rienden!
We gaan snel verder waar we gebleven zijn! De aandrijfas breekt tijdens onze testrit en doorklieft daarmee de versnellingsbak én de dieseltank en schiet als een torpedo het weiland in. Godzijdank heeft de metalen buis niets en niemand verwoest, behalve dan het plan om komende zaterdag te vertrekken richting Russische grens. Hoe nu verder? Paul en Justin blijven er heel rustig onder, "it’s a minor set back, but we can fix this, no problem! You won’t be leaving anytime soon though." Rustig en realistisch. Allereerst moet er iets gedaan worden aan de 70 liter vers getankte diesel die uit onze auto is gespoten en nu op straat ligt. Dus stap ik samen met Paul, Daniel, Billy (buurjongen, broertje van Rhoda) en Joshua in de pickup van Paul die we hebben gevuld met zaagsel om de plas diesel te absorberen en af te voeren.
Daniel, Joshua en Billy gaan gelijk aan de slag met het dieselzaagsel, terwijl Paul en ik doorrijden naar onze vrienden van CTR-garage. Diezelfde avond, nog geen 2 uur na het ongeluk, kopen we een nieuwe transmissie voor minder dan 100 euro. We gooien ‘m achter in Paul z’n pick up en rijden weer naar huis. Daar staat Mirte me met grote vragende ogen op te wachten, een melancholische glimlach op haar gezicht. Een mengeling van: ‘wat hebben we een pech’ en ‘wat hebben we een geluk’. Er is niemand gewond geraakt, dat is het allerbelangrijkste, maar wat nu? Hoe nu verder? Laten we eerst een nachtje gaan slapen, we hebben ondertussen al geleerd dat een goede nachtrust dingen die vandaag onoverkomelijk lijken, in een veel overzichtelijker perspectief plaatst.
En ook deze keer doet de nachtrust haar reinigende werk, de geest is weer helder, we kunnen systematisch te werk gaan. First things first: eerst naar de Russische ambassade om te vragen of het mogelijk is een nieuw transit visa aan te vragen, en vragen of dat ook mogelijk is wanneer we niet in het bezit zijn van een geldig Mongolie visum. Over twee dagen verloopt ons Mongoolse visum nl. en dus zullen we illegaal in het land moeten gaan verblijven.
De Russische ambassadeur is kristalhelder in zijn super dikke Russische accent: "Your problem with Mongolian visa is not our problem, you pay us money, we give you visa, simple. DAH!" Kijk dat is nog eens duidelijke taal, kan menig ambtenaar een puntje aan zuigen. Ok, de Russen staan aan onze zijde, hoe zit het met de Mongolen? Bij de Mongoolse immigratie dienst zit een mannetje diep onderuitgezakt in zijn stoel met zo’n onverschillige blik dat je de zin van het leven gelijk in twijfel brengt. In gebroken Engels brabbelt hij iets in de trend van: "you go to province to apply for new or just at border, yeah, bluhblahbloeh". Met andere woorden: whatever, ga weg!
Ok, we hear you maar we van andere mensen gehoord dat we ons visum maximaal twee maanden mogen overstayen als we een boete betalen, klopt dit? "Meh, you need to go to countryside blehblahbloeh." Wat? De man knikt wat, brabbelt nog wat maar heeft overduidelijk geen idee waar we het over hebben. Shit! Onzekerheid. Zo onzeker dat we een week later alsnog terug gaan in de hoop een ander mannetje te treffen en godzijdank spreekt hij wel fatsoenlijk Engels. Onze via-via info blijkt te kloppen, we mogen 50 dagen langer blijven dan officieel is toegestaan tegen een betaling van omgerekend 3,50 euro per persoon per dag. Die boete kunnen we hier bij immigration betalen. Vanaf het moment dat de boete betaald is, krijgen we 10 dagen de tijd om op te rotten. Maar langer dan dat is uit den boze, want dan krijg je een zwarte stempel in het paspoort waarop DEPORTATION staat en je de komende 5 jaar persona-non-grata bent. Top, we'll take it! We hebben dus 50 extra dagen gewonnen om de schade te repareren en wie weet komen we hier nog op tijd weg ook!
