rinden!
We zijn nu ongeveer twee weken bij de familie Knight en de eerste routines beginnen zich te vormen. Zo drinken Justin en ik elke ochtend samen een mokje koffie voor de bus. We doen een paar stappen naar achteren en bespreken de te nemen stappen of praten over auto’s. Ja mensen, ik kan tegenwoordig over auto’s meepraten. En de stap die we deze ochtend bespreken gaat over motorsupports en motormounts. Want de motor past, maar daarmee bedoelen we: ‘hij past, als jij ‘m daar wat omhoog houdt, en ik hier aan trek, en Paul daartegen aan drukt, dan ja, kijk dan past hij volgens mij…’
En om aan die twijfel een einde te maken, zijn Justin en Paul hard aan de slag om motorsupports te fabriceren. Deze worden uit dikke stukken metaal geslepen. Zoals gewoonlijk heeft Justin zijn plannen aan me uitgelegd, ik knik begripvol maar snap er niks van. “We put an angle iron here and here, which sets the motor off to this point, there we put an motor mount in an angle, there and on the right we put it flat so it has more support.” En terwijl hij praat, wijst hij een beetje in het luchtledige waar straks hopelijk de motor komt te zitten.
Na twee dagen slijpen, lassen, grinden, slijpen, lassen en nog meer lassen, zijn de motorsupports klaar! En het mooie is, ik heb er zelf nog aan meegelast ook! Ok, een klein lasnaadje, en ja Paul had mijn hand vast en mijn taak was voornamelijk om te blijven ademhalen en niet om te vallen. MAAR TOCH! Op de motorsupports komen de motormounts, het punt waar de motor daadwerkelijk op komt te rusten. In die motormounts zitten veren die de trillingen van de motor opvangen zodat je chassis niet uit elkaar trilt. En zo breekt er weer een spannend moment aan: gaat het écht passen? Na veel passen en meten, de motor eruit en er weer terug in, eruit, erin, eruit, erin, draaien en wringen... blijkt Justin gelijk te hebben! Zijn luchtledige bewegingen zijn tot een realtieit gevormd, ongelofelijk, niks uitgetekend, puur inbeeldingsvermogen en vakmanschap. Nu hopen dat de motorsupports het gewicht ook houden… ha… ha…
en week later willen we de nieuwe oliefilter aan het motorblok installeren. Deze oliefilter komt van een Istana en wij hebben een Musso-motor, na lang puzzelen komen we erachter dat de Istana-oilfilter zit bevestigd aan de motormount en dat de Istana-motor een andere motormount heeft dan de Musso-motor, snapt u wel? En die Istana motormount steekt 5 cm naar rechts waardoor deze niet meer op de motorsupport leunt die Justin heeft gefabriceerd: NONDEJU! De hele motor mag er weer uit zodat we een extra stuk aan de motorsupport kunnen lassen zodat de motormount erop past. Koekoek.
En zo gaat het de hele tijd: twee stappen naar voren, eentje terug. Het is zo’n gigantisch, alomvattend project dat het onmogelijk is om met elk detail rekening te houden. En soms gaat het gewoon mis, zoals die ene keer dat Justin en ik met z’n tweeën het motorblok willen verplaatsen. Een moment van onoplettendheid en de kraan kukelt omver, de motor knalt op de grond en slaat een groot gat in de oliepan. Oeps. Oké, geen probleem, we vinden wel een nieuwe, omwisselen en klaar.
