einbeinho!
Waar waren we gebleven? Ohjah! We zitten bij Justin in de auto op weg naar de LuxOil om vloeistoffen te kopen voor onze koortsige Olly. Justin heeft zojuist de familiegeschiedenis uit de doeken gedaan waardoor voor ons alle puzzelstukjes op zijn plaats zijn gevallen en we ons weer volledig kunnen richten op de andere puzzel: Olly. Met als hoofdvraag: waarom raakt de motor zo snel oververhit? En als deelvragen: waar komt toch die zwarte rook vandaan? En niet te vergeten: waarom hebben geen power meer? Een vraag die beter bekend staat als: waarom gaan we stapvoets elke heuvel op?
Veel vragen! Tijd voor antwoorden! En die gaat onze Mechanic Justin ons hopelijk geven. Als een waar rechercheur gaat hij te werk. Methodisch, stap voor stap, telkens wordt een mogelijke dader geëlimineerd waardoor een nieuwe verdachte de kop opsteekt. De schuld wordt allereerst in de schoenen van de radiator geschoven, RAUS!! GEGEN DIE MAUER! Oké, de analogie slaat een beetje op hol, maar het punt is dat de radiator werd verwijderd en tegen de muur werd weggezet. Het werd gelijk duidelijk dat de koelingsribbeltjes of vinnen, de dingen die de lucht langs de buizen leiden zodat de koelvloeistof weer afkoelt, helemaal aan gort waren. WIE HEEFT DAT GEDAAN!? Ohjah, dat waren we zelf, met onze peilstok, nondeju… Maar wel op aanraden van de mechanic van Riverpoint, dus ja, niet helemaal onze schuld dan, toch?
aar Justin stelt ons gerust, een paar kromme vinnetjes zal het verschil niet maken. Oké, gelukkig. Een vieze radiator kan echter wel een probleem vormen. Dus gaan we op jacht naar azijn en baking soda, het wonderschoonmiddel voor al uw hardnekkige vlekken! En wat we dan nog niet weten, is dat deze zoektocht exemplarisch zal zijn voor onze toekomstige dagen, dan wel weken, dan wel maanden. Want wanneer u baking soda of azijn nodig heeft, dan weet u, de Albert Heijn verkoopt dat, of de Jumbo en als ik echt goed spul nodig heb dan ga ik naar een specialist of beter nog, ik bestel het online, met dat kloteweer gaat een mens toch niet de deur uit? Maar hier in Mongolië gaat dat dus anders. Hier leven de mensen nog in de tijd van de kruidenier, waar een familie een winkeltje runt en alleen zij weten wat ze verkopen en soms dat niet eens.
Lang verhaal kort: na twee uur zoeken vinden we uiteindelijk onze azijn en baking soda. Dus hotsaflots, azijn erin, baking soda erin, en daar begint iets te borrelen, de radiator kotst het hele goedje uit alsof hij tijdens oud en nieuw iets teveel oliebollen heeft weggespoeld met goedkope champagne. Het goedje gutst er al borrelend in een geelbruine drab uit. Nadat we dit ritueel een aantal keer hebben herhaald en de radiator weer hebben geïnstalleerd en gevuld, is het tijd voor een testrit. Resultaat: bij het beklimmen van een heuvel met een zeer laffe hellingsgraad stijgt het metertje weer richting de 100 alsof we in Nepal de Himalaya beklimmen.
us de radiator is clean… Tijd om verdachte numero dos bij de haren naar binnen te slepen: DE THERMOSTAAT! RAUS! En hupsakeej, zonder enige vorm van medelijden rukken we hem uit zijn vertrouwde omgeving. De thermostaat heeft een klepje die opent wanneer de temperatuur van de koelvloeistof boven de 80 graden komt, waardoor de koelvloeistof langs het motorblok stroomt om deze af te koelen. Wanneer deze dus niet opengaat wordt de motor niet gekoeld! A-HAH! Op heterdaad betrapt!
