olgelingen!
Wir habben das geschaft jah, klar jah! De afgelopen 4 weken waren een complete rollercoaster, en zoals u onderhand wel weet, na elke rollercoaster volgt het beloofde land der ontspanning! Zo ook nu, want Mongolië staat voor de deur. Maar Frits, Mirte, waarom denken jullie dat Mongolië zo ontzettend relaxed gaat worden, lezen jullie je eigen blogs niet ofzo? Goed punt, goed punt, maar Mongolië is drie keer zo groot als Frankrijk, telt slechts 3 miljoen mensen waarvan de helft in de hoofdstad Ulaanbaatar wonen, verder is er niks anders dan uitgestrekte graslanden! Beter bekend als wildkampeer-walhalla! What could go wrong?!
m daar achter te komen moeten we eerst de Mongoolse grens oversteken, en dat is wederom spannend omdat we nog niet volledig uit de 1e/2e paspoortcarrousel zijn gestapt. Oh mijn god daar gaan ze weer met hun paspoortengezeik, jawel mensen, maar hierna is het echt afgelopen, belooft! Want nu is het Mirte haar beurt, haar exit stempel van China staat in paspoort 2 maar haar Mongolië visum staat in paspoort 1, ohjeej… Dat heeft in het verleden al voor uren aan gezeik en vertraging opgeleverd. En ook nu gaat het niet onopgemerkt: “where’s your China exit stamp madame?” Slik. “In my first pasport sir.” “Show me!” Hier, ok, prima, gezien, fijne dag nog! Kijk, zo kan het dus ook!
Maar ik krijg hier niks van mee, want ik steek deze grens met Olly over en Mirte met de benenwagen. Aan mijn kant gaat het er net zo aan toe, nobody cares, alle hightech camera’s en robots die je in je eigen taal aanspreken zijn verdwenen en hebben plaats gemaakt voor twee chagrijnige vrouwen, die back to back zitten en je expressie loos instempelen. Door naar de volgende mevrouw die heel streng snel in de auto kijkt, naar een loket wijst waar we nog een stempel krijgen en ons dan met een vage beweging een vervallen gebouw in sommeert.
Uh… Alex en ik lopen weifelend naar binnen, en nu? Deze trap maar op dan? Op de tweede verdieping is het compleet uitgestorven, nee hier moeten we niet zijn. Terug de trap af, deze deur dan? Nope dat is een bankloket, shit! Ik voel me als een 11 jarige die naarstig op zoek is naar de volgende clue in een TombRaider level op de Playstation. Totdat er iemand achter een muurtje vandaan lijkt te komen, ohjoh de ingang van deze hal zit in een rare hoek waardoor deze haast onzichtbaar is wanneer je binnen komt gelopen. Joe.
n toen begon de chaos, de helft van onze China-groep wil dat hun Carnet de Passage wordt gestempeld zodat ze hun bolides voor onbepaalde tijd in het land kunnen parkeren om zelf terug naar huis te vliegen. De andere helft, waaronder wijzelf, willen dat niet omdat het alleen maar tot verwarring kan leiden wanneer we uit Mongolië vertrekken. De custom-medewerkers snappen er zelf ook helemaal niks van, er ontstaat een enorme verwarring die tot enorme vertraging leidt. Ugh… we just want to go to our promised land! Uiteindelijk komt er een oplossing: de Carnet wordt gestempeld voor degene die dat willen en voor degene die dat niet willen niet! He-he, fijn, iedereen blij! Maar ‘t vrouwtje moet nog wel even naar onze auto kijken, ok geen probleem. Totdat ze erachter komt dat onze auto helemaal aan de andere kant van het terrein staat, neuhj, is goed, ik geloof jullie wel, ga maar! En ze waggelt snel terug naar haar veilige loketje.