De waslijst aan dingen die moeten gebeuren, lijkt eindeloos. Telkens wanneer we iets kunnen afstrepen, moeten we twee nieuwe taken aan de lijst toeveogen. Denk bijvoorbeeld aan het starten van de motor, hoe sluiten we dat aan? Want onze Olly komt nog uit de tijd dat je moet voorgloeien en aan een knop trekt om de motor te starten in plaats van een sleutel om te draaien. Of het aansturen van de glowplugs, die waren bij de oude motor parallel geschakeld maar bij de nieuwe niet, dus moeten alle kabels aan elkaar worden gesoldeerd zodat ze tegelijkertijd voorgloeien als we aan onze trekknop trekken. Of gas geven? Het pedaal dat er nu zit duwt een hendel naar beneden die ervoor zorgt dat er diesel en zuurstof in de cilinder komt, maar die hendel sluit niet aan op de nieuwe motor. Deze motor heeft een pedaal nodig die aan de kabel trekt. En dan is er nog de luchtfilter en de dieslfilter, waar komen deze te zitten? Er moet een nieuwe uitlaat komen! Oh en laten we ook niet vergeten dat we aankwamen met een automaat en zullen vertrekken met een schakelbak! Dan moet er dus nog een koppelingspedaal in, een slave cilinder, master cilinder, slave hose, ja mensen termen met een sterke VOC-mentaliteit waar wij nog nooit van hebben gehoord. Duizelt het u al? Snapt u er niks meer van? Mooi! Dan weet u precies hoe wij ons voelen.
Wat voor ons klinkt als een onmogelijk plan, is voor Justin gesneden koek. Achteloos doet hij zijn plan uit de doeken. Hij wijst een beetje, “yeah we’ll cut a hole in the frame here, put the cable through, connect it here, grind some metal down there to make more room. So yes, like I said, pretty simple stuff”, en gaat vervolgens aan de slag terwijl onze oren nog naklapperen. Het is een understatement om te zeggen dat we veel leren, het voelt alsof we worden opgeleid tot ware mechanics. Alhoewel we erachter komen dat er nog een compleet nieuwe wereld verscholen gaat in het motorblok en de transmissie zelf. De gedachte alleen al doet m’n hoofd op hol slaan. Serieus mensen, de dieselmotor is een kunstwerk geschapen door genieën. Alles werkt zo nauw met elkaar samen, het is een wonder dat je met één voetbeweging zo 3.5 ton in beweging kan zetten. Tegelijkertijd is dit inzicht net zo prachtig als dat het angstaanjagend is omdat we nu nog beter weten hoeveel er kapot kan gaan aan een motor…
n zo komen we aan bij een andere routine, onze favoriete routine: going into town… Na de kop koffie en het maken van een plan, gaan we aan de slag. Net zo lang totdat we tegen een probleem aanlopen. Dat kan van alles zijn, of er is een leiding gesprongen, of we missen een paar schroeven of een ander onderdeel, of er moeten nieuwe onderdelen worden gekocht of kabels, ringetjes, rubbers, lampjes, knopjes, vloeistoffen, of wat dan ook. En dan hoor je Paul roepen: “oooookay, let’s go into town!” Vindt Paul het leuk om ‘into town’ te gaan dan? Nee, Paul haat het! Maar hij heeft onlangs een nieuwe Musso pickup truck gekocht waar hij natuurlijk graag in rijdt. Dus off we go!
Oh maar voor we gaan moeten we wel even een boodschappenlijstje maken, anders vergeten we de helft. En zo hoppen we van lijstje naar lijstje. Net wanneer je denkt dat er een eind aan het lijstje lijkt te komen, gaan we weer een stapje verder in het proces van de engine swap waardoor een compleet nieuwe wereld, waar je het bestaan nog niet van wist, zich opent en de lijst overspoelt met nieuwe ‘to-do’s’ en ‘to-buy’s’.
Wat staat er dan zoal op zo’n lijstje?
Injectortips
Oliefilter dieselfilter
Clutch pedal
Slave cylinder
Gasket set
Clutch pipe
Throughout bearing
Glowplugs
Dieselinjector tube
Thermostat
Slave hose
Belt
Tensioner pully
Master cilinder
Hose doctor
oed, gewapend met dit lijstje struinen we over de automarkets, waar we een bekende verschijning beginnen te worden. Sommige verkopers zwaaien wanneer we voorbij lopen, of vragen wat we dit keer nodig hebben. We weten niet hoe ze heten en kennen ze als: ‘the expensive lady’, ‘the old guy’, ‘the fat guy’, ‘the CTR guy’, ‘the grumpy lady’, etc. Er gaat haast geen dag voorbij dat we een tripje naar de carmarket maken. We struinen heen en weer, heen en weer, graaiend door containers vol auto-onderdelen, binnensmonds vloekend. We maken foto's van hetgeen we vindene en sturen dat door naar Justin. Is this what we need? How big is it? How wide? Net zo lang totdat we gevonden hebben wat we zochten. Het is een tergend proces, waarvoor geduld en concentratie uiterst belangrijk zijn. Tanden op elkaar en doorgaan, gelukkig kost het haast niks.