Maar het begint keihard te regenen en het wordt al donker, we staken ons onderzoek en besluiten morgenvroeg verder te gaan. Vroeg, omdat we morgen ook om half 12 op de Russische ambassade worden verwacht om ons transit visum op te halen. STRESS! Gelukkig regent het die ochtend nog steeds. We rijden de bus zo ver we kunnen de garage in, zo’n 20 cm, waardoor ons kleine neusje net aan droog komt te staan. Justin vervangt onze thermostaat met de reserve thermostaat die we al die tijd al bij ons hebben. En daarvoor hebben we Nederlandse Justin te danken, onze man uit Den Haag, want hij heeft ons de reserve-onderdelenlijst gedicteerd.
Oké, geen tijd voor een testrun, we moeten NU naar de Russische ambassade, zo’n 20 kilometer verderop, en het verkeer, zo weten we ondertussen, is een nachtmerrie! Dus gas erop, chopchop. We zijn de eerste heuvel nog niet op of de motor begint al te stomen en dat in de zeikende regen. Oh shit, dit is duidelijk, it’s not working, het was de thermostaat niet! Sterker nog, de nieuwe lijkt er nog slechter aan toe te zijn dan de eerste! (Iets wat uit een latere test ook zal blijken.) De motor tikt de 100 graden aan. Faaaak! Omdraaien? Nope! We hebben ons visa nodig, dus rijden we extreem langzaam naar de ambassade. Wanneer ik teveel gas geef, schiet de temperatuurmeter omhoog. Oké oke, easy does it.
n zo kruipen we naar de ambassade, waar onze Deutsche Freunden al op ons staan te wachten. Gelukkig zijn de Russen een stuk vriendelijker dan alle films uit de jaren ‘80 en ‘90 ons deden geloven en krijgen we onze gevraagde 7-daagse transit visa zonder moeite. Voor we het weten staan we weer buiten, tijd voor koffie! En niet zomaar koffie, nee, emotionele koffie. Want, lieve mensen, we nemen afscheid van Laura, Alex en Hopper (hun groene VW T4). Onze Duitse vrienden, die ons zo uitlachten omdat wij wel een visum voor Mongolië nodig hadden en zij niet, kunnen hun visum niet verlengen omdat je iets wat je niet hebt niet kan verlengen, das logisch. Maar dat betekent dus dat ze over twee weken het land moeten verlaten, een land dat zich 1800 km uitstrekt! Wanneer, en óf we elkaar weer zullen zien is ons allen onbekend en dat stemt ons verdrietig. Want wat hebben we samen veel meegemaakt. We hebben Alex en Laura ontmoet langs een rivier in Iran, we hebben samen Pakistan overwonnen, Myanmar ontdekt, in Laos gerelaxt en met elkaar het machtige China bedwongen.
Maar aan alles komt een eind, nog een laatste omhelzing, een laatste grap, een laatste lach en auf wienerschnitzel freunden! Nou ja, niet helemaal, want wanneer we afscheid hebben genomen besluiten Mirte en ik toch nog te gaan lunchen en op de weg terug naar de auto komen we ze toch weer tegen. AWKWARD. Joe, hoi, ja doei, en nu echt doei he, blijf bezig. En ohjah! We moeten ook nog naar de DHL, ja mensen, we hadden al klachten gehad van onze trouwe lezers omdat de afloop van de gejatte cameralens tijdens Nadaam niet geheel duidelijk is geworden. Nou, als iets wordt gejat, dan ga je naar de politie, die vertelt je dat ze niks kunnen doen en dan krijg je een formulier en dan is het klaar. Dus geen lens. Dus nieuwe lens besteld. Die zou vandaag aankomen. Dus niet! Dus boos. Want alles zit al tegen, en dan is dit het perfecte excuus om alles en iedereen daarvan de schuld te geven door eens goed hard te schreeuwen. In de auto dan he, we zijn geen idioten. Oh en dan heeft een of andere pipo zijn auto pal achter de onze geparkeerd waardoor we geen kant op kunnen!
