ieve volgers,
We bevinden ons nog steeds bij de familie Knight en wanneer deze blog ten einde komt zullen we in totaal drie maanden met hen hebben doorgebracht. Daarmee wordt het de enige plek waar we langer dan twee weken aan een stuk hebben doorgebracht in de afgelopen anderhalf jaar. De tijd lijkt haast stil te staan en vliegt tegelijkertijd aan ons voorbij. We leven te midden van een gezinsleven terwijl onze gezinnen zich duizenden kilometers van ons vandaan bevinden. Maar ons leven speelt zich voorlopig nog een tijdje af in Ulaanbaatar, waar we een strakke routine hebben opgebouwd. Een routine die zich afspeelt in de chaos van Ulaanbaatar‘s verkeer en car markets.
Maar het einde van de engine swap is toch in zicht? De puinhopen zijn toch opgeruimd en hersteld? Ja, klopt en toch telt de to-do lijst nog vele pagina’s, telkens wanneer er iets kan worden weggestreept komen daar twee nieuwe dingen voor in de plaats. En zo komen we langzaam tot de conclusie dat, zoals altijd, dit ongeluk een blessing in disguise was. Want waarom was er zoveel stress in de aanloop naar die laatste testdag? Omdat we stiekem wisten dat er nog heel veel moest gebeuren, dat zoveel kleinigheidjes nog niet getest of gecheckt waren. Waar hebben we het dan over? De stickshift werkte nog steeds niet, de gear ratio (komen we nog op terug) voelde niet lekker, de suspensie kraakte en piepte, de jerrycans vielen van het dak, de kachel werkt niet meer terwijl de winter in aantocht is en ga zo maar door. Aan de bak dus!
et is een gure, herfstige ochtend. Justin en ik zijn zojuist aan ons ochtendritueel begonnen: we sippen aan onze koffie terwijl we van een afstandje de bus bewonderen. “How many batteries do you have to power your fridge and stuff?” Justin, geïnspireerd door alle overlanders die hij gedurende deze zomer heeft mogen ontvangen, heeft het al langer over het bouwen van een eigen camper waarmee hij met zijn gezin wil gaan kamperen. “Two 150ah batteries, you want to see?” “Sure!” En dus open ik de bank om Justin onze energievoorraad te demonstreren. Justin schrikt zich wild, “I’m not working anymore on this car until you fix this mess.” Sorry, wat? Hij zegt het grappend maar met een duidelijk serieuze ondertoon. En hij heeft gelijk ook.
We werden er in Griekenland al op geattendeerd maar toen hadden we andere, grotere zorgen aan ons kop waardoor we over gingen tot de ‘ik-ben-drie-en-speel-verstoppertje’ oplossing; wat ik niet kan zien, is er niet. En aangezien de accu’s onder de bank liggen verstopt, is dat spelletje makkelijk te winnen en daarmee was het probleem opgelost. Wat is dat probleem? Nou alle apparaten die van stroom worden verzien zitten allemaal met een draadje aan de accu vast. In het geval van kortsluiting, iets wat sneller voorkomt dan je verwacht, moet je dus eerst de schroef waarmee de draadjes aan de accu vast zit losdraaien om deze los te krijgen, of als een malle lukraak alle kabels doorsnijden. Tegen de tijd dat je daarmee klaar bent staat je bus al in de hens, vooral als je achterwand is afgebroken waardoor het isolatiemateriaal (redelijk brandbaar) uitpuilt. Daarnaast is het ook een wirwar aan draden, een echte teringzooi! Slik… Oh en om even aan te geven hoe snel je kortsluiting maakt: toen ik eens wat moest opmeten met de rolmaat, liet ik deze een beetje rondhangen. PATTTTSSSS, de vonken sprongen er vanaf toen ik de pluspool raakte. Koekoek!