Want je kan niet alles hebben in het leven. Wil je iets snel en goed gedaan krijgen? Dan is het duur. Wil je iets snel en goedkoop gedaan krijgen? Dan is het resultaat klote. Wil je iets goed en goedkoop gedaan krijgen? Dan duurt het lang! En ons geduld wordt menigmaal op de proef gesteld. Ook vooral omdat de verkopers het geen flikker interesseert of je iets koopt of niet, customer service bestaat niet. Zuchtend staan ze op uit hun stoel, geïrriteerd dat je hun dagdroom verstoort. Alhoewel we moeten toegeven dat we altijd alles konden ruilen en in sommige gevallen gewoon ons geld terug kregen.
Oké, hebben we alles? Nope, maar als we met tweederde van het lijstje naar huis gingen dan waren we dik tevreden. En helemaal als het lukte om nog voor de lunch thuis te komen want de lunch is overheerlijk! Wanneer zo rond 13:00 uur Lizzy of Hannah naar buiten kwam op keihard LUUUUUUUUNCH te roepen, dan liet je alles uit je handen vallen! Binnen stond het eten klaar op een grote tafel, als een lopend buffet schept iedereen voor zichzelf op maar niet voordat je je handen hebt gewassen. Iets waar de kinderen je aan hielpen herinneren. Zonder deze lunch hadden we het nooit overleefd.
aar tijd om lekker uit te buiken is er niet, we moeten door! Focus! Over een paar weken verloopt ons Mongolië visum en moeten we er vandoor! Want het is keihard beuken, we maken dagen van wel 12 uur. Justin werkt in moordend tempo, het is ongelofelijk wat hij allemaal gedaan krijgt in een dag, alsof het niks is! Zo installeert hij in een dag de koppeling, de slave hose, master cilinder, etc. Alles om ervoor te zorgen dat ik straks door super smooth tussen de versnellingen kan schakelen. Het gaspedaal wordt geïnstalleerd. De dieselfilter krijgt een plekje. De air-intake blijkt gelukkig toch te passen! De motor hangt nu helemaal op zichzelf,zodat ook de radiator weer op z’n plek kan. Fun fact: de radiator was de reden dat we bij Justin terecht kwamen en is nu het enige onderdeel wat we níet hebben vervangen!
En nadat we de dieseltank van binnen hebben schoon gemaakt, zijn we bij een spannend moment aanbeland: het starten van de motor! Het is weken geleden sinds we de motor bij de aankop bij CTR hoorden brullen, hoe klonk dat ook alweer? Was het echt zo goed of hadden we ons dat maar verbeeld? Ok, daar gaan we, voorgloeien, trekken en PSSSJT-tuh-tuh-tuh-tuh. De motor slaat een paar keer over en weer af. Ohjeej, alles ok?! “That’s normal, the diesel has to fill up the diesel filter first”, stelt Justin ons gerust. Bij de derde poging, brult de motor als een ongetemde leeuw en slaan ook wij uitzinnige kreten van geluk uit! IT’S ALIIIIIIIVE! Wat een power, en hoor die fluitende diesel. High fives all around!
e motor doet het, nu nog een passende aandrijfas! En een uitlaat. En een werkende transmissie, nou ja, hij werkt wel, maar we (wanneer ik ‘we’ zeg, bedoel ik Justin) moeten nog een manier vinden waarop de pook op een goede plek de cabine binnenkomt. In een Musso zit de motor in de neus van de wagen waardoor de transmissie precies onder de cabine eindigt, maar omdat wij zo’n klein neusje hebben, belandt de pook ergens in de huiskamer. Aan Justin de taak om deze puzzel op te lossen terwijl Paul en ik voor de honderdste keer de stad in gaan. Ditmaal om onderdelen te kopen voor onze nieuwe uitlaat en nog een hoop klein grut zoals electrical tape, lijm, kabelprotectors, on/off switches, trechters, heater hoses, zekeringen, turbo buizen, Webasto hoses en een nieuwe CO2 fles voor het lasapparaat. Joe.