En om dit te vieren halen we op de weg terug nog even snel twee taarten op. Het plan was een farewell party te geven maar dat wordt nu een ‘we’re probably never leaving’-party geworden! Tot groot enthousiasme van de family Knight, waarschijnlijk vanwege de taart maar goed we’ll take it!
e volgende dag beginnen we met een schone lei. Laten we allereerst de werkplaats opruimen, want een opgeruimde werkplek is een opgeruimde geest. Vervolgens verwijderen we het slagveld dat onder de wagen bungelt. Het is ongelofelijk wat voor een kracht er op de transmissie heeft gestaan als je ziet dat het metaal compleet in tweeën is gespleten. Dat zegt tegelijkertijd ook iets over de kwaliteit van de motormounts, die het toch mooi hebben gehouden! Een silver lining! Verder flippen we de nieuwe transmissie om nadat we deze grondig hebben schoongemaakt; been there, done that, appeltje, eggje.
De zaterdag wordt een zondag en op zondag houden we rust. Zondagsruts: iets waar we normaliter nooit bij stil zouden staan, wij zijn van het doorpakken, geen tijd voor rust, handen uit de mouwen, die mentaliteit. Maar we zijn hier nu al een tijdje en we zijn de zondagsrust meer en meer gaan waarderen maar vooral begrijpen. Het is niet goed om maar constant door te beuken, een moment van rust en bezinning op zijn tijd doet een mens goed. Je laat je zorgen even voor morgen en rust lekker uit. Want rust betekent ook echt rust, de familie Knight leest uit de bijbel, zingt liederen terwijl er muziek wordt gemaakt, en gaan hoogstens naar de rivier om te relaxen. Zo doe je dat.
Maar zodra het maandag is pakken we gelijk door! Een lange aandrijfas werkt klaarblijkelijk niet: trial and error mensen! Dus moeten we met een nieuw plan komen. Wat nou als we verschillende Musso aandrijfassen met elkaar gaan combineren waarvan er eentje een carrier bearing in het midden heeft zitten? Een wattes? Een carrier bearing is een koppelstuk die twee kortere aandrijfassen met elkaar verbindt en zo een lange aandrijfas vormt (zie foto met rode circel onderaan deze alinea)! Weer wat geleerd. Maar dan moeten we wel de juiste lengtes zien te vinden, want aan een te korte aandrijfas hebben we net zo min als een te lange. Het komt erg nauw mensen!
En zo begint de zoveelste puzzel. We pluizen alle mogelijke combinaties uit. Een 4wd Musso heeft één lange aandrijfas omdat de transmissie langer is, maar er zijn ook 2wd Musso’s die een kortere transmissie hebben en dus kiezen voor een carrier bearing om de langere afstand met twee kaandrijfassen te overbruggen. Echter is deze te kort om voor onze bus te gebruiken. Maar wat als we het kortste stuk van deze tweedelige aandrijfas vervangen met de langere aandrijfas van de 4wd versie? Goed idee! Maar helaas, peanutbutter, dan is de aandrijfas nét te lang.
Ugh… gedesillusioneerd struinen we tegen beter weten in over de car market, zoekend naar aandrijfassen. Maar ze zijn allemaal te lang of te kort of te dik of te dun of te paars. Blugh. Maar dan komen we bij een van onze vaste containers, een goedlachse man (uitzondering op de regel) die ons op de hoogte brengt van de nieuwste Musso uitvoering waarvan de aandrijfas een stukje korter is, als we die nou eens combineren met de 2wd aandrijfas... EN JA HOOR! PERFECT! (De groene en oranje pijlen op een foto hieronder laat de winnende combinatie zien). Pfiew wat een opluchting! Ok, de lengte klopt maar hoe gaan we deze aan ons differentieel bevestigen? Want ons differentieel is een Mercedes differentieel, met een Mercedes connectie, en de Musso is… geen Mercedes en heeft derhalve een ander koppelstuk. Ja mensen, even ’t koppie erbij houden he, koekoek!