YES!!! WE MADE IT!! Free at last, free at last! En nu? Waar halen we een simkaart Brenda? Brenda? Oh nee, we moeten het nu zelf weer fixen… shit! Hoe ging dat ook alweer? Maar uiteindelijk vinden we een telecom winkel, een pinautomaat en oeh… een supermarkt! Snel, snel, wat verkopen ze hier allemaal? Is het echt zo erg als wordt beweerd? Onze kinnetjes tikken de koude supermarktvloertegeltjes aan, meine liebe gutte geute! ALLES! Maar dan ook ALLES wat ons hartje begeert, staat daar ordelijk gespiegeld opgesteld. Als een leger aan lekkers! Chocolade, Lays chips, mensen er is zelfs APPELMOES, tranen van geluk! Herinnert u zich de foto’s van onze met voer-uit-blik-volgepropte keukenkastjes nog? Nondejuuuu!
aar wat is nu ons doel? Nou, we zijn nog niet helemaal compleet vrij, slechts half compleet, want we willen minimaal twee maanden van onze ultieme vrijheid genieten maar ons visa is slechts een maand geldig. Geen probleem, want je kan je visa met een maand verlengen MAAR dat moet je binnen 7 dagen na binnenkomst geregeld hebben, in Ulaanbaatar, zo’n 1800km verderop. ZUCHT. Ok, prima, dus Ulaanbaatar is het doel. Maar daarna vrijheid! Toch? Nou bijna, want dan moeten we nog langs de Russische ambassade om ons transit visum te regelen. Ok, ok, ok! Maar nu even chillen! Tijd voor kip, patat en appelmoes, in de Gobi woestijn! Ahw-yeaaaah!
En nu we geen gids meer hebben, en vrij zijn om te gaan en te staan, zijn we eindelijk van die ellendige groepsdynamiek af! Zijn we dan alleen? Nee gelukkig niet, onze Duitse overland-matties-4-L!F3 Alex en Laura, zijn nog van de partij en ook Daeni en Lek vergezellen ons. Alleen Urs en Rita zijn we kwijt geraakt in de Gobi, zij kozen met hun 6x6 voor het mulle zand. De sfeer is relaxed, de tijdsdruk is weg, we hoeven geen honderden kilometers per dag meer te reizen. Het campingleven doet haar intrede, heerlijk! Nou ja, bijna dan, want het lijkt alsof we niet meer stil kunnen zitten. Binnen no-time zit ik weer op het dak om de laatste lijmrest weg te krabben en komt Mirte met een nog efficiëntere indeling voor de gereedschapskist waardoor alles nog makkelijker te vinden is en we meer ruimte overhouden.
Het landschap is uitgestrekt en kaal, alsof je je op een eindeloze groengele zee bevindt. Zover het oog reikt niks dan grasland, en dat is gelijk de reden dat hier millennia lang nomadische volkeren met hun vee vertoeven. Die traditie wordt tot op de dag van vandaag nog voortgezet, overal waar we onze bus parkeren worden we verwelkomt door kuddes koeien, schapen, geiten en ook paarden! Prachtige paarden met lange wapperende manen alsof ze zo uit een L’Oreal reclame komen gewandeld. Deze bonte parade wordt vaak vergezeld door een herder ter paard! Nou ja, nee, de meeste rijden op een motor maar voor het verhaal is het mooier als ze ter paard zijn.
De herders rijden op ons af maar zeggen niks, staren wat terwijl wij ongemakkelijk naar ze zwaaien en ‘hello’ zeggen. Shit mogen we hier wel staan? Is dit zijn stukje land? Krijgen we een boete? NEEN, we zijn niet in Nederland! Hier betekent vrijheid nog echt vrijheid, het land is van niemand, kan dat? Ja dat kan! Vervolgens steekt de herder zijn duim op om achteloos weg te rijden naar zijn ger of yurt of joert. En waar staat die yurt dan? Waarever the fuck hij hem wil neerzetten mensen, ik zeg het toch: echte vrijheid!
n verder heerst er een heerlijke zachte stilte, enkel de wind laat van zich horen. Soms nogal nadrukkelijk, we komen er al snel achter dat het weer hier enorm snel kan omslaan. Het ene moment zitten we te zweten in een brandende zon, 10 minuten later hagelt het als een malle. Maar het overvalt ons niet want de donkere onweerswolken zien we al van verre aankomen zodat we nog net op tijd ons luifeltje kunnen afbreken. En wat doe je als het met bakken uit de hemel valt? Juist, dan ga je maar rijden!