Het belooft weer een typische ‘into town’ dagje te worden: we worden opgelicht door een verkoper die een extreem hoge prijs vraagt voor iets wat alleen híj verkoopt. Degene die CO2 flessen omruilt heeft zijn zaak opgedoekt en zijn concurrent zit aan de andere kant van de stad waardoor we anderhalf uur mogen omrijden. Al het kleine grut moet weer uit twintig verschillende containers bij elkaar gehosselt worden, en het verkeer zit in een complete deadlock! AAAARGH!!! Ik heb het even helemaal gehad en Paul weet ondertussen gelijk hoe laat het is: deze jongen heeft een zakje chips nodig! Hij stopt bij een supermarkt en zwijgzaam eten we ieder ons zakje leeg totdat ik weer kan lachen. “Thanks Paul!” “No worries, you just get hangry when you haven’t had lunch.” Jup!
anneer we bij de garage aankomen lijkt Justin een oplossing voor het shiftstick probleem te hebben gevonden. Hij heeft de lengte van de arm waar de pook aan vast zit ingekort waardoor deze bijna tot aan de bestuurdersstoel komt! YES! Alleen zit de pook erg laag bij de grond. Geen probleem, lassen we er een metalen buis aan. Maar doordat de buis zo lang is, wordt de afstand om tussen de versnellingen te schakelen ook vergroot. Ik moet de pook nu haast in m’n eigen knie drukken om in de eerste versnelling te komen. De tweede versnelling zit ergens achter mijn eigen rug en om in de vijfde versnelling te komen moet ik de pook zowat in Mirte d’r knie rammen. In z’n achteruit krijgen we ‘m niet. Oeps. Ok, het werkt, maar ook weer niet. Maar volgens Paul heeft Baltah, ‘een Istana mannetje’, een oplossing voor dit probleem en kan hij ook de dynamo en de speedometer (dat ding dat aangeeft hoe hard je gaat) aansluiten. Mooi!
Justin gaat gelijk door met de elektra, gelukkig heeft onze bus niet zoveel elektra en kunnen we door met de aandrijfas. Want een werkende motor is leuk maar een rijdende auto veel leuker! Hoe gaan we dat aanpakken? Want de oude aandrijfas is te lang en sluit niet aan op de transmissie (want die is van een Rexton en heeft dus een ander kopplestuk dan Mercedes), maar een aandrijfas van een Rexton is te kort, en past ook niet op ons differentieel (een differentieel zit op de achteras en zet de zijwaartse beweging van een aandrijfas om in voorwaartse (of achterwaartse) beweging zodat de wielen gaan draaien). Dus wat nu? Wat nou als we beide aandrijfassen doormidden zagen en de achterzijde van onze Mercedes aandrijfas lassen aan de voorste zijde van de Musso aandrijfas? Hmmm… dan kunnen we hem precies op maat snijden en past de Mercedes aandrijfas op het Mercedes differentieel en de Rexton kant op de Rexton transmissie! Aan de slag!