e gaan te rade bij onze vrienden van de CTR-garage, waar Baltah, onze andere go-to-mechanic, toevallig ook aanwezig is. Hmmm… de mannen staan samen met Justin te discussiëren, verschillende opties worden geopperd, wat is de beste tactiek? Maar wat als we het aanhechtingspunt van een Musso differntieel nu eens in de Mercedes diff schroeven, zou dat passen? Laten we eens kijken, het Mercedes koppelstuk schuift met 9 tanden in het differentieel want ook de Musso heeft negen tanden! Dus dat past, maar hij schuift niet helemaal tot het einde door omdat de Musso net wat dikker is. Maar dat is geen probleem, we kennen ondertussen al meerdere mannetjes met een draaibank die dat dikke stuk kunnen wegslijpen totdat het wel past! Geen getreuzel, off we go! De draaibank-mannen zien ons weer aankomen en gaan gelijk aan de slag. Een paar uur later zijn we weer bij de bus en hotsaflots, die zit! En dat alles op een troosteloze maandag!
Nu alleen nog een juiste rubberen seal. Een zeehond? Nee, nee, een rubber dat ervoor zorgt dat de olie in het differentiël op z’n plek blijft en omdat we zelf wat zijn weg gaan snijden moet er nieuwe komen die alles perfect afsluit. Justin en ik gaan gelijk op jacht, we proberen verschillende modellen totdat we de juist hebben gevonden. Helemaal hyper van anticipatie komen we terug bij de garage en ja hoor! Het past! Het werkt! Hoezee! Nou ja, het past, maar om te weten of het werkt moeten we een testrit maken. En voor een testrit hebben we diesel nodig, en daarvoor hebben we een dieseltank nodig. Maar daar zit een gat in! De volgende dag (trouwens afgelopen twee alinea’s speelde zich af over een tijdspanne van een week, zo snel gaat het nou ook weer niet!), gaan we op zoek naar een lasser om de tank dicht te lassen, maar al snel blijkt wat we stiekem al wisten: niemand durft het aan… behalve Justin. De tank is nogal gehavend maar na een ochtendje lassen, is de tank lekvrij! We gooien er wat diesel in maar dit keer geen 70 liter, want lesje geleerd.
ijd voor een nieuwe testrit. Mirte wil niet mee, maar ze moet! Haar taak? Checken of ze achterin ongewenste trillingen voelt. En ik zal het nooit toegeven maar ook ik vind het doodeng. Daar gaan we! Oké, de motor start, we rijden, we gaan sneller, 60, 70, 80, ohjeej trilt er wat? JA VOLGENS MIJ VOEL IK WAT TRILLEN! Maar Justin blijft zoals altijd rustig, want het valt allemaal wel mee, en inderdaad we rijden 90! Bijna geen trillingen! Oké, bij de carier bearing trilt het wat, en inderdaad bij nadere inspectie voelt deze ook wat warm aan. We doen wat navraag bij de Mercedes Dubbellucht club op Facebook en krijgen het advies om overdwars een balk aan het chassis te lassen, daar de carrier bearing aan te monteren zodat deze wat lager komt de hangen waardoor de hoek van het differentieel naar de transmissie wat minder scherp is. Volgen we het nog? Nee? Maakt niet uit, wij ook niet! Punt is: de trillingen zijn na deze ingreep compleet verdwenen! Kijk, da’s duidelijke taal: TJAKKA!
