en moeten onze paspoorten inleveren. Op het politiebureau zitten Daeni en Lek, helemaal gesloopt van het lange wachten. “Where were you guys, we were waiting for you!” “Waiting for us? We were waiting for Martin to come get us!” Wat blijkt? Geen idee wat blijkt! We snappen er helemaal niks van. Was Martin ons vergeten, of heeft hij de hele situatie niet begrepen? Mijn god, wat een figuur.
ervolgens gaat er nog een uur voorbij, waarin het een komen en gaan is van verschillende Chinese politieagenten die de bende witte tatta’s even van dichtbij willen bekijken. Morguh! Gelukkig krijgen we wel wat te drinken en een ijsje! Jeeeeuj! Urs heeft ondertussen zijn ogen al gesloten en zondert zich helemaal af, hem boeit echt helemaal niks meer, hij is mentaal al in Mongolië. Uiteindelijk worden we naar buiten gesommeerd. Onze jerrycans worden aandachtig geïnspecteerd en besnuffeld. Ja, daar zat diesel in. Nee, nu niet meer. Ok, we zullen ze niet op het dak zetten. Oh geen foto's hiervan maken? Ja ik zal ze verwijderen. Ja, dank u wel. Doei.
Maar waarom doen deze mensen zo panisch over een paar jerrycans diesel? THE ANSWER MAY SHOCK YOU! klik hier… Nee, dit is geen click bait, het antwoord is echt schokkend en tamelijk bizar, namelijk: om te voorkomen dat Tibetaanse monniken zichzelf in de hens steken op het Tiananmen square. Want vergeet niet, Tibet is bezet door China #FREETIBET. Vanaf nu is onze site officieel geblokkeerd in China, sorry Chinese volgelingen. Mogen we nu dan eindelijk gaan? Nee, terug naar binnen, iedereen moet op de foto en onze paspoorten moeten nog worden gekopieerd. Nondeju, wat hebben jullie het afgelopen uur dan wel gedaan?
iteindelijk mogen we gaan, we hadden gehoopt op tijd in Beijing aan te komen maar het begint al te schemeren. Martin weet jij nog een goede overnach… Ahjoh laat ook maar, we besluiten Brenda te appen, waar kunnen we overnachten? Binnen 10 minuten krijgen we een reactie van haar en besluiten deze blindelings te volgen. Ja het is parkeerplaats maar dat kan ook niet anders in Beijing. Gelukkig ligt het naast een metrostation. Het binnenrijden van Beijing is nog wel een klein feestje, alsof je op de laatste dag van de avondvierdaagse loopt. Overal zwaaiende mensen, hangend uit hun autoraam om foto’s te maken, ja we werden warm onthaalt. Heerlijke lui die Chinezen.
De volgende dag zitten we opeens in de metro… Naar het centrum van Beijing… Holy shit, we zijn in Beijing! En we zijn niet alleen, onze Duitse matties vergezellen ons. We hebben een audiotour-app gekocht en gaan met ons viertjes de Hutongs van Beijing ontdekken. Nou ja, eentje dan want er zijn zo’n 600! Maar het waren er ooit 3000, alleen hebben die de Culturele (en kapitalistische) Revolutie niet overleefd. Goed. Wat is een Hutong? Een tong betekent in het Mongools ‘waterput’. Mongools? Ja, ja, Beijing is opgericht door niemand minder dan Kublai Khan, de achterkleinzoon van Ghengis Khan. En ‘hu’ betekent in het Chinees ‘barbaar’. Dus een Hutong is een barbaarse waterput.
En elke wijk is om zo’n barbaarse waterput heen gebouwd. Want Beijing kent een steppeklimaat met weinig regen. Daarom moesten er diepe putten worden geslagen om de mensen van drinkwater te voorzien. In het moderne Beijing is dat niet meer nodig, maar de Hutongs dragen nog steeds een belangrijke functie. Ze worden ‘the eye of the huricane’ genoemd, de hartslag van China. Hier woont Jan Modaal, de echte Chinees, wil je weten hoe het met China is gesteld? Dan moet je hier wezen. Maar een waterput zul je hier niet meer vinden, daarvoor zijn openbare toiletten in de plaats gekomen.
ant in de aanloop naar de Olympische Spelen zijn de Hutongs op de schop gegaan. Beijing moest er spik en span bij liggen dus kreeg elke Hutong meerdere openbare toiletten. Deze waren dermate futuristisch en schoon dat veel inwoners de toiletten gebruikten als buurtcentrum om bij elkaar te komen om te roddelen, schaken of hun spulletjes te verkopen. De toiletten werden goed onderhouden door de inwoners maar dienden dus niet altijd de functie waarvoor ze bedoeld waren.
