ihaooooo volgelingen!
Het eind van ons China avontuur komt steeds een stapje dichterbij, en eerlijk gezegd zijn we daar totaal niet rouwig om. Het is mooi geweest, we hebben genoten van de cultuur, de natuur, het eten, de mensen. Maar de afstanden hebben ons gebroken. We zijn toe aan een rustig kabbelend riviertje waar we minsten een paar dagen kunnen staan om he-le-maal niks te doen. Maar voor het zover is, willen we China in stijl afsluiten door NATUURLIJK de Chinese Muur te beklimmen! Ja mensen, het heeft 9 blogs moeten duren, maar daar gaan we dan, de Muur op. Het liefst op een plek waar zo min mogelijk toeristen zijn en Martin, onze nutteloze gids, heeft ons precies daar gebracht waar we niet willen zijn: het XXL parkeer terrein bij het pretpark genaamd Chinese Muur Simatai (waarvan ons was beloofd dat het helemaaaal niet ‘touristy’ zou zijn).
En wij zijn niet de enigen van de groep die het gehad hebben. Urs is gestopt met praten, Daeni lacht alleen nog maar sarcastisch en ik ben strontchagrijnig. Zo erg zelfs dat ik de baas van onze gids Martin wil spreken. De baas belooft dat Martin beter zijn best zal doen, de baas maakt zijn excuses, de baas hangt op en de baas lacht zich waarschijnlijk suf want ons geld staat al lang op zijn bankrekening. Gelukkig hebben de Duitsers, die nog piepjong zijn, wel de energie om een poging te wagen deze situatie te redden. Ze nemen Martin als vertaler mee in hun Hopper en gaan op pad; op zoek naar een rustige plek waar we de muur kunnen belopen! Want dit, dit is echt ruk.
Het heeft wederom te maken met verschillende culturen en de bijbehorende verwachtingen. Zo leren we dat de Chinezen vooral houden van cultivatie; je hebt een oude muur en die herstel je in haar glorie door hem als 'nieuw' te maken, ook al is het dan nep. Terwijl wij in het Westen de glorie van zo’n muur juist vinden in het verval, de authenticiteit. Jaren geleden richtte de Chinese toerismesector zich vooral op buitenlandse toeristen omdat die meer geld in het laatje brachten. Maar doordat het besteedbaar inkomen van de gemiddelde Chinees de afgelopen jaren drastisch is toegenomen, richt de toerismebranche zich nu voornamelijk op Chinese toeristen. En daarbij draait het maar om een ding: moving the masses around; convenient and quick. En met 1,4 miljard Chinezen heb je XXL parkeerplaatsen nodig, en zo natuurlijk ook bij dé attractie van China - de Chinese Muur.
De geschiedenis van de Chinese muur gaat zo ver terug als het jaar 722 voor Christus, toen kleinere staten (die later tot China zouden behoren) verdedigingsmuren bouwden uit klei en steen! Tijdens de Qin dynastie (221 v. Chr.) werden verschillende muren met elkaar verbonden en werden er wachttorens toegevoegd. Toen de Mongolen China binnenvielen raakte de muur in verval omdat de gevreesde barbaren nu de baas waren. In 1368 werden de Mongolen verslagen door de Ming. De Ming herstelden de muur en breiden de muur uit tot een imposante 6000km. De complete verdedigingslinie, inclusief de natuurlijke grenzen zoals rivieren, heuvels en bergen, telt nu maar liefst 21.196 kilometer! Ja, volgens mij scheten de Chinezen aardig in hun broek van hun Nomadische vriendjes in het noorden.