Zijn we dan klaar? Nou ja, ja maar ook nee, want het schakelen gaat nog niet van harte en sommige andere aspecten willen we ook graag aanpassen, en als we dan toch bezig zijn… misschien kunnen we de vooras vervangen door een Toyota Landcruiser-as zodat we van Olly een volwaardige 4x4 maken? We twijfelen hier uiteindelijk nog weken over, maar besluiten het niet te doen. Nou ja, niet op deze trip dan, wie weet rijden we nog een keertje op en neer. Maar een nieuw roofrack, en ladder, en jerrycan houders (zodat ze niet meer van het dak vallen) en, en, en! Ja de wenslijst is lang, voor de mensen die ons niet kennen: we zijn nogal van het doorpakken! Maar voor het zover is, gaat Justin even een weekje weg (van ons), even vakantie vieren met de familie en dat begrijpen we helemaal.
ant zonder diezelfde familie waren wij ook al lang gillend gek geworden. Daarom is het de hoogste tijd voor een kleine introductie. Zoals jullie al weten, is Justin met Rhoda getrouwd en hebben ze vijf kinderen: Joseph, Rebecca, Rosie, Jared en Rena. Joseph is vier (bijna vijf, daar laat hij geen misverstand over bestaan) en heeft een gigantische fantasie. Zijn verhalen gaan vaak als volgt: "I want to be a carpenter so I can built my own house and then I will have five pet lions and I will train them so I can become the president of Mongolia and then you (ik en Mirte) can stay forever and be on my birthday!"(ons visum loopt net voor Joseph zijn verjaardag af, dus ons ongeluk kwam voor hem als een geschenk).
Rebecca zit volle bak in haar ‘why?’-fase en praat met een super schattig accent waarbij ze de R niet kan aanspreken, whight? Een gesprek met haar gaat als volgt:
"Will you be at Joseph’s birthday?"
- "No, we have to leave the country."
"Why?"
- "Because our visa expires."
"Why?"
- "Because that’s the law."
"Why?"
- "I don’t know why."
"Why?"
- "Because I’m not that smart."
"Why?"
- "Because I didn’t pay enough attention in school?"
"Why?"
Net zo lang totdat je balanceert op het randje van een identiteitscrisis.
Dan Rosie, Rosie is de middelste van vijf, en dat is een lastige positie want je bent net te jong om mee te doen met de twee ouderen maar al te oud om mee te doen met de jongeren. Dus rent Rosie achter Rebecca en Joseph aan en kopieert ze alles wat haar grote broer en zus doen. En als dat geen aandacht oplevert dan haalt ze kattenkwaad uit. Maar je kan niet boos op haar worden omdat ze je telkens weet te betoveren met haar super schattige glimlach.
Jarred is twee jaar oud en leert net zijn eerste woordjes. Toen we aankwamen kon hij enkel hiiiiiii en byyyyyye roepen in het voorbijgaan (wat hij steevast deed waardoor we steeds in lachen uitbarsten), maar later werd zijn woordenschat groter en groter. Jared zal ooit in de voetsporen van zijn vader treden. Hij vergezelde ons, gewapend met een schroevendraaier, dagelijks bij onze klussessies. Druk zwaaiend met de schroevendraaier riep hij dan "BROEMBROEM" terwijl hij naar de auto wees. Dan zette hij de schroevendraaier tegen de auto (willekeurige plek) om vervolgens wilde draaibewegingen te maken. Schattiger dan dat wordt het niet mensen!
En de jongste was Rena, die nog geen jaar oud is. Een baby dus tsja, wat kun je daar over zeggen, een baby is een baby. Ze huilde haast nooit en dan doe je het al heel goed! Met de rest van de kids worden we steeds beter bevriend, echter het probleem met kinderen is dat ze onvermoeibaar zijn. Na drie rondjes met de bolderkar is ome Frits redelijk uitgeput maar voor de kinderen begint dan de lol pas. AGAIN, AGAIN, AGAIN. Uh… nee ik moet weer aan de slag, sorry. Tot grote teleurstelling. Tsja je geeft ze een vinger… Het verbaast ons dan ook niet dat Rhoda hulp krijgt van haar zussen om ervoor te zorgen dat de kinderen niet in zeven sloten tegelijkertijd lopen.