n op dagen zoals deze, gaat er nimmer maar één ding fout. De nog na-borrelende woede van daarnet ontsteekt zich weer in lichterlaaie wanneer we worden afgesneden door een Mongool! En de Mongool gaat ook nog eens vol op de rem staan totdat we tot een complete stilstaand komen! Wat is deze Mongool zijn probleem? Oh shit, hij stapt uit, OH SHIT, hij opent z’n achterbak! Ik heb genoeg Russische dashboardcamvideo’s gezien om te weten wat er vervolgens gaat gebeuren maar godzijdank heb ik het mis, want in plaats van de verwachte honkbalknuppel tovert hij zo een van onze jerrycans tevoorschijn. Helemaal verwrongen en al. Oeps. We rennen snel naar buiten, verontschuldigen ons en nemen het verwrongen misbaksel schaamtevol in ontvangst. De man deert het niet, hij draait zich zonder iets te zeggen om en rijdt weg alsof er niks is gebeurd. We halen de andere jerrycan, die op ‘t randje van het dak balanceert naar beneden en vervolgen onze weg. Wat was er nou gebeurd? Een van onze drie jerrycans was weer eens aan het lekken dus die hadden we even van het dak gehaald bij Justin, maar dat hadden we beter niet kunnen doen. Want schijnbaar hebben we ze alle drie op het dak nodig om ze op hun plek te houden, weer wat geleerd.
Goed, terug naar onze ‘whodunnit’, ons onderzoek, terug naar de garage, waar nóg een Franse familie is aangekomen. Eveneens met kinderen! Blijkbaar mogen Fransen hun kinderen zelf scholen waardoor ze allemaal mee kunnen met de droom van papa en mama. Mon dieux! De teller staat nu op 10 kinderen in en rondom Huize/Garage Knight. Oké, heftig, was dat niet een van de redenen dat we juist zijn gaan reizen? Omdat we geen kinderen wilden? Ja volgens mij wel, nu zijn er opeens 10, leuk… Maar er is nog meer goed nieuws! Justin deelt ons mede dat we sinds Thailand verkeerde olie in de motor gooien. Oeps. Blijkbaar was de motorolie die we gekocht hadden tóch niet goed voor dieselmotoren. Dan rest ons de vraag, is dit erg?
En op dat moment kennen we Justin nog niet zo heel goed, maar Justin is iemand die goudeerlijk is en het tegelijkertijd moeilijk vindt om slecht nieuws mede te delen. En in deze mentale spagaat begint hij ietwat twijfelend aan zijn antwoord. “Well… no, not really, I guess, but it’s not good for it either, you know, so, yeah, but no… no it’s not good. I’m happy I found the empty canister that you left in the garage after you topped your engine up, because you shouldn’t be driving like this.” Lang antwoord kort: you fucked up, maar dat zal je hem nooit zo horen zeggen.
n dat niet alleen, we hebben nog meer steekjes laten vallen. Herinnert u de vorige blog nog waar we als ware mechanics Olly zelf een grote beurt hebben gegeven? Nou Justin heeft nog wat ‘verbeterpunten/you fucked up’-punten gevonden. De olie waarmee we stuurbekrachtigingsreservoir hebben bijgevuld? FOUT! Daar had geen 80/90 in gemoeten maar transmissieolie. Oeps. Met een plastic doktersspuitje zuigt Justin de olie uit het reservoir om vervolgens de juiste olie toe te voegen. Ook waren we vergeten de oude rubber ring van de oliefilter te verwijderen, in plaats daarvan hebben we de nieuwe ring gewoon over de oude geschoven. Beginnersfoutje. Leer je van. Nooit meer vergeten. En als laatste de luchtfilter. Ja we hebben de olie vervangen, maar het bassin waar de lucht doorheen stroomt niet gereinigd. Hmmm… en daarmee hebben we onze volgende verdachte in het vizier!