Na vier uur wachten op het XXL parkeerterrein, krijgen we eindelijk bericht van de Duitse scouting; ze hebben een rustig plekje dichtbij de muur gevonden. Ze sturen de locatie door en we zijn klaar om te gaan, behalve Urs. Hij was tijdens het wachten weer eens iets aan zijn wagen aan het repareren. Ugh… dus moeten we nog iets langer wachten. Na een half uur kunnen we eindelijk gaan. Oh maar Daeni moet nog eerst even wat boodschappen doen. Ja jezus gast, had dat dan ff wat eerder gedaan, we zitten hier al vier uur. Prima. Ok. Daar gaan we! Na wat zoekwerk komen we uiteindelijk uit bij een klein slaperig dorpje. Er moeten wat elektriciteitskabels omhoog worden gehouden met een grote stok zodat ons Olly er onderdoor past, maar als we eindelijk staan, komen we gelijk tot rust. Kijk, daar in de wolken, op een kilometer afstand, daar is muur! We kunnen het niet zo goed zien maar we willen het graag geloven.
e volgende ochtend regent het, shiiiit! Het zal toch zeker niet! Nee het zal zeker niet want na een uurtje klaart het plots op en strekt de lucht zich blauw uit! Yes! Let’s go! We hijsen ons in onze stevige stappers en gaan vol goede moed op pad. We banen ons langs huisjes en kleine akkers, slaan een paadje in en ja hoor, daar hoog boven ons zien we een muur met een uitkijktoren; de Chinese muur! Onze hartjes beginnen sneller te kloppen, ook omdat we opeens stijl omhoog moeten klimmen maar wanneer we eenmaal boven zijn, staan we plotsklaps boven op de Chinese muur. De weg naar links is afgesloten door een blauw hek, waarschijnlijk voor onderhoud, dus besluiten we rechtsaf te slaan.
Al snel lopen we tegen de eerste wachttoren aan, die eveneens in de steigers staat en deels is afgesloten. Maar we laten ons niet kennen, we klauteren eromheen, beklimmen de toren en wauw…! Wat een uitzicht, voor onze neus zigzagt de muur eindeloos voor ons uit totdat deze als een klein stipje aan de horizon verdwijnt! De muur ziet er gehavend uit en er is geen toerist te bekennen; praise the lord! We kijken onze ogen uit en proberen het uitzicht te laten bezinken, het is werkelijk onvoorstelbaar dat deze muur zich 6000 kilometer uitstrekt, wat een manuren, bloed, zweet en tranen zit er in deze muur.
aar het stukje muur wat we zien, loopt richting een klein dorpje en een fabrieksterrein, hmmm… dat ziet er niet zo aantrekkelijk uit. De andere kant, de kant die is afgesloten, kronkelt dwars door de bergen en de ruige natuur. Hmmm… we maken rechtsomkeert om de blauwe omheining nog eens goed te inspecteren. De deur zit vast gedraaid met lang ijzerdraad. Gelukkig kan Alex er met zijn 2.70 meter gemakkelijk bij en begint het ijzerdraad los te draaien terwijl Daeni als een waar Zwitser aan de slag gaat met zijn Zwitsers zakmes. Binnen no-time zwiept de deur open, snel, snel!
Maar dan schrikken we ons helemaal het apenlazerus: TUH-DUH-DUH-DHUUUUNNNN. Holy shit, is dat de opstarttune van Windows 7? Ja dat is zeker de opstarttune van Windows 7! Wat de FAK!? Worden we in de gaten gehouden? Zijn we erbij? Zijn we het haasje? Dan horen we een paar harde muisklikken gevolgd door vrolijke opzwepende communistisch klinkende marsmuziek. WAT. GEBEURT. ER?! Wanneer we net voorbij de blauwe deur zijn zien we opeens hoe een hele sliert Chinezen vanuit het bos aan de andere kant van de muur omhoog komt gelopen. En dan spot Daeni een speaker die vermomt is als een steen. Holy shit. De Chinezen zijn helemaal in hun element, dit is weer zo’n typisch geval van Chinees toerisme: begeleidende muziek tijdens de beklimming van de Chinese muur. Koekoek!