an de zussen van Justin: Joana en Jessica. Joana geeft Engelse les op een internationale school en net als in Nederland is ook hier de werkdruk enorm want we zien haar nooit naar haar werk vertrekken en we zien haar pas laat in de avond terugkomen om vervolgens nog lang door te werken. Jessica is de Mama di Familia, zonder haar komt het hele huishouden tot een complete stilstand en dat gebeurt eens per maand wanneer Jessica een border run moet maken naar China. Want Jessica is niet in het bezit van een permanent Mongools visa (Joana wel want heeft een baan en Justin is getrouwd met een Mongoolse). Jessica heeft wel een 10 jaar geldig Chinees visum. Dus gaat ze een uurtje shoppen in China en dan weer voor 30 dagen Mongolië in.
Maar hoe is de familie Knight, die oorspronkelijk uit the US of A komen, in Ulaanbaatar beland? Nou jaren geleden, net na de val van de Sovjet Unie, stichtten de ouders van Justin, Jessica en Joana een weeshuis voor kinderen omdat enorm veel kinderen in Ulaanbaatar op straat leefden. De fotocollages hangen nog steeds aan de muur en die laten een mooie tijd zien van goed ingepakte kindjes (ik denk zo'n 60) tegen de kou, of in schooluniform, of in hun zondagsbest wanneer ze naar de kerk gaan of in hun korte broek terwijl ze spelen in de gigantische tuin. All was well, totdat de regering een wet aannam waarin stond dat NGO's niet vanuit religieus oogpunt mochten handelen. Van de een op andere dag werden alle kinderen uit huis geplaatst, een gitzwart hoofdstuk breekt aan in de familiegeschiedenis. Telkens wanneer ik me dit verdriet probeer voor te stellen, breekt mijn hart in duizend stukjes. Een aantal kinderen vond na hun 18e verjaardag hun weg terug naar de Knight family. Inmiddels volwassen en in staat zelf beslissingen te maken. Hannah, Lizzy, Abby, Suzy, Martha, Paul, Daniel en Joshua maakten die beslissing, en maken nu weer onderdeel uit van de Knight Family. En ik kan je vertellen, dat zijn stuk voor stuk fantastische mensen!
Iedereen heeft zijn eigen taak in het huishouden. Lizzy en Hannah helpen Jessica in het huishouden en met het koken. Net als Abby, die daarnaast ook nog haar eigen honden uitlaatservice heeft. Van die honden maakt ze prachtige foto’s waar ze vervolgens een kalender van maakt en aan de baasje geeft, hoe tof! En aangezien ook ik van foto’s maken hou, trekken we er op een zondag op uit om wat groepsfoto’s te maken! Suzy studeert in China en ontmoeten we wanneer ze terug naar huis komt om te genieten van haar vakantie.
Joshua heeft misschien wel de belangrijkste taak, vooral in de winter, want hij zorgt er voor dat het huis warm blijft. Dat houdt in dat hij om de dag kolen moet scheppen om de oven warm te houden. Het is zwaar werk, maar Joshua is beresterk, en dat laat hij graag zien!
aul helpt Justin, en daarmee ons met het verbouwen van Olly, tenminste als hij tijd heeft want Paul is van origine een klusjesman met een specialiteit als timmerman. Hij levert goed werk en is daarom super druk. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat scheurt hij van hot naar her dwars door het door hem zo gehate verkeer in Ullaanbaatar. En ook Martha is een harde werker, ook zij heeft het huis al lang verlaten wanneer wij uit ons stinkende bedjes kruipen en keert pas huiswaarts wanneer wij al zijn begonnen aan ons avondmaal. Martha werkt als Barista op de internationale school waar Joana als docente werkt.