e berekenen de totale lengte die we nodig hebben en bekijken dan op welk punt beide aandrijfassen even dik zijn zodat we ze daar aan elkaar kunnen lassen. Justin last beide stukken op een paar plekken vast en we hangen het geheel onder de wagen. Klaar is kees! Zou je denken, maar nu moet de aandrijfas helemaal rondom gelast worden. Maar dat kan pas als beide stukken kaarsrecht op elkaar uitlijnen, anders krijg je een wobbel in de as en dat kan nare gevolgen hebben als deze met 3000 omwentelingen per minuut tekeer gaat. Gelukkig heeft Justin, zoals altijd, een oplossing om te controleren of er een wobbel in zit of niet: hij heeft een L-profiel op een potkrik gelast waar hij een stukje krijt inlegt. Het krijtje zetten we zo dicht mogelijk tegen de aandrijfas totdat deze de aandrijfas net niet raakt. Vervolgens zetten we de achteras op een krik zodat we het achterwiel handmatig kunnen laten ronddraaien waardoor de aandrijfas gaat draaien. Als er een wobbel in de aandrijfas zit, raakt deze het krijtje en weet Justin waar hij een goede mep met zijn hamer moet geven om de aandrijfas recht te krijgen.
Dit gaat goed, tot het moment waarop er moet worden gelast. Want zodra er wordt gelast trekt de aandrijfas een beetje krom door de hitte. Hmmm… Wat als we een tussenstuk laten fabriceren dat tussen beide delen van de aandrijfas inkomt, zodat het echt tot op de millimeter past en retestrak zit, dan kan het haast niet verspringen. Dus springen we in de auto op weg naar een mannetje met een draaibank. Na anderhalf uur wachten in een ruimte waar oorverdovende machines aan het beuken zijn en lasflitsen je continu verblinden, zijn we eindelijk aan de beurt. Een half uur later staan we buiten met een tussenstuk dat precies past! Nice! We monteren beide uiteinden, halen ons krijtje weer tevoorschijn en merken dat het nog steeds lastig is om de aandrijfas precies recht te krijgen maar het scheelt enorm weinig en de wobbel is met het blote oog haast niet te zien. We maken een testrit en voelen wel wat vibraties maar niks ernstig. Ok nog wat harder, ja de vibraties worden erger, het is dus sowieso de aandrijfas. Nog een beetje harder? PATS! Daar knapt de aandrijfas in tweeën. Gelukkig reden we niet hard en is er naast de aandrijfas niks beschadigd. Maar we zijn wel geschrokken. Pfff, man gaat dit nog wel goedkomen? We zitten langs de kant even uit te blazen, wachtend op Paul om ons weg te slepen. Shiiiit, weer een tegenslag, de tijd begint steeds meer te dringen.
n om die reden werken we zaterdag onafgebroken door om de radiatorslangen, verwarmingsslagen, en turboslangen te installeren. De remmen, niet geheel onbelangrijk, worden weer aangesloten. De uitlaat wordt gelast en bevestigd. En wanneer het donker begint te worden vieren we tussendoor nog even Abby’s verjaardag. Gisterenavond had Mirte heel subtiel bij Abby gevraagd of ze toevallig van chocolade houdt. “Not really but I like choclate chip cookies.” Chocolate chip cookies it is! Op naar de supermarkt om de hoek. Surprise! Maar dan komt er een Russische familie, vrienden van de Knight familie, langs met een prachtige zelfgebakken taart. Shit! Daar gaat onze geweldige verrassing. Met het schaamrood op de kaken mompelen we iets in de trend van ‘because you sort of like chocolate chip cookies but we were so busy with our car, sorry, hope you like it’. Abby moet keihard lachen en neemt haar koekjes dankbaar in ontvangst.
We nemen snel wat happen van de zelfgemaakte taart die werkelijk overheerlijk is en rennen weer naar buiten om de luchtfilter te installeren. Dan racen we naar Baltah die de dynamo nog gaat aansluiten zodat we de auto morgen op z’n minst goed kunnen testen. Het is inmiddels al 10 uur ’s avonds en op weg naar Baltah vallen opeens de koplampen uit omdat tsja, de dynamo niet is aangesloten! In het pikkedonker rijden we achter Paul aan en komen heelhuids aan bij Baltah’s garage. Snel de stoel eruit zodat Balta bij de startaccu kan. En dan.. begint het keihard te hozen, iedereen trekt een sprintje richting de garage (waar de bus niet in past). En je raadt het al, pas vijf minuten later, nadat er liters water uit de hemel zijn neergestort, herinneren we ons de stoel buiten staat... te soppen. Paul trekt een sprintje en sjouwt het gevaarte de garage binnen, wat een held!