De wegen zijn hier verschrikkelijk! Gelijk toen we de grens over kwamen hield het asfalt op te bestaan. Grote stofwolken verwelkomden ons waardoor de raampjes dicht gingen en de temperatuur omhoog! Er is serieus niks achtelijker dan een slechte weg, de functie van een weg is het dienen van auto’s, bij te dragen aan het zo snel mogelijk van a naar b komen. Hier zijn de wegen zo slecht dat ze het tegenovergestelde bereiken: je doet er nog langer over om van a naar b te komen. Serieus, als je gaat lopen ben je sneller! En zo hobbelen we stapvoets door een onweersbui.
aar wat misschien nog gevaarlijker is, is een weg die goed geasfalteerd lijkt te zijn. Een weg waar sporadisch gigantische gaten in zitten. En die gaten verschijnen zodra je aandacht verslapt, zodra je denkt ‘ah eindelijk kunnen we lekker doorrijden’ BAM! Vol op de rem of vol er doorheen, dat zijn onze opties. Elke optie leidt tot hetzelfde resultaat: een mini-hartaanval! Maar we mogen niet klagen, want deze weg is tenminste nog geasfalteerd. In principe zijn er daar drie van in Mongolië. Eentje van de Chinese grens naar Ulaanbaatar, een van Ulaanbaatar dwars door Mongolië richting het Westen en eentje richting het Noorden met de grens van Rusland. De rest? De rest zijn zandwegen, of spookwegen, een goede plensbui en de weg is een modderbad.
En dat maakt ons eerlijk gezegd redelijk nerveus. Het is letterlijk alsof je met een bootje de Atlantische oceaan wil oversteken alleen dan zonder alle hightech navigatie apparatuur. We moeten het doen met de offline kaarten van Maps.me omdat het internet hier buiten de steden ophoudt te bestaan. Tegelijkertijd kennen we de verhalen van mensen die vast zijn komen te zitten, hun bladveren of assen hebben vernacheld of compleet verdwaald raakten, om vervolgens dagenlang geen hond tegen te komen. Koekoek! Nou dan geven die kastjes volgepropt met ingeblikt voer toch een geruststellend gevoel.
We weten dat we er niet aan gaan ontkomen, er komt een moment dat we het veilige asfalt moeten verruilen voor de 18-baans zandweg naar het onbekende! Dus besluiten we een de-tour te maken naar een rotsformatie die ergens in de groengele graszee ligt verstopt. We slingeren Maps.me aan en het stuur om. En zo hobbelen we zandhappend achter onze Duitse vrienden aan. Hoe verder we ons van de veiligheid van de verharde weg bevinden, hoe sneller onze hartjes gaan kloppen. Waar gaan we heen? Hebben we genoeg broodkruimels om de weg terug te vinden? Dan verliezen we ons 4G signaal en rijden we blind op de gps van Maps.me die ook geen weg aangeeft. Poeeeeeh.
aar dan krijgen we een teken van hogerhand, een knipoogje van het universum: een Mongools kerkhof! He, gezellig! Wat valt op? Naast de vele kapot geslagen flessen sterke drank heeft elk graf een kaarsje voor de gedenksteen staan, sommigen in een windvanger die op een yurt lijkt. Wat ook opvalt, is dat de mensen hier niet bepaald oud worden, slechts een enkeling haalt na een wiskundige rekensom de 60. En ook het aantal karkassen en botresten van wat hopelijk dieren zijn, schetsen het Mongoolse landschap als onontbeerlijk en ruig. In de winter rijken de temperaturen hier tot ver in de minus: 41 minussen om precies te zijn! In de herfst wordt je je yurt uitgeblazen door de windstormen. In de zomer brandt de zon je tere huidje aan gort en in de lente verregent het landschap in een modderbad. Joe!