ustin heeft, zoals altijd, gelijk! Dus we moeten aan de slag met dit project, terwijl Justin een weekje vakantie neemt (hetzelfde weekje als in de vorige blog, alles gaat dwars door elkaar mensen). En net zoals het feit dat Justin altijd gelijk heeft begint ook dit avontuur zoals altijd bij de car market! Wat hebben we nodig? Verdeelblokjes, kabels, kastjes, kabelprotectors, zekeringen, een metalen bak om het zooitje in kwijt te kunnen zodat het isolatiemateriaal niet in de fik kan vliegen… Genoeg dus! En zo begint het eindeloos struinen, kopen we een hoop spulletjes die achteraf niet goed blijken te zijn, brengen deze terug en kopen weer nieuwe spulletjes. Sommige verkopers proberen ons wederom op te lichten waar andere hun vakmanschap ondergewaardeerd laten. Zoals het vrouwtje dat binnen een uur onze op maat gemaakte aluminium bak fabriceert en daar nog geen 10 euro voor vraagt. Terwijl een andere verkoper 50 euro vraagt voor een stom plaatje plastic van 50cm bij 25cm. Joe!
Vervolgens begint het strippen van de wagen. Mijn hemel wat een teringzooi komt er onder de bank vandaan. Zand uit alle uithoeken van de wereld, maar ook een Duitstalige Donald Duck, wat ondefinieerbaar kleingeld en een bos aan kabels en snoeren waarvan het doel onbekend is. Paul en ik wapenen ons met een multimeter en slaan ons zo een weg door dit koperen oerwoud. Een multimeter heeft een negatief en een positief pinnetje, zwart en rood, wanneer je beide pinnen in dezelfde draad drukt dan gaat deze piepen waardoor je weet dat je met dezelfde kabel te maken hebt. Met een multimeter kun je uiteraard nog veel meer, vandaar het woord MULTI maar voor vandaag houden we het hier even bij. En zo volgen Paul en ik de kabels, die vaak achter wanden van de bus lopen, om te checken wat en of ze een functie hebben. Al piepend begeven we ons door de bus om tot de conclusie te komen dat veel draden compleet overbodig zijn. En zo begint het snoeiwerk, na twee dagen vol frustratie is er dan eindelijk overzicht. Man, wat lucht dat op.
Ondertussen is Mirte heel nauwkeurig de aluminium bak aan het bijsnijden zodat deze niet tegen stopcontacten en andere uitstekende objecten onder de bank aankomt, terwijl Paul en ik een plan maken voor de accu’s. Dit is het plan: alle kabels gaan naar een verdeelblokje, vandaaruit gaat een kabel naar een zekering, vandaaruit gaat er een kabel naar de killswitch en dan een laatste kabel naar de accu zelf. Op die manier kunnen de hele zooi in een klap plat leggen door aan de killswitch te draaien. Vandaar de naam KILL switch. Wat leren we weer veel he mensen? Dat klinkt sarcastisch, en dat is het deels ook maar ik ben bloedserieus, we leren elke dag weer nieuwe dingen!
ndertussen is Justin weer terug van zijn welverdiende vakantie en staan we weer sippend aan onze koffies voor de bus. Er waait een frisse wind, de winterjassen zijn van stal gehaald en ook mijn muts moet weer aan de bak. Herfst kennen ze hier niet, en zo komt het gespreksonderwerp al snel op de winter: -40 wordt het hier ’s nachts in hartje winter. Mijne gute gote! Was sagst du? Koekoek! En terwijl we het hier over hebben kijken we allebei haast tegelijkertijd naar onze watertank, die open en bloot onder de auto hangt. Jep. Dat gaat sowieso bevriezen. En zo verdwijnt er een probleem (de accu’s) en komen er twee nieuwe problemen voor in de plaats. Want we komen er ook achter dat onze huidige kachel naar de haaien is, help…
Dus gaan we weer terug naar de tekentafel voor een haast onmogelijke puzzel. Alle spullen die onder de bank liggen moeten ergens anders heen om plaats te maken voor de 110cm lange watertank. Nondeju! Hoe dan? Wat als we de tank op z’n kant zetten? Dan raakt hij het zitvlak. Als we de hele bank eens 15 cm verhogen? Dan komen we in de knoop met de tafel. Wat als…? En zo gaat het maar door, de puzzel is op 1001 manieren op te lossen en elke oplossing heeft zijn minpunten. Verlamd van keuzestress hakken we de knoop door, de tank moet er plat in, simpel is the best way to go, ook al verliezen we daar een hoop opbergruimte mee. Maar goed, als we het niet doen dan weten we zeker dat er een ellendige blog aankomt waarin onze watertank kapot vriest en daarmee alle leidingen.