Toch hangt ook hier weer een sfeertje van gemaakte uiterlijke schoonheid die iets lelijks moet maskeren. De muren zijn grijsblauw geverfd en de daken strak zwart, kleuren die door de overheid worden bepaald. Buurtbewoners krijgen geld en middelen van diezelfde overheid om de wijk er strak verzorgd bij te laten liggen. Maar wanneer je door de poortjes van deze muren koekeloert, dan zie je de verborgen krotten die er achterliggen. De armoede wordt verhult, genegeerd, neuhj, neuhj, niks aan de hand. Kijk hier, hoe mooi ligt deze straat erbij. Ja,ja.
Ook in Beijing vinden we de Drum Tower en de Bell Tower, ze staan precies in een lijn met de Forbidden City, waar vanuit eeuwenlang de keizers van de Ming en Qing dynastieën heersten. Deze twee torens stonden ten noorden van het Paleis in de Forbidden City om aanstormende Mongools barbaren te spotten en de stad te waarschuwen. De paupers uit de Hutongs waren dus meestal als eerste de lul wanneer zo’n gewapende bende langskwam voor een middagje plunderen. Deze informatie krijgen we allemaal tot ons via de audiotour terwijl we op ons gemakje door een van de vele Hutongs slenteren. Eindelijk weer wat cultuur!
e zetten onze ontdekkingstocht voort in de Temple of Confucius, gebouwd in 1302 ter ere van de heer Confucius op een terrein van meer dan 22.000 vierkante meter! Ja een belangrijk mannetje. Confucianisme, wat was het ook alweer? Een religie? Nee, eerder een stelsel gedragsregels of een systeem om harmonie te vinden in je leven, een filosofie of traditie. Ja wat is het nou Wikipedia??! In ieder geval dateert het uit het jaar 579 vóórdat Jezus het licht had gezien, koekoek! Maar wat is het Confucianisme nou precies? Heel eerlijk, geen idee. Het is een gedragscode, een manier van leven, een omgangsnorm, het gaat over poëzie, kunst, muziek, over leren, over etiquette, over de samenleving, hoe mensen tot elkaar verstaan. Snappie?
En daartegenover staat het Taoïsme. Het mystieke, over de zin van het leven, hetgeen wat is, maar vooral wat niet is. Een belangrijk boek over de betekenis van het Taoïsme bestaat enkel uit ontkenningen, een grote opsomming van wat het Taoïsme niet is omdat hetgeen het wél is niet in een woord te vangen is, te omvangrijk is en dus onbenoembaar. tTwee tegenstrijdige ideologieën, zo lijkt het. Het een gaat over het aardse en het andere over transcendentale. Dat zal niet goed geboterd hebben zou je denken, maar het tegenovergestelde is waar. Men moest eerst leren leven hier op aarde, een gezin stichten en eerzaam brood op de plank brengen om vervolgens alles op te geven en in zichzelf te keren, op zoek naar een hogere betekenis.
Wauw! Inderdaad, die Chinezen zijn zo gek nog niet, maar toen kwam het communisme om de hoek kijken en sloopte ook dit gedachtengoed. De tempel raakte in verval maar kent nu een heropleving. Veel Chinezen keren zich weer tot het Confucianisme, zo ook een aantal schoolklassen vol kleine kinderen die helemaal los gingen op een dansvoorstelling geïnspireerd op de leer van Confucius.
n dan zijn de beentjes en de hersens verzadigd. We slepen onszelf de propvolle metro in om net als alle Chinese forenzen terug naar huis te keren. En voor we er erg in hebben, zitten we weer in diezelfde metro, terug de stad in, klaar voor onze tweede dag in Beijing. Het doel van vandaag is de Forbidden City! Die nu overigens verder gaat onder de naam: Palace Museum. Klinkt een stuk uitnodigender, maar dat was tot 1911 dus ietsjes anders. 500 jaar lang leefden hier de Chinese keizers uit de Ming en Qing dynastie. Totdat de communisten de boel overnamen, en tot op de dag van vandaag hangt het portret van Mao Zedong voor de deur.