WAAR ZIJN WE!? De witte weg waar we onszelf heen proberen te navigeren lijkt een mirage, volgens de GPS zou hij recht voor onze bandjes moeten liggen maar we zien enkel zand en gras! Fuck, waarom zijn we hier überhaupt heen gereden, wat een domme beslissing, we hebben de rotsformaties nog lang niet bereikt omdat we niet harder dan 15km per uur kunnen rijden over deze zandstroken. Ok, nog maar eens stoppen voor topoverleg met de Duitsers. Wat nu? Uh, jah, ok, laten we de volgende heuvel nemen en dan verder kijken. We beginnen met rijden en komen er gelijk achter, shit de heuvel loopt van ons weg, het is gezichtsbedrog. De uitgestrektheid speelt met onze zintuigen, iets wat dichtbij lijkt te zijn is in werkelijkheid enorm ver weg is! AAARGH!
h kijk, kijk! Ja daar is een iets bredere zandweg die veel bereden lijkt te zijn! En PLOEP, het GPS signaal doet zijn werk en plaatst ons pardoes op het witte weggetje! Heuj! We live to see another day! En zo tuffen we op ons gemakje over het witte weggetje, onze reddingsboei die ons uit deze enorme uitgestrektheid zal leiden, terug het asfalt op. Op zo’n 2 kilometer voor de hoofdweg doemt uit het niets een klein dorpje op. Wat schetst onze verbazing? Flats! Deze mensen wonen in flats! Ok, ze zijn slechts vijf a zes verdiepingen hoog maar toch: flats! Mensen waarom?! Kijk eens om je heen! Uitgestrekte niksheid en toch besluiten om zichzelf als kippen in een legbatterij op te sluiten? Het ziet er beetje gek uit, geen kip… uh mens op straat en tussen elke rij flats is een kitsch speeltuintje gebouwd! Gekkigheid. We kunnen er wel tanken, wat fijn is, want we moeten nog een eindje doorscheuren naar Ulaanbaatar.
We zijn blij weer over de ‘snelweg’ te scheuren maar niet voor lang want binnen no time staan we langs de kant van de weg met onze alarmlichten aan… wat nou weer!? Je gelooft het niet maar dit keer zijn het onze Duitse vrienden die autoproblemen hebben, iets wat tijdens hun reis zelden is voorgekomen. Wat blijkt? Hopper z’n vijfde versnelling heeft er de brui aangegeven. We slaan onze hoofdjes in de nek en lachen er hartelijk om. Kom op, stel je niet aan joh, wij rijden al 35000 kilometer met slechts vier versnellingen. Chopchop, gas erop! En zo rijden we in onze vierde draf richting de hoofdstad. We vinden een plekje langs de periferie van de stad met een prachtig uitzicht op de miljoenen lampjes die fel schitteren in het dal.
Het is zondag! Wat gaan we doen? Boodschappen! En wederom treffen we een westerse supermarkt vol vertrouwde producten. Dus ja, wat je anders doen dan ingeven? Er is zelfs brood! Maar dan echt brood, uit Duitsland, tenminste als we de verpakking moeten geloven. Het barst hier van de Duitse producten, en Duitsers mogen visa vrij het land in, hmmm… wat is hier de relatie? Geen idee! Ook in de bouwmarkt vinden we veel Duitse kwaliteitsproducten. Bouwmarkt? Ja mensen we zijn van plan zelf de zonnepanelen te installeren en hebben nog wat kleinere huishoudelijke verbouwingen op de planning staan!
et is maandag! Tijd voor ons bezoekje aan de Mongoolse immigratiedienst en wie treffen we daar? Urs en Rita! Het blijft een klein wereldje he, potsiedikkie. Niet zo gek, want we willen allemaal ons visum verlengen. Zo ook de Duitsers, MAAR, die zijn hier visa-vrij en iets wat je niet hebt kun je ook niet verlengen. Fak. Dat is echt balen want aangezien we al bijna een week in mongolie zijn, moeten ze binnen 3 weken het land alweer verlaten. Dat is toch 3000 kilometer, 1000 kilometer per week, dat klinkt niet erg ontspannen nee. Dan hebben ze ook nog een garage voor de boeg voor hun vijfde versnelling. Je ziet de frustratie groeien en voelen met ze mee, we kennen deze situatie maar al te goed en zijn stiekem blij dat het bij ons een keertje meezit.