us breekt er een nieuwe week aan, met een nieuw project maar dezelfde struggles. Er worden pvc buizen gekocht voor de nieuwe kachel en watertank, waterslangen, klemmen en verbindingsstukjes voor deze slangen en ga zo maar door. Gelukkig is het niet duur, het kost alleen veel tijd. Zo ook de bestelling van onze nieuwe kachel. Mensen die graag kamperen met een busje kennen het merk Webasto, de specialist op het gebied van kacheltjes uit Duitsland. DUITSLAND?! Wat weten we dan? Die dingen zijn van een buitenaardse kwaliteit maar vooral super duur! En daarom kozen wij voor het gehandicapte neefje genaamd: Wobaste! Voor 1/10 van de prijs krijg je 1/3 van de kwaliteit! Hoppa! Alleen blijken die dingen niet aan te slepen, het vrouwtje beloofd ons dat ze er volgende week zullen zijn. Probleem is echter dat ze dat drie weken geleden ook al beloofde en het ondertussen -10 wordt gedurende de nacht. Gelukkig voor ons is de familie Knight zo attent om ons te overladen met extra dekentjes anders waren we nu verandert in ijslolly’s.
Goed, dan maar naar de andere kant van de stad en als we daar dan toch zijn, gelijk maar wat nieuwe accu’s ophalen want die Chinese rommel heeft het alweer begeven. Koekoek! Gelukkig hebben de verkopers in de accuwinkel de ballen verstand van accu’s en kunnen ze ons niet met zekerheid zeggen of we hier met AGM accu’s te maken hebben of niet. FRUS-TRA-TIIIIIIIE!!!!! Maar de keuze is helaas niet reuze, want op de black market weten ze het ook niet en verkopen ze derdehands accu’s alsof ze nieuw zijn. Dus doe dan deze maar, deze fancy gele accu’s, die super duur zijn en waarvan we niet zeker weten of het is wat we zoeken.
We leggen er ons maar bij neer, maar wel pas nadat het ons compleet heeft uitgeput. Want deze reis bestaat constant uit keuzes maken, links of rechts, wel of niet, vertrouwen of niet vertrouwen, veilig of onveilig en de uitkomst van die keuzes zijn niet te overzien, ze bijten je later pas in je reet… of niet. Die realisatie verlamt je zo nu en dan, ik wil geen keuzes meer maken, bluh, ik wil gewoon lekker naar de Appie lopen, 3 zakken chips halen, thuis komen, spareribs bestellen, dat alles naar binnen douwen terwijl ik gedachteloos Netflix kijk terwijl ik me steeds misselijker en misselijker begin te voelen totdat het mijn maag zoveel energie kost om deze meuk te verwerken dat ik out ga om de volgende dag pas wakker te worden en deze cirkel te herhalen.
n daarom komt Joseph’s vijfde verjaardag als geroepen! Tijd voor kip, patat en helaas geen appelmoes, maar wel taart en cupcakes en meer ijs dan gezond is voor een mens! YES! Zijn verjaardag heeft, hoe kan het ook anders, een leeuwenthema. Justin heeft wat kippetjes gegrild op zijn uiteraard zelfgebouwde BBQ en de homemade limonade is niet aan te slepen. Er wordt gezongen en gelachen totdat het tijd is voor de cadeautjes. Joseph wordt geblinddoekt en naar buiten gedragen. Ok, dat klinkt een beetje verdacht maar buiten knispert een kampvuurtje met daaromheen een complete campingset bestaande uit een tent, slaapzak, stoeltje, vishengel en nog veel meer! Joseph kan zijn geluk niet op, hij krijgt zoveel cadeaus dat het onmogelijk is met alles tegelijkertijd te spelen waardoor zijn broertje en zusjes hun kans schoon zien en ermee aan de haal gaan. Tot grote frustratie van Joseph maar de cadeaus blijven maar komen waardoor het nooit een probleem wordt. Van ons kreeg hij een gereedschapsriem waar hij al zijn nieuwe tools in kan opbergen. Tot ons grote geluk zien we hem vanaf dat moment vaak met zijn cadeau rond paraderen, op weg naar een volgende klus.