Zou het kunnen dat de motor te weinig lucht krijgt en we daarom zo verdomde langzaam rijden? Of beter gezegd: waarom we zo weinig vermogen hebben. Dus hup, filter eruit, en gas erop! Even lijkt het alsof we meer vermogen hebben maar nope, het is meer de hoop die ons doet laten geloven dat het nu in orde is. Wanneer je iets maar graag genoeg wilt zien gebeuren, kun je jezelf goed voor de gek houden. Uiteindelijk was dat het dus ook niet. Wat kan het dan nog meer zijn? De dieselinjectoren! Dat zou kunnen. Gelukkig kent Justin een mannetje genaamd Baltah, die dat voor ons kan testen. Erop af!
En inderdaad de injectoren zijn naar de getver. De injectoren horen de diesel als een pufje uit te sproeien in de vorm van een wolkje maar onze injectoren spuiten de diesel in een straal naar buiten. Not good. Hmmm… Tsja. We kunnen ze laten slijpen zegt Justin, maar je neemt een risico, want als het mis gaat moet je nieuwe injectoren uit Nederland laten komen, die hebben ze hier niet. Hoe groot is de kans dat het mis gaat?” Well… it’s Mongolia, there’s always a chance…” Mhmm… maar wacht dit heeft niks met het oververhitten van de motor te maken toch Justin? “No, that’s another problem, your car has a lot of problems.” En het ene probleem, zorgt voor het volgende probleem, waardoor het eerste probleem nog erger wordt en er nog meer problemen zullen ontstaan. "Oh and did you know you have a hole in your frame?" vraagt Justin. Nog een probleem!
an vraagt Justin of we ooit van het automerk SsangYong hebben gehoord? Uh… ja vaag, maar niet echt hoezo? Nou alle auto’s die we hier hebben staan zijn van SsanYong, een erg betrouwbaar automerk. Waarom? Omdat het eigenlijk Mercedes motoren zijn. SsanYong heeft namelijk een licentie van Mercedes om de Mercedesmotor OM602 te bouwen die ze dan de OM662 noemen. “It’s basically a Mercedes engine so you could always do an engine swap” grapt Justin..
En daarmee is de zaterdagavond aangebroken, en gaan we met veel antwoorden en nog meer vragen de zondagsrust in. Gelukkig is het erf van de Knight family enorm, dus kunnen we op gepaste 50 meter afstand van het Franse kinderfeestje onder ons luifeltje goed nadenken. What the fuck gaan we doen? En was Justin nou eigenlijk serieus? Zou hij dat echt kunnen, een engine swap? Willen we dat? En wat gaat dat dan kosten? En hoe LANG gaat dat duren?? We hebben nèt ons Russische transitvisum opgehaald en daar staat een fixed datum op: 25 augustus gaan de 7 dagen transit door Rusland in. Dat is over een maand en we wilden natuurlijk nog Mongolië zien de komende weken.
We komen er niet uit. Eerst moeten we weten of het nou echt een serieuze optie is. Dus polsen we zondagmiddag bij Justin hoe serieus hij was en of hij dat ook echt zou willen doen. Hij blijft voorzichtig en zegt dat hij eerst het onderzoek naar deze motor wil afronden omdat het niet niks is om je motor eruit te slopen. Door zijn voorzichtigheid en planmatige aanpak groeit ons vertrouwen in hem alleen maar, en hoe meer hij over het project nadenkt hoe enthousiaster hij wordt. We mijmeren ’s avonds verder. We zouden van 68 pk naar 119 pk gaan. We zouden misschien bergen opkomen… Geen zwarte rook meer.. Misschien start-ie dan ook wel gewoon als onder de 5 graden is… Misschien rijden we dan zuiniger dan de 1 op 7 die we nu rijden… Misschien….