Gelukkig gaan wij de andere kant op, het doel is om naar een grote wachttoren te klimmen om daar te lunchen. En zo kronkelen we met de Chinese muur mee, het ene uitzicht is nog verbluffender dan het andere. Ongelofelijk dat honderden, dan wel duizenden jaren geleden, deze muur tot stand is gekomen om de Chinese bevolking te beschermen tegen de barbaarse nomaden uit het noorden. Wanneer we bij de toren zijn aangekomen zien we dat we niet verder kunnen, de volgende wachttoren is hermetisch afgesloten met prikkeldraad en al. Maar het deert niet, we hebben ons doel gehaald. In stilte eten we onze lunch en genieten van het vergezicht.
e keren om en bewandelen dezelfde muur in tegengestelde richting, waardoor we een totaal ander perspectief van de muur krijgen om van te genieten. Wanneer we bij de blauwe deur aankomen lopen we tegen een Chinees mannetje aan. Oeps. Volgens mij vraagt hij waar onze kaartjes zijn. Shit. Uh… Gaan we hem betalen? Dat maakt niet uit, al zouden we hem betalen, hij zal ons nooit door die blauwe deur laten. De enige officiële route loopt hier links naar beneden maar dan komen we aan de verkeerde kant van de muur terecht. Shit! Wat nu? De kaartjesman heeft door dat er iets niet klopt, hij gaat pontificaal in de deuropening van de wachttoren staan om ons de doorgang te ontnemen terwijl wij met elkaar in beraad gaan. What to do?
Een stukje terug had ik een aftakking gespot die naar beneden afliep aan de goede kant van de muur, misschien kunnen we daar afdalen en de man zo omzeilen. Tsja, we kunnen het proberen, wat hebben we te verliezen? Dus maken we rechtsomkeert en jawel hoor het paadje leidt ons van de muur af. En zo zien we hoe het Chinese mannetje boven op de muur vol verbazing staat te kijken hoe we hem voorbij lopen. Doei! Maar hij geeft zich niet zo gemakkelijk gewonnen en begint ons te volgen totdat we in de bosjes verdwijnen. Daar houdt ook gelijk het paadje op, we banen ons nu een weg door dichtbegroeid gebied vol struiken, takken en bomen die diepe krassen op onze armen en benen achterlaten. Wanneer we na zo’n 10 minuten ploeteren eindelijk uitkomen op een stukje open terrein wanen we ons onoverwinnelijk. Totdat we omhoog kijken, en ja hoor, daar staat hij, het Chinese mannetje! Nondejuuuu!
Zo moeten de Mogoolse barbaren zich honderden jaren geleden gevoeld hebben toen ze probeerde te ontkomen aan de Chinezen! Potverdorie, de geschiedenis herhaalt zichzelf! Dus we duiken weer de bosjes in, op handen en voeten kruipen we gebukt door de bosjes. Er lijkt geen eind aan te komen, we zouden het pad dat we eerder vandaag omhoog hebben gelopen nu onderhand tegen moeten komen? Maar het gaat maar verder, terwijl we boven ons de Chinees horen roepen. Dan besluiten we om recht naar benden te lopen / vallen. En dan komen we bij een graanveld, en ja hoor! Daar loopt het pad! Great succes! In snelle pas begeven we ons richting de auto’s, we zijn de Chinezen te slim af geweest! Onze buit? Gratis toegang en een stukje steen van de Chinese muur als aandenken!
at rest ons dan nog verder in China? Eigenlijk niks meer, maar we hebben nog zo'n 750 kilometer te gaan die ons dwars door Inner-Mongolia leiden. Een gebied dat als bufferzone is geannexeerd door China en meer Mongools dan Chinees is. Sterker nog het is nog Mongoolser dan Mongolie zelf, aangezien Inner-Mongolia het traditionele schrift heeft behouden en Mongolie het Russische alfabet heeft overgenomen. Maar goed, welke route nemen we? Aan Martin vragen we het al lang niet meer, die zit ter decoratie in een van onze auto’s en elke dag hoop je dat het niet de jouwe is.