Wanneer het stopt met regenen, kruipt Baltah onder de wagen en sluit de dynamo aan. Maandag kunnen we terug komen voor de versnellingspook en belooft hij een oplossing te vinden om de transmissie in z'n 4x4 stand te zetten, want daar zijn we ook nog niet uitgekomen. We zijn helemaal kapot, en op de weg terug naar huis slaat de schrik ons om het hart. We voelen de power die we hebben maar tegelijkertijd voelen we ook dat de auto abnormaal trilt en het schakelen is een ramp, ik moet gigantische bewegingen maken om met moeite van versnelling te wisselen en dan kunnen we niet eens in z’n achteruit. Ohjeej, opeens doemt een onverwacht scenario op: een krachtige auto zonder rijcomfort, want oude Olly was dan niet snel maar hij reed wel lekker. Pffff, WAAR ZIJN WE AAN BEGONNEN!
aar het wordt allemaal nog veel erger… want we hebben nog maar een paar dagen tijd, vrijdag moeten we Ulaanbaatar verlaten om als een gek naar de westelijke grens, die 1800km verderop ligt te scheuren om net op tijd Rusland in te duiken. En dat met een nieuwe motor, waarmee we pas één testrit hebben gemaakt. De stress neemt met het uur toe, vooral wanneer Baltah er die maandag niet, zoals afgesproken, om 10 uur ‘s ochtend is. Om 12 uur komt meneer aankakken maar met een goede reden: hij moest naar het ziekenhuis want hij was onwel geworden. En al snel wordt duidelijk waarom, want midden op het terrein staat een auto die plaats moet maken voor onze bus. Maar Baltah kan zich niet herinneren waar hij de autosleutels van deze auto heeft gelaten. Hij lacht en maakt een drinkend gebaar met zijn hand en roept: “too much vodka yesterday!” Ahjah daarom moest meneer naar ’t ziekenhuis, koekoek. Dan krijgt hij een geniaal idee: hij gaat de beelden van de bewakingscamera bekijken om te zien waar hij met zijn bezopen kop de sleutels heeft gelaten. Even later komt hij terug, en ja hoor, hij heeft ze weten te vinden. Wat een gozer! Tegen 13:00 kunnen we eindelijk aan de slag. Bijna dan, nog eerst even wat foto's bekijken van zijn jachttrip van vorige week, AAAAAH!
En ondanks dat Baltah net als Justin erg ingenieus is en zo’n beetje alles uit metaal kan fabriceren, lukt het hem, na uren ploeteren en pielen, helaas niet om het schakelprobleem op te lossen. De bewegingen zijn nog steeds te groot, al is het iets minder dan voorheen, dus ja, we moeten het er maar mee doen. En na lang puzzelen lukt het hem ook niet om een systeem te bedenken waarmee we de wagen in 4x4 stand kunnen zetten. Het lijkt erop dat we telkens met een tang onder de auto zullen moeten kruipen om de transmissie handmatig in de juiste stand te draaien. De speedometer krijgt hij wel aan de gang, alleen geeft deze niet de juiste snelheid weer. Ugh! Oh en de dynamo doet het, maar het lampje van de accu blijft toch branden waardoor er iets niet goed zit, alleen wat? Het is 01:30 wanneer we helemaal gesloopt thuis aankomen. Niet omdat we zo hard hebben gewerkt, sterker nog, we staan er bij en kijken ernaar maar dat is zo frustrerend. Je kan niks anders dan wachten, en hopen dat het goed komt. Je bent compleet machteloos. Argh!
ké, tijd voor nog een testrit, het schakelen is nog steeds hard werken en de bus trilt aan alle kanten. Die trillingen worden veroorzaakt door de aandrijfas, daar zit nog steeds een wobbel in. We moeten hem laten uitbalanceren op een draaibank.