Want onze aanvraag wordt meteen goedgekeurd. Sterker nog, we moesten betalen nog vóórdat we de verlenging ontvingen, kijk blind vertrouwen! We mogen tot 1 september blijven, alle tijd! Alle rust! Heerlijk! En wat gaan we doen met die rust? Op jacht naar een verrekijker! Want zo ver als hier hebben we nog nooit kunnen kijken, en dan wil je ook wat kunnen zien! Maar een verrekijker blijkt lastig te vinden, tenminste een betaalbare. Als je op zoek bent naar een 1000 euro kostende Zeiss verrekijker dan kun je hier je hart ophalen. Wat we wel vinden zijn heel veel asociale weggebruikers, en met asociaal bedoel ik ook echt fucking asociaal. Links en rechts worden we afgesneden door Toyoya Prius’jes die zich als kamikazepiloten de weg op storten. Tering! En als je terug toetert dan staan ze binnen no time naast je autoraam je de huid vol te schelden. Wat is dit voor gekkigheid?!
et verkeer staat muur en muur vast, de zee aan grasland heeft plaatsgemaakt voor een zee aan Toyota prius’jes, hoezo rijdt hier iedereen hier in een Prius? Bizar! Maar nog bizarder is deze chaos, iedereen heeft iedereen klemgereden. Ugh. Maar denk je deze situatie eens in met een temperatuur van -41! We slaan gelijk aan het Googlen, en ja hoor, Mongolie: derde op de lijst van zelfmoorden. We snappen gelijk waarom. Tel daarbij de grijs betonnen Sovjet architectuur bij op en je hebt gelijk het toonbeeld van een zware depressie. En de Mongoolse bevolking gedraagt zich daar ook zeker naar. Onze “sein-bein-ho’s” (= hallo in ’t Mongools) vallen in dovemans oren, geen enkele groet, reactie of blijk van leven wanneer je eindelijk aan de beurt bent bij de kassa. Niet eens een oogopslag. Pfoeh.
Er is dan ook geen enkele reden om hier ook maar een seconde langer te blijven! Gelukkig start binnenkort het Nadaam festival. Een soort van Mongoolse Olympische spelen waarin elk dorp beslist welke man de uber-alfa is van het gezelschap. Dat doen ze op drie manieren: worstelen, boogschieten en het befaamde paardrijden! VET! Maar waar gaan we dit meemaken? Het festival wordt verspreid door het land op verschillende data gevierd en sommige dorpen hebben het zelfs al gevierd dus als je niet weet waar je wezen moet… kom je van een koude Nadaam thuis BADUM-TSSSH.
Maar dan spotten we het Tourism Info Centre! Hah, daar zullen ze het wel weten! En wie zien we daar? Urs en Rita! Gezellig, het is een kleine wereld, he mensen, nou zeg dat wel ja, leuk. Ook zij willen erachter komen waar Nadaam wordt gevierd. Ons plan was om het in de geboorteplaats van Ghengis Khan te gaan bekijken maar wat blijkt? Die hebben Nadaam al gevierd. Shit. Uhm oeh. Misschien in Erdene? Deze tip hebben we van wat locals gekregen toen we op de parkeerplaats aan ‘t lunchen waren. De vrouw gaat voor ons bellen. Yes Erdene viert het over twee dagen en is slechts 70 kilometer van UB verwijderd!
Hey-a-hoooo let’s aaaaa gooooo! En we kunnen go’en want de vijfde versnelling van de Duitsers is zowaar gefixt! We storten ons weer in de spits UB, die beter bekend staat als: de hel! Gelukkig wacht het beloofde land op ons, echt waar, het is zo dichtbij, we zijn er bijna… bijna…!
HOTO
ALBUM
MONGOLIA