et als wij! Want we moeten door, de dagen vliegen voorbij, vooral omdat het steeds eerder donker wordt. Ging de zon eerst pas om half 10 onder, nu is het rond half 6 al pikkedonker waardoor er niet meer kan worden gewerkt maar er wel meer tijd is voor spelletjes! Maar voor het zover is moeten we eerst de puzzel onder de bank oplossen, de nieuwe accu’s gaan links in het hoekje, gevolgd door de watertank, daaronder past de boiler en daarachter komt de Wobaste zodat de hete lucht eerst door de boiler waait en ons hopelijk warm water zal geven in koude dagen. De omvormer heeft een plekje naast de bank, achter de bestuurdersstoel gekregen. Iets wat we veel eerder hadden moeten doen omdat we nu de bank niet omhoog hoeven te doen wanneer we de omvormer willen aanzetten. Als past precies en we houden ook nog wat ruimte over om spulletjes in op te slaan.
Dan begint het nieuwe kabels trekken, voor zowel de accu’s als de waterleidingen voor de boiler als de pvc buizen voor de verwarming. Ik geniet er met volle teugen van, twee stapjes naar voren een terug. Oh daar een kabel zo en dan zo, en dan oh nee, shit dan komt het in de knoop met die buis, ok even terug halen, daar linkomheen zodat het daar mooi uitkomt en tadaaa…. Oh nee toch niet, nog een keer proberen. Nog een dik stress moment toen er gaten in de bodem van de bus moesten worden geboord voor de uitlaat van de kachel. Dat is even spannend, maar ook dat lukt uiteindelijk, het is geen rocket science, je moet alleen wel je koppie erbij houden. Het zijn in ieder geval geen computers die kapot gaan, geen motoren waar olie uit spuit, geen e-mailtjes die getikt moeten worden, geen gezeik. Nou ja, een beetje, maar daar kun je wat mee, dit gezeik is tastbaar en oplosbaar en wanneer het dan uiteindelijk lukt, geeft het ontzettend veel voldoening. En het is misschien daardoor dat ik in tijden niet zo lekker heb geslapen. Wanneer het hele zaakje uiteindelijk in elkaar is gedraaid kunnen we niet meer dan trots zijn op onszelf. Weer wat geleerd en geklaard!
ijd voor een nieuw item on the list: de speedometer. Uhm wat? Dat ding dat aangeeft hoe hard je rijdt. De huidige werkt niet meer omdat de kabel niet op de transmissie past. Dan maar een digitale die op GPS werkt? Meh… de reviews zijn niet denderend, het duurt even voordat hij doorheeft hoe hard je rijdt en als je geen bereik hebt (gaat via een GPS satelliet) of een tunnel inrijdt, dan weet je niet hoe hard je gaat, waardoor hij ook niet kan berekenen welke afstand je hebt afgelegd. Anyway, gezeik. Dus ik ga zoeken, struinen, wieden, spieden en koekeloeren, tot in de krochten van het internet, totdat ik uiteindelijk de speedometer vindt waar we naar zoeken: een digitale die met kabel werkt. Waardoor je de omwentelingen in kan koppelen aan de juiste snelhei… ahjoh lang verhaal maar het werkt! Maar wel nadat we de juiste tran… ach ook een lang verhaal: er was een onderdeel waardoor de speedometer het niet goed deed, paniek, er bleek gelukkig een ander onderdeel te zijn waardoor het wel zou werken, dat onderdeel hing onder Daniels auto, dat hebben we van ‘m gejat, hebben we ‘m hard om uitgelachen toen hij erachter kwam dat zijn speedometer het niet meer deed en later een nieuwe voor ‘m gekocht, and all was well again!