Baltah heeft nog een adresje van een man met een grotere draaibank die ons hiermee waarschijnlijk kan helpen . Ditmaal gaat Mirte met Paul op pad, terwijl ik Justin assisteer bij een honderdtal andere klusjes zoals het lassen van de olieleidingen. Pfoeeeeh. De adrenaline jaagt door mijn onderbuik terwijl ik niet veel meer kan dan schroevendraaiers aangeven en met Mirte appen om te checken hoe het er daar voor staat.
De berichten beloven niet veel goeds, de draaibank professionals zeggen dat de aandrijfas nu kaarsecht is maar Mirte denkt van niet. Een hoop gestechel, ze proberen het uiteindelijk nog een keer, en het lijkt beter te gaan maar nog niet helemaal top. Het moet maar. De tijd begint te dringen, we hebben nog maar twee dagen! Oh Mir, kijk ook nog even of ze ergens rubberen afdichtringen verkopen voor de oliefilter. Oh en connectorstukjes om de heater hoses aan elkaar te verbinden. Het houdt maar niet op!
Bleeeergh! De sfeer is erg gespannen wanneer we de aandrijfas weer onder de bus monteren, het laswerk ziet er verschrikkelijk uit, dat had ìk nog beter kunnen doen. En dat is geen grap! Goed, alles is nu aangesloten, alles moét nu werken, tijd voor de laatste testrit, het is vandaag donderdag, zaterdag moeten we echt vertrekken.
e allerlaatste testrit: de motor klinkt fantastisch, we hebben enorm veel power, we accelereren de heuvel op, sterker nog, we halen een auto in! Wow! De motor is haast geruisloos, weg is het gebulder dat we zo gewend zijn, we horen enkel het fluiten van de turbo alsof er een frisse wind door de cabine waait. Het schakelen gaat wat stroef en voelt wat onnatuurlijk maar dat is een kwestie van wennen toch? De testrit gaat boven verwachting goed, ok de bus trilt een beetje maar wat dan nog, dat hoort er waarschijnlijk gewoon bij. We durven opgelucht adem te halen, gaat het dan toch goed komen? “Push it a bit harder”, zegt Justin. We gaan 70, 75, 80, dan begint de bus te trillen, 85, het dashboard begint keihard te vibreren, het voelt alsof we niet harder kunnen maar toch druk ik door; 90…
BAAAAAAM!!!!!!!! Een gigantische knal. Overal rook. In de achteruitkijkspiegel zie ik hoe de aandrijfas als een raket wordt gelanceerd en 150 meter verderop in de berm beland, in de andere zijspiegel zie ik een slakkenspoor van diesel, snel zetten we de bus aan de kant. “The transmission is smoking!” Roept Mirte. “Turn off the engine, TURN OFF THE ENGINE! En dan wordt het stil. Heel stil. De rook trekt langzaam weg, we stappen helemaal verdwaasd uit. Een mens kan op drie manieren reageren: fight, freeze en flight. Ik ontplof, alle spanning en stress FUUUUUUCK, FUCK, FUCK, FUCK; fight. Mirte staat als aan de grond genageld, in totale shock; freeze. terwijl Paul en Justin het op een rennen zetten; flight.
Huh? Flight? Hoezo? Waar gaan die twee heen?? Na een minuut beseffen we ons dat ze het veld in rennen om de aandrijfas en alle brokstukken bij elkaar te scharrelen. Wanneer we allemaal een beetje bekomen zijn, nemen we de schade op en dat is niet best. De aandrijfas is compleet verwrongen, er zit een gapend gat in de dieseltank. De transmissie is in tweeën gebroken en hangt er uitgeteld bij. Wat nu?! Over twee dagen moeten we vertrekken om op tijd het land te verlaten, dat gaat ons nooit lukken. En hoe zit het met ons visa? Mogen we wel in Mongolië blijven? Kunnen we dit nog fixen? Of is dit het einde van onze reis?!
HOTO
ALBUM
NADAAM