Het is een gigantisch complex bestaande uit zo’n 980 gebouwen, dat zo’n 72 hectare beslaat. De bouw startte in het jaar 1406 en werd in 1420 in gebruik genomen. De belangrijkste hallen waren betegeld met gouden tegels! Het complex is dus enorm en het dat is maar goed ook want het is er enorm druk. Hordes mensen stromen onophoudelijk als een wilde rivier naar binnen. Het is alsof je een matroesjka pop binnenloopt. Je gaat door een gigantische poort die leidt naar een grote binnenplaats met aan de overkant wederom een gigantische poort die eveneens leidt tot een binnenplaats met aan de overkant, je raadt het al, nog een gigantische poort en ga zo maar door. Aan de zijkanten daarvan bevinden zich kleine musea met relikwieën die dateren uit de tijd dat de keizers er nog woonden. Daar is het compleet uitgestorven, maar na een tijdje naar wat vazen te hebben gestaard snap ik waarom.
u kan ik jullie bedelven onder een stroom aan feitjes maar om heel eerlijk te zijn was deze audiotour redelijk ruk. Het enige wat ik kan zeggen is dat er eunuchen woonden om de keizer en zijn harem te assisteren. Een eunuch mocht in de Verboden Stad wonen in ruil voor zijn ballen en bijbehorende penis, om zo het nageslacht van de keizer te beschermen tegen grijpgrage handjes. Verder zijn er nog honderden vette feitjes over de Verboden Stad die allemaal te vinden zijn bij onze grote vriend Mr. Wikipedia. Helaas hadden we daar toen de energie niet voor en om nou klakkeloos feitjes te gaan overhevelen. Doe zelf ook eens wat!
Conclusie? Ja de verboden stad is heel erg vet, het is mind blowing als je je bedenkt dat hier voor vijf eeuwen niemand werd toegelaten buiten de keizer en zijn gevolg. Deze mensen moeten in zulke weelde hebben geleefd dat je je wel goddelijk moet gaan voelen. Nu is het niks meer dan een ordinaire tourist trap vol mensen, we hadden er graag langer rond gedwaald en geluisterd naar nog meer feitjes en wist-je-datjes, maar er is simpelweg geen tijd. Dus storten we ons in de kolkende mensenmassa en begeven ons richting Tiananmen square.
aar voordat we daar zijn moeten we een stukje teruglopen, dwars door het centrum van Beijing en mijn hemel wat een droge, grijze, betonnen bedoeling is dat. Het communisme heeft echt geen smaak, dat groepsgevoel is redelijk kleurloos. En tussen dat kleurloze communisme proppen ze nu het smakeloze kapitalisme. Achjah. Snel door naar het Tianamen square voor nog een portie geschiedenis! Maar dan moeten we eerst het plein op te zien komen en dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Want eenieder die het plein op wil moet zijn paspoort laten zien, en uiteraard hebben wij deze niet bij ons! Faaaaaak.
We proberen het met ons Chinese rijbewijs, maar de bewaker trapt er niet in: “I need to see your passport.” Shit die hebben we niet. Máár wel een foto van ons paspoort waarop we ons Chinees visum laten zien. De politieagent is niet erg onder de indruk, de moed zakt ons in de schoenen, zijn we helemaal naar Peking gereden om rieus dit plein te missen? Maar dan kijkt de agent me opeens met grote ogen aan, “I just noticed your eyes, they’re amazing.” Zonder te aarzelen zeg ik: “I think YOU are amazing!” En met deze onverwachte Bro-mance is het ijs gebroken. Vooruit dan, snel naar binnen maar onthoudt: het is illegaal om zonder ID of paspoort over straat te gaan. Staat genoteerd meneer de politieagent!