De gekozen route is werkelijk prachtig en geeft een voorproefje van wat ons te wachten staat, alhoewel dit landschap vol staat met windmolens, elektriciteitsmasten en super foute themeparks waar Chinese toeristen worden gedropt om de Mongoolse leefwijze te ‘ontdekken’. Voor een paar euro kun je hier een rondje rijden op een uitgerangeerd paard, of een ger bezoeken die paars is geschilderd of wil je liever met een kruisboog schieten? Het ziet er allemaal ontzettend nep uit, hoofdschuddend scheuren we er voorbij.
Want een ander verschil met Mongolie is dat hier de wegen wel goed zijn geasfalteerd! En dat asfalt is bezaaid met dode muisjes, je ziet ze overal rennen en de beestjes lijken suïcidale trekjes te hebben. Ze blijven als versteend zitten en net wanneer je ze probeert te ontwijken, schieten ze precies dezelfde kant op waardoor je ze in je ontwijkingsmanoeuvre te grazen neemt. FAK! Maar wat er dan gebeurt is helemaal ziek, de broertjes en zusjes van de zojuist aangereden muis komen tevoorschijn en beginnen het lijkje op te vreten om vervolgens zelf aangereden te worden. En zo ontstaat er een bloederige vicieuze cirkel van dood en verderf.
Maar buiten deze gekke muisjes valt er niet zoveel te zien, we wanen ons in een open zee aan grasland. Eindeloze heuvels strekken zich voor ons uit. Het enige wat we kunnen doen is kilometers vreten. Maar de groep is moe, het tempo ligt erg laag, wat tot irritatie leidt, waardoor we elkaar kwijt raken, op elkaar moeten wachten en er nog meer irritatie ontstaat. Dit schiet niet op! Achjah. Iedereen is er klaar mee. Maar het is nog zeker nog anderhalve dag rijden voordat we bij de grensplaats Erenhot aan zullen komen.
illen we nog 150 kilometer omrijden om een vulkaan te zien? Mwah, misschien, maar volgens het internet kan het zijn dat deze is gesloten. Martin, weet jij hier iets van? Wat volgt is wederom een super wazig verhaal waar geen touw aan vast te knopen is, het is moeilijk uit te leggen maar het vertrouwen in hem is compleet verdwenen dus besluiten we de directe route richting Erenhot te nemen. En dat komt ons eigenlijk wel goed uit want bij de grens liggen de nieuwe zonnepanelen inclusief toebehoren en een nieuw opstapje op ons te wachten! Oh en we moeten voedsel hamsteren want als we de geruchten moeten geloven is er een groot tekort aan groente en fruit in Mongolië!
Over Erenhot zelf valt niet zoveel te zeggen, het is een bak beton in the middle of nowhere waar mensen om de een of andere reden willen wonen. Voor ons is het vooral een plek om voedsel in te slaan en nog wat reparaties uit te voeren voordat we het woeste landschap van Mongolie kunnen trotseren! We beginnen met de boodschappen, in totaal weten we twee karretjes tot de nok toe te vullen met voedsel, waarvan het meeste in ingeblikt of gedroogd. Het is weer tijd om te HAMSTERRRRENNNN!!!!
e volgende dag gaan we onze zonnepanelen, trapje en reserveband ophalen, met Martin. Zou het dit keer goed gaan? Natuurlijk niet! Allereerst claimt de beste man dat onze wagen te hoog is om op de plek te komen waar we de spullen moeten ophalen, dat klinkt raar maar in China is het centrum van een stad vaak alleen toegankelijk voor auto’s onder de 2.20. Ok, prima, dus vraag ik Alex of hij voor ons wil chauffeuren. Geen probleem, off we go! We komen aan bij een woningcomplex waar een collega van Martin woont die al onze spullen heeft ontvangen. De beste man is er alleen niet waardoor we een uurtje moeten wachten. Gelukkig had onze auto hier prima kunnen komen dus Alex is voor niks met ons meegereden. Joe! Maar alle spullen zijn er! Op het trapje na, maar die blijkt er uiteindelijk toch nog te liggen, hiephoi!