En dan hebben we Daniel nog, tsja, wat doet hij eigenlijk? De goedlachse Daniel werkt voor een project dat herdershonden fokt die wolven op afstand houden zodat de herders de wolven niet afschieten. Maar daar zien we hem niet zo vaak werken. We zien hem wel vaak op de bank liggen met zijn telefoon, dit tot grote frustratie van Jessica. Ik zie een hoop van mezelf in hem terug, een tikkeltje lui en zoekende naar zijn eigen talenten want het is een slimme jongen die prachtig piano kan spelen.
De familie heeft achter het huis een grote moestuin waar ze het meeste van hun eten vandaan halen. En ook dat is hard werken! Wanneer wij er zijn worden er aardappels, courgettes, wortels, aubergines en augurken geoogst. En die augurken zijn eigenlijk kleine komkommers! Die kleine komkommers stop je in een weckpot met azijn, dille en knoflook en dan verandert die komkommer magischerwijs in een augurk. Nou mensen mijn hoofd ontplofte zowat, ik dacht dat augurken aan een augurkenstruik groeien maar niets is minder waar. Uiteindelijk heeft Mirte nog een handje geholpen met het wecken van 113 potten augurken. Goedemorgen!
n dan heb je natuurlijk nog Justin zelf. Onze held. De alleskunner. Telkens weer verbaas ik me over zijn handigheid, zijn can-do-attitude, zijn ingenuiteit; van niets, iets maken. Zo maakt hij zijn eigen bio-diesel. Daniel en Paul rijden eens in de zoveel tijd langs de restaurants in UB om daar het oude frituurvet op te halen. Dat wordt gemixt met wat benzine, olie en andere meuk om er biodiesel van te maken. De hele schuur staat vol flessen frituurvet en biodiesel, waardoor de family Knight zo goed als gratis rond rijdt.
Daarnaast blinkt Justin ook uit in het rustig blijven, zelfs in de meest stressvolle situaties houdt hij zijn hoofd koel. Zonder daarvoor echt iets te hoeven doen, het zit in zijn natuur, het is geen act, geen spelletje, het is zijn manier van leven. En ik denk dat het geloof daar een grote rol inspeelt. Wanneer je in de volle overtuiging bent dat alle gebeurtenissen deel uitmaken van een groter plan dan kun je daar of heel fatalistisch van worden of je er compleet aan overgeven. Wat heeft het dan nog voor zin je druk te maken? Het is zo als het is, het gaat zoals het gaat. Dat is iets waar ik me aan probeer te houden, het is iets wat in elke vezel van Justin zit ingebakken.
En dat is iets wat we sowieso heel erg meekrijgen van de familie Knight, die rust, de onvoorwaardelijke liefde en zorg voor elkaar, het samenzijn. Samen voor elkaar zorgen, samen eten verbouwen, het huis onderhouden, zorgen dat er eten op tafel komt, dat het huis warm blijft, geld in laatje komt en ze met z'n allen een dak bover het hoofd hebbben. Onvoorwaardelijk. Als vanzelfsprekend.
aar de familie Knight leert ons ook steeds beter kennen, en daarmee ook het ongemak dat dat met zich meebrengt. Want in ons leven kan nooit eens iets normaal verlopen. Zo ook niet wanneer we op zondag besluiten om samen naar de film te gaan. We mogen de familieauto lenen en dat gaat natuurlijk helemaal mis. Na 5 kilometer slaat de motor af om vervolgens niet meer te starten. Shit! En dat op een zondag… en we hebben geen beltegoed! Gelukkig is de auto recht voor een winkeltje tot stilstand gekomen waar ze beltegoed verkopen (vanaf dat moment kopen we ons beltegoed standaard daar en wordt Mirte een soort van bevriend met het vrouwtje achter de balie, wat in Mongolië betekent dat je elkaar groet).