ianamen square is een gigantisch plein waar het monument van The People’s Heroes staat, net als de Great Hall voor diezelfde Peoples, het nationaal museum van China en het mausoleum van onze Mao, die blijkbaar enkel ’s ochtends is geopend want de rest van de dag slaapt hij. Niet dat we er anders tijd voor hadden gehad maar toch jammer! Het is een indrukwekkend plein waar het barst van de camera’s en politieagenten die op een verhoogd platform muisstil staan. Maar ook hier is het vooral de geschiedenis die het meeste indruk maakt. Hier riep Mao op 1 oktober 1949 tegenover miljoenen mensen de Communistische Republiek van China uit en stierven in 1989 duizenden mensen die protesteerden tegen datzelfde regime. Tegenwoordig ligt het er vredig bij en vallen vooral die peperdure Mercedes en BMW bolides op.
ijd om weer naar huis te gaan, we proppen ons wederom in de snikhete, overbevolkte metro, en doen er twee uur over om bij onze halte te komen! Koekoek. Eenmaal thuis is Martin in geen velden of wegen te bekennen. We hebben hem ’s ochtends de opdracht gegeven om een status update van Daeni te krijgen. Hoe gaat het met zijn Landrover, moeten we nog een dag in Beijing blijven of zijn ze klaar om morgen naar de Chinese Muur te rijden? And if so, naar welk deel van de Chinese muur? Het liefst het gedeelte met weinig toeristen, heb jij nog suggesties Martin? Martin? Waar ben je Martin? Het is ondertussen al donker geworden, Martin is met de noorderzon verdwenen, fuck. Dan maar boodschappen doen.
Op ons tandvlees slepen we ons als zombies door rijen aan Chinees voedsel waarvan we het bestaan niet zouden kunnen dromen. We stouwen ons wagentje gedachteloos vol, en wanneer we bij de uitgang komen zien we dat er een dikke rij paaltjes voor de stoep staan geplant. Met andere woorden: laat je winkelwagen hier achter, sjouwen met je bek. Maar we hebben geen tassen bij ons en de auto staat 2 km verderop. We kunnen wel janken maar we laten ons niet kennen, we kijken een paar keer goed over de schouders en 1, 2, hup, tillen de hele winkelwagen en al over de paaltjes. Lat0r Sukk0ls. Eenmaal aangekomen bij onze parkeerplaatscamping zien we dat Daeni en Lek zich weer bij de groep hebben gevoegd. Of het euvel met de Landrover is verholpen blijft in het midden door een supervaag antwoord van Daeni. Prima. Maar waar de fak is Martin?! En als een duveltje uit een doosje komt hij prompt uit een bosje gewandeld, tuurlijk, helemaal normaal, niks aan de hand. Mijn hemel.
K, groupmeeting! We zitten in een grote cirkel en het is weer ijzig stil, iedereen wil wat anders, maar we moeten een beslissing maken. Uiteindelijk wil iedereen wel naar de Chinese muur maar naar welk stuk? Er zit er al een op een uurtje rijden van Beijing maar er wordt gewaarschuwd dat het hier om die reden stikt van de touringcars. Hmmm… bij Simatai zit een stuk dat nog niet vernacheld is door toerisme maar dan moeten we drie uur omrijden. Lastig… Uiteindelijk hakken we de knoop door, we zijn klaar met de Chinese variant van toerisme dus laten we maar omrijden. Precies op dat moment springt Martin, die de hele tijd buiten onze cirkel zat, op en herhaalt wat er zojuist besproken is alsof hij het zojuist zelf had bedacht. Joe…
De volgende dag rijden we drie uur naar Simatai, het stukje Chinese muur dat niet toeristisch zou moeten zijn. U kunt zich dan ook voorstellen dat de moed ons in de schoenen zonk zodra we een parkeerplaats zagen waar de Efteling jaloers op zou zijn. Hier parkeren, de XXL golfkarretjes rijden af en aan naar de speciaal gebouwde kabelbaan die u naar de Chinese muur zal verplaatsen. We kunnen wel janken. WTF Martin, jij zei dat dit stukje muur niet toeristisch zou zijn. “Yeah, well, the cable cart wasn’t here when I last was here…” “And when was that?” “Uhm… yes… uh… three years ago.” MEINE. GUTTE. GOTE!!!!!!
HOTO
ALBUM
BEIJING