ké genoeg gedagdroomd! We moeten maandagochtend verder met het onderzoek! De volgende verdachte is de koppakking, een gasdichte verzegeling tussen het motorblok en de cilinders. Deze zorgt ervoor dat er genoeg druk in de cilinders blijft zodat deze bewegen, als daar een scheurtje in zit of een lek dan verlies je vermogen… AHAH! En hoe ontstaat zo’n lek dan hoor ik u denken? Nou, als de motor te warm wordt, dan wordt de koppakking te warm en die smelt dan… ahaaa… er beginnen wat kwartjes te vallen. Is het makkelijk om deze te vervangen? Ja maar ook nee, het vervangen is zo gebeurd, mits je natuurlijk een vervangende koppakking hebt, die we niet hebben. Maar het echte werk zit ‘m in het bereiken van de koppakking. Deze boef zit namelijk goed verstopt in het motorblok, het komt er eigenlijk op neer dat de hele motor gedemonteerd moet worden. En als we iets geleerd hebben is dat zodra je aan iets ouds als dit gaat lopen sleutelen je vaak tegen nog meer problemen aan loopt.
Justin staat zelf ook niet te popelen om het hele blok open te halen, het risico is te groot dat andere onderdelen vervangen moeten worden, onderdelen die niet voor handen zijn. Zucht. En nu? We hadden het er laatst nog over hoe gelukkig we zijn met ons huisje op wielen, dat we ons daar in Nederland ook wel in zien wonen en dat we nog graag meer van dit soort avonturen willen beleven (niet per se voor zo’n lange onafgebroken tijd hoor mam, geen paniek!). En dat die mogelijke avonturen zich dan vooral in bergachtige gebieden afspelen, de Himalaya, de Karakourum, Pamir highway, het Altai gebergte, allemaal gebieden die schreeuwen om bedwongen te worden. Maar niet met deze motor.
Ondertussen blijft de kinderteller stijgen, op dinsdag staat op 17!!! De Fransman die er al was toen wij kwamen zit in een whatsappgroep met 10 andere Franse overlander families. En die komen nu op aanraden van de Fransman naar Justin met hun moderne campers! Allemaal hebben ze hun eigen horror verhaal te vertellen. Boordcomputers die op hol slaan door de slechte diesel buiten Europa, afgebroken springveren in de Gobi woestijn, verkeerd geïnstalleerde oliefilters in Kazachstan waardoor de hele motor is vastgelopen, scheuren in het chassis door overgewicht, campers met te veel witte rook, campers met te veel blauwe rook, verstopte brandstoffilters, of een afgebroken torsion bar. Oh wacht! Die laatste is van onze Duitse vrienden, Alex en Laura, die opeens bellen dat hun suspensie het heeft begeven!
Ho wat!? Ja mensen, ze zijn nog geen twee dagen weg of we krijgen het goede nieuws dat ze weer terug komen vanwege slecht nieuws. De suspensie van het linker voorwiel is gebroken, gelukkig kunnen ze nog wel rijden en verwachten ze de volgende dag bij de garage aan te komen. Wat een stress aangezien ze binnen twee weken het land moeten verlaten. En zo zie je maar, overlanden is niet met de caravan naar Frankrijk, overlanden is het avontuur op zoeken en dat gaat altijd samen met problemen. Sterker nog, die problemen ZIJN het avontuur! Dus quit your whining, schouders eronder, tijd voor een beslissing!
ant wat is nou het probleem? Het antwoord op die vraag is dat wij zelf het probleem zijn. Want wij forceren een bijna 40 jaar oude bus van 3.5 ton met een 65pk motor dwars door woestijnen, jungles, zoutvlaktes en over zandweggetjes, snelwegen vol potholes en gigantisch steile bergen van wel 4700 meter hoog. Wat had je dan gedacht dat er zou gebeuren? En telkens liep de temperatuur een beetje hoger op, en telkens raakte we daar steeds iets minder van onder de indruk, waardoor we het uiterste van de motor steeds verder opzochten totdat deze niet meer kon. Nou ja. We kunnen er zeker nog mee naar huis rijden, maar niet van harte en zeker niet ontspannen, en eenmaal thuis, wat dan? Dan moet er sowieso een nieuwe motor in. Want we willen ons Olleke niet verkopen.