We proberen het eerst met hulp van buitenaf, wanneer iemand ons eindelijk wil helpen, duwt hij de auto van de weg, een helling af en belanden we midden in een plas water. Wanneer het niet de accu blijkt te zijn geeft de beste man terstond zijn reddingsmissie op en laat ons achter in de plas. Joe!
Dan toch maar Paul bellen. 15 min later staan Daniel en Paul in hun zondagsbest de auto uit de modder te slepen en trekken ons terug naar huis. Wat blijkt? De timingbelt is gebroken, gelukkig voor ons was dat niet de eerste keer, en ligt dit dus niet perse aan ons. We mogen het vervolgens met Daniel’s auto proberen zodat we toch nog naar de film kunnen. Maar dat had hij beter niet kunnen doen want de week erna worden we door een vrouw afgesneden waardoor haar achterbumper vast kom te zitten in onze voorbumper (dus die van Daniel). En in plaats van achteruit te rijden besluit de vrouw stoïcijns vooruit te blijven rijden waardoor ze hele bumper verbuigt. Sorry Daniel. Gelukkig was het een easy fix: tenminste, als je uit een familie met mechanics komt.
Daar houdt ons spoor van vernietiging niet op, we komen nog een keer met Daniel zijn auto stil te staan wanneer we op weg zijn naar het project waar hij voor werkt. Wat blijkt? Verstopte dieselfilter! Einde oefening, we moeten omdraaien, zullen het project nooit te zien krijgen en moeten elke vijf minuten langs de kant van de weg wachten totdat het residu in de dieselfilter weer gezakt is om vervolgens weer 5 minuten te kunnen rijden om vervolgens weer stil te komen staan, etcetera, etcetera.
elukkig slopen we niet alleen andermans spullen, ook onze eigen spullen slopen we naar hartenlust. Een dieptepunt is toch wel de externe hardeschijf met daarop alle foto’s van de afgelopen half jaar. In een klein moment van onoplettendheid valt deze op de tafel en het is gelijk gedaan met het fragiele ding. De hardeschijf maakt enkel een naar tikkend geluid, een geluid zo naar, dat het krassen in je ziel kerft. Ik word uiteraard helemaal gek, alle foto’s zijn in een klap weg. Ik had net alle foto’s op de harde schijf gezet om ruimte vrij te maken op de laptop. Op een van de to-do-lijstjes stond al langere tijd een tweede harde schijf genoteerd zodat we een backup konden maken van al dit moois maar we kwamen er steeds niet aan toe. Onze hoop is nu gevestigd op een recovery bedrijf in Nederland, gespecialiseerd in de reparatie van kapotte harddisks, kost 600 euro maar dan heb je ook wat.
Maar de klap op de vuurpijl is toch wel de keer dat we weer eens van plan waren naar de film te gaan en zoals gebruikkelijk in Ullaanbaatar, in een chaotische traffic jam terecht komen. We worden van rechts gesneden, een vrouw zit bijna tegen onze (Daniel’s) auto aan, ik kijk haar boos aan om aan te geven "HEY wij rijden hier mafkees", maar daardoor zie ik niet dat de auto voor me vol op de rem gaat. PETS. Een klein petsje that is, we gaan echt stapvoets, maar de vrouw voor ons stapt uit, ziet twee toeristen en gaat gelijk compleet uit haar stekker. Ik kaats ditzelfde gedrag net zo hard terug en beland zo in een screaming match. Shit wat nu? Ze belt de politie, en de verzekeringsmaatschappij, wij bellen Paul. HELP!
We mogen geen cm verplaatsen, de auto’s moeten precies zo blijven staan zodat ze verzekeringsagent een schaderapport kan opstellen waardoor we het verkeer nog meer blokkeren en ons de woede van half UB op de hals halen. Na drie kwartier van ijzig ongemak komt dan eindelijk de politie aangezet en niet veel later ook de verzekeringsagent, en godzijndank Paul en Daniel die eveneens gelijk beginnen te schreeuwen tegen zowel de agent als de vrouw. Ho-ho, rustig, rustig, je maakt het alleen maar erger, zeg ik super hypocriet. Maar nee, het blijkt te werken, we komen goed weg, want Paul heeft geen punten meer op zijn rijbewijs en had deze moeten inleveren aangezien de auto op zijn naam staat en hij dus medeverantwoordelijk is. Oeps.