Oh en het schakelprobleem, hoe is dat afgelopen? We hebben meerdere opties getest, uiteindelijk zijn we met schakelkabels aan de slag gegaan, net zoals de kabels die ook op je fiets zitten alleen dan groter. Daardoor kan je de pook overal in de auto neerzetten, hendig! Maar dan moet je wel het juiste schakelkastje hebben. Zo vonden waar je naar beneden moest schakelen om in z’n een te komen, twee zat boven, etc. Of waar normaal je eerste versnelling zit, zit dan je vijfde en dan vier en dan drie, dus in spiegelbeeld. Hoe dat komt? Ja lang verhaal mensen, lang verhaal, je had er echt bij moeten zijn. Het punt is dat het weer een enorme zoektocht was met als resultaat: we got ‘m! Het juiste schakelschommeltje, waardoor ik Mirte niet meer in haar knieschijf hoef te stompen om de wagen in z’n vijf te zetten en we vanaf nu ook in z’n achteruit kunnen! Hoezee!
En zo begint het rijcomfort steeds beter en beter te worden, we schakelen fantastisch, trekken met fluitende turbo enorm snel weg, geen zwarte rook, geen herrie, maar wel power. Iets teveel power. Iets teveel? Ja want de gear ratio klopt niet. De wat? De tandwieltjes die de wielen van ons busje doen laten draaien zijn te groot waardoor ze meer moeten draaien voordat er een omwenteling wordt gemaakt. Waardoor we minder snel gaan maar wel meer kracht (torque) hebben. Maar nu hebben we een krachtigere motor, waardoor we zo snel op gang komen dat we als een malle door de eerste drie versnellingen moeten schakelen en zo in hoge toeren in z’n vijf rijden zonder echt heel hard te gaan. Hoe los je dat op? Andere schakelbak… eh nee. Kleinere tandwielen in je differentieel, ja maar die hebben ze hier niet. Of… grotere wielen! JA! JAAAA! Groter is beter mensen! Dus gaan we van een 14 inch naar 16 inch velgen met daarop een grotere bandmaat. Als we die kunnen vinden that is.
En net op dat moment staat er Roemeense familie met eveneens een Mercedes bus. Een 4x4 Mercedes bus! Met 16 inch wielen! Wow! Ik durf het bijna niet te vragen maar… mogen we even? Natuurlijk mag het even! Dus halen we de voorwielen van de 4x4 Mercedes en passen die aan de achterkant van onze Mercedes om even snel een testrit te maken. Het werkt! We hoeven pas veel later te schakelen en halen een topsnelheid van 100km/h, alhoewel dat een oncomfortabele 100km/h is, zo hard wil je echt niet gaan. We bedanken Adi, waarmee we uiteraard goed bevriend raken, net als de rest van zijn familie. Hij is compleet verbijsterd wanneer hij erachter komt met voor een project we bezig zijn. En nu een buitenstaander dat voor het eerst tegen ons zegt, realiseren we het onszelf ook een beetje. “You are absolutely mad.” Klopt helemaal!
e gaan we weer door, op naar een mannetje die beweert vier velgen te hebben (we hebben er 6 nodig, twee voor de reservebanden) maar er slechts drie heeft waarvan er eentje echt helemaal naar de haaien is. Door naar een mannetje die banden verkoopt maar niet in de juiste maat, en zo passeren er heel wat mannetjes de revue totdat we bij een mannetje komen waarvan een ander mannetje zei dat hij geen velgen verkocht maar een hele container vol heeft liggen met precies die velgen: welcome to Ulaanbaatar! De velgen moeten schoongespoten worden en met een staalborstel worden ontdaan van alle roest. Een heerlijk klusje voor ons! Met als resultaat dat we nu op super dikke 16 inch velgen rijden, booya!