En daarmee heb je je antwoord. Misschien is dit wel een blessing in disguise. Want we hebben een mechanic gevonden waarmee we feilloos in het Engels kunnen communiceren, met enorm veel skills en een schappelijk uurtarief dat wél betaalbaar is. Daar komt nog eens bij dat de garage tevens zijn huis is, waar een hele warme familie woont, waar we kunnen aanschuiven voor lunch en avond eten. En Justin weet alles maar dan ook ALLES van deze motoren. En ook Justin zelf is er inmiddels van overtuigd dat hij het kan. Waarom geloven we hem? Nou, we hebben ervaren dat Justin enorm bescheiden is, hij is niet de typische mechanic die met veel bravoure roept dat hij iets kan om vervolgens keihard te falen. Nee, juist het tegenovergestelde. Dus wanneer hij zegt dat hij de kans groot acht dat het hem zal lukken dan weet je genoeg. Maar het blijft natuurlijk een gok, daar zijn we ons terdege van bewust. Maar wie niet waagt, wie niet wint.
En dus dompel ik me onder in de online wereld van motorblokken. Zo hebben wij een OM616, een 68pk, 2.4l diesel, 4 cilinder, een oud maar onverwoestbaar beestje volgens Wikipedia (HAH, dan kennen ze ons nog niet!). De opvolger daarvan is een OM602, een vijf cilinder, 2.5 liter in verschillende uitvoeringen. Maar nondeju, die Mercedes motoren zijn nog best duur, na wat navraag kom ik erachter dat je voor enkel het motorblok 5500 euro kwijt bent inclusief installatie. Oeps. Oké verder duiken in SsangYong motoren. Alles wat we op internet vinden komt overeen met wat Justin ons al vertelde. Ssangyong heeft dus een licentie gekregen van Mercedes om in Azië, en met name Zuid-Korea en Japan, motoren te bouwen, exacte replica’s wel te verstaan. Alleen mogen deze de naam OM602 niet dragen dus maakten ze er OM662 van en als je goed kijkt, zie je dat alle onderdelen een Mercedes logo dragen. Mercedes probeert op die manier toch een graantje uit de Aziatische markt te slaan zonder het Mercedes merk te devalueren, slim. En handig voor ons! Want de OM662 is een 5 cilinder, 2.9l, 129PK turbo diesel! En het mooiste van al? Ze zijn voorradig in Mongolië en kosten inclusief 4x4 transmissie nog geen 1000 euro. All aboard the hype train, CHOO-CHOOOOO!
ey kijk eens wie we daar hebben, onze Duitse vrienden komen kruipend het terrein op gereden met hun kreupele bandje. Aiii, dat ziet er niet goed uit, en VW T4’s zie je hier niet rondrijden dus dat wordt nog een hele klus om aan reserveonderdelen te komen. Maar komt goed joh, wij hebben net besloten onze motor te vervangen dan kunnen we elkaar mooi gezelschap houden voor de komende weken! Gezellig! En zo zitten we die avond met 24 man extra (!) aan tafel bij Justin en zijn familie want er is zojuist weer een nieuwe Franse familie aan komen rijden met eveneens een berg kinderen. Het is een compleet gekkenhuis! Maar we genieten ervan, want dit zal de komende weken ook een beetje ons gekkenhuis worden.
Helaas niet met de Duitsers, want gelukkig voor hun weet Justin diezelfde avond nog de benodigde reserveonderdelen te vinden en te installeren. Tot diep in de nacht wordt er aan Hopper gewerkt, alles om ervoor te zorgen dat onze Deutsche Freunden op tijd de Russische grens kunnen halen. En zo vestigt Justin al vroeg in dit avontuur zijn heldenstatus, nu maar hopen dat ook wij een standbeeld voor hem willen bouwen. Dag Duitsers! Hallo, Knight family. Het is tijd voor een ENGINE SWAP!!!
HOTO
ALBUM
NADAAM