De agent neemt onze rijbewijzen in en geeft deze aan de gedupeerde vrouw zodat we niets anders kunnen dan haar te volgen naar een kantoortje dat gespecialiseerd is in het vaststellen van schadebedragen. Dat bedrag moeten we vervolgens aan de vrouw betalen, die in ruil voor die centjes ons rijbewijs moet teruggeven. Zo gezegd, zo gedaan! We moeten haar omgerekend 30 euro betalen, alstublieft! Maar wat doet deze vrouw? In plaats van onze rijnbewijzen terug te geven, geeft ze deze aan een corrupte agent. WAT!? De agent dreigt Paul zijn rijbewijs in te nemen en probeert ons zo een gigantische bribe afhandig te maken.
Paul begint weer als brugman tegen de agent te lullen, die kantoor houdt in zijn politiewagen die geparkeerd staat voor het politiebureau, hoezo louche? En tussen Paul z’n betoog door komen telkens tweetallen aangelopen die hun eigen onderlinge ongeluk hebben gehad, ze stoppen de agent wat geld toe en verdwijnen weer. Dit spelletje gaat zo een half uur door, terwijl ik in spanning sta te wachten, hoe gaat dit aflopen? Zo nu en dan vertaalt Daniel wat er wordt gezegd. Uiteindelijk moeten we de agent afbetalen, ik stop hem zo discreet mogelijk omgerekend 100 euro in zijn handen en we lopen snel weg voordat er zich nog meer gekkigheid voordoet. Nou deze kunnen we ook afstrepen van de bucketlist.
Wanneer we thuis komen, giert iedereen het uit van het lachen. Justin nog het hardst, achjah zo gaat dat hier, we hebben het allemaal meegemaakt, nu hoor je er ook bij. En zo worden we telkens opgevangen wanneer we weer iets idioot hebben geflikt, of iets hebben gesloopt of wat dan ook: altijd met een glimlach, een kopje thee en een lekker zelfgebakken koekje, muffin of iets anders overheerlijks. Vervolgens komen de spelborden op tafel zoals ‘Sorry’ (de Engelse variant van Keezen!!) of ‘Dutch Blitz’ (jawel, geen grap) een spel waarbij je super snel moet nadenken en handelen, iets waar we, tot hilariteit van de gehele familie, ontzettend veel moeite mee hebben.
En als dat ons niet weet te troosten dan zijn er altijd Brenda, Colby, Randy en Princess nog. De drie honden en kat die altijd in zijn voor een warme knuffel. Er zijn trouwens nog veel meer katten aanwezig maar die komen zelden in de huiskamer. Behalve dan die ene keer dat Jessica en Abby spontaan een kattenshow organiseerde waarbij elke kat een voor een naar binnen werd gedragen voor een kritische evaluatie door Mirte. Oh en tijdens ons verblijf werden er ook nog twee super schattige kittens geadopteerd!!
n zo smelten de dagen aaneen, we voelen ons helemaal thuis bij de familie Knight. We hebben onze inside jokes, praten avonden aan een stuk door waarin wij vertellen over ons leven, zij vertellen over het hunne, hoe ze tegen de wereld aan kijken en wat hun plannen voor de toekomst zijn. Wij vertellen over onze knotsgekke avonturen en zo komen we telkens iets dichter bij elkaar en vormt zich een vriendschap voor het leven. Gelukkig kunnen we hier nog een aantal weken blijven want zonder deze mensen waren we al lang gek geworden. Hier voelen we ons thuis; home far away from home!
HOTO
ALBUM
NADAAM