Dan de 4x4 transmissie, we hebben geen 4x4 want we hebben geen vooras met een differentieel, maar we kunnen nu wel in low gear gaan scheuren. Maar hoe zet je de transmissie in low gear? Normaliter met een knopje maar die ontbreekt logischerwijs in onze wagen. We proberen van alles, manueel met een kabel, maar dat ontbrak aan precisie en een motortje heeft een computer nodig… tenzij… en Justin’s ogen lichten op. Hij verdwijnt in de garage en gaat gelijk aan de slag. Hele kabelbomen worden uitgepluisd om de juiste lengte aan kabels te vinden. Gewapend met een soldeerbout, kabels en switches gaat hij aan de slag. De oplossing krijgt steeds meer vorm, we moeten meerdere keren naar de car market voordat we de juiste onderdelen hebben maar uiteindelijk lukt het hem. En zo zit er nu een systeem in waarmee ik de transmissiein 2 high, 4 high en low gear kan zetten. Zodra ik de schakelaar omzet gaat een rood lampje branden (4 high) en dan een wit lampje (low), zodra het lampje brand laat ik de schakelaar los en weet ik in welke versnelling we zitten. Het klinkt simpel maar het was een gigantische operatie, met veel trial and error, maar het is ons (Justin) gelukt! Waarvoor hulde!
En dan start tegelijkertijd ook nog een gigantisch project: een op maat gemaakte roofrack, waar de kist vol reserve auto-onderdelen wel precies in past, plus ruimte voor een tweede reserveband, een nieuw opstapje en een nieuwe ladder. Justin bedenkt het, Paul voert het tot in perfectie uit. Tot laat in de avond zijn we (=Paul) aan het lassen, schuren en slijpen. Langzaam begint het geheel steeds meer vorm te krijgen. Na minstens twee weken werk is dan het heugelijke moment daar: het roofrack is klaar! Dan rest de vraag of onze (Justin’s) berekeningen blijken te kloppen? Het past perfect! Holy moly, Olly begint met de dag steeds meer op een volwaardig overlandings-voertuig te lijken, gelukkig zijn we pas halverwege!
Maar dat is nog niet alles. Er worden nieuwe, oranje, shockabsorbers onder gezet, een nieuw permanent bevestigd opstapje onder de schuifdeur zodat we niet meer hoeven te klooien met een krukje, er wordt nog even een gat in het chassis dichtgelast en wat lekkages gedicht. Ondertussen wordt ook het ‘sleetje’ waar de reserveband mee onder de bus hing vergroot. Vergroot? Ja we zijn van 14 inch naar 16 inch velgen gegaan en daardoor past het reservewiel niet meer onder de bus. Geen probleem voor Justin, slijpen de achterkant eraf, buigen hem om, twee extra stukken er tussen lassen en tadaaa, hij past! Snapt u het? Nee? Nou, ik ook niet! Het is jaloersmakend hoe iemand van niets iets kan maken.
an krijgt Paul een telefoontje, het is de man die, lang geleden, op de dag dat we de nieuwe motor kochten, geïnteresseerd was in onze oude motor. Hoe het ervoor staat, of het is gelukt? Ja dat is het zeker. Ja die oude motor willen we wel verkopen, kom maar langs. De volgende dag staat de straffe baas samen met zijn zoon al vroeg voor de poort. Het is een amicale vent, die we niet verstaan maar aan de manier waarop hij enthousiast onze handen schud en met een weidse glimlach honderduit praat, weten we dat we met goed volk hebben te maken. De deal is zo gemaakt, hij krijgt onze afgeragde motor en wij krijgen een nieuwe deurhendel voor de schuifdeur (deed het ook niet meer), een nieuwe dieseltank (beter dan eentje met lasnaden) en een nieuwe voorruit (beter dan het Chinese plastic) DEAL! En zo zien we hoe het hart van ons Olleke wordt ingeladen in een soortgenoot, een Mercedes 310. Het is maar een motorblok, maar wel een motorblok dat ons de halve wereld heeft overgebracht, een blok dat zo lang, zo hard heeft geknokt, totdat het echt niet verder ging. Hopelijk gaat zijn nieuwe baasje iets rustiger met hem om zodat hij zijn laatste dagen in rust kan doorbrengen, het ga je goed ouwe reus, bedankt voor alles!
oed, geen tijd voor sentimenteel geneuzel want ook de suspensie staat op het lijstje, deze piept en kraakt als een malle. Misschien deed het dat altijd al maar konden we het niet horen door het kabaal van de oude motor. Geen probleem! Met enkel een paar potkrikken en een hamer, timmeren we de Indiase bladveren eronderuit, verwijderen er een stuk of wat en schaffen een stel degelijke bladveren