Bij terugkomst gaan we gelijk aan de slag met de zonnepanelen, nou ja om ze te testen dan want om ze nu gelijk op het dak te kitten… daar moet ik rustig naar toe leven. De test verloopt boven verwachting, een paneel trekt meer ampère dan de drie panelen tezamen ooit hebben opgebracht! YES! Ok, Martin, meekomen! We gaan naar de bank om het geld dat Brenda heeft voorgeschoten naar haar over te maken omdat Martin niet met internetbankieren overweg kan. De afgelopen dagen heb ik hem meerdere keren gevraagd dit te doen, steeds beloofde hij me dit te doen om dit vervolgens niet te doen omdat hij niet wist hoe dit te doen maar in plaats van dat toe te geven… goed. Hij heeft in ieder geval wel Brenda’s bankrekening geregeld, ik kijk daarom raar op wanneer hij me vraag of ik Brenda’s bankrekeningnummer heb. Huh?! Die heb jij toch? Uh… yes… I am going to be direct: no. Koekoek.
Uiteindelijk blijken we ook nog eens bij de verkeerde bank te zijn… wat een koekwaus. Gelukkig bevind de juiste bank zicht om de hoek en staat het geld direct op Brenda’s rekening waardoor ik zeker weet dat alles goed is gegaan. Ok, nog even volhouden we zijn bijna van hem af, maar we moeten nog naar een bandenboer om de reserveband te verwisselen… Google Maps zegt linksaf, Martin zegt rechtsaf… aaargh…. het ongemak wint het van de ratio dus gaan we rechtsaf, wat wonder boven wonder de juiste keuze blijkt te zijn. De band wordt verwisseld, we shoppen nog wat naar prullaria voor Olly en vinden een dashboard-cleaner waar ik later deze reis intens gelukkig van zal worden!
an breekt de laatste dag in China aan, die we op een parkeerplaats achter een hotel door zullen brengen. Om iets specifieker te zijn: op het dak van Olly door te brengen! Dit wordt de tweede keer deze trip dat ik de eer heb om de zonnepanelen van het dak te krabben, en ik kan u vertellen, dat is geen prettig werkje. In de brandende zon, gewapend met een spatel, mes, diesel, water en schuursponsjes. Ik heb er serieus nog steeds kramp van in de handjes! Maar na een hele dag krabben en schrobben is het dak weer maagdelijk wit. Daarna smeer ik Olly’s tepels nog eens goed in met het vet uit onze eigen grease gun en dan zit de dag er al weer op en komt het moment dat je wist dat zou komen: de grensovergang!
In alle vroegte trekt de karavaan er voor de laatste keer op uit, wanneer we bij de slagboom komen op het douaneterrein te betreden komt Daeni erachter dat hij zijn creditcard kwijt is. Mijn hemel, we gaan in stijl afsluiten door nog een keer op elkaar te moeten wachten, alhoewel dit ons natuurlijk net zo goed had kunnen overkomen. Verder verloopt alles redelijk soepeltjes, onze paspoorten worden gecontroleerd, een computer praat tegen ons in het Nederlands, Mirte moet doorlopen, ik loop terug naar de auto met de rest van de bestuurders. Olly wordt vluchtig gecontroleerd, dan komt er nog een check en het pijnlijke moment waarop we onze walky talky moeten inleveren. En dan zegt Martin, ok, byebye. Bye Martin! En ik loop naar de auto, huh, oh joh ik ga hem helemaal niet meer zien, ik maak rechtsomkeert om de beste man een hand te geven want hij heeft geen kwade bedoelingen. Het is gewoon de slechtste gids ooit, that’s all. Wanneer ik wegrijd realiseer ik me opeens dat hij Mirte en de dames helemaal geen gedag heeft gezegd want die moesten bij de douane doorlopen. Rare vent.
Aan de andere kant van het checkpoint staat Mirte te wachten, ik fluit, knipoog en wenk haar alsof ik haar ophaal voor een date. En toen, en toen, en toen TOEN, kwam er een olifant met een hele dikke snuit en die blies, lieve mensen, het China-avontuurtje UIT!
HOTO
ALBUM
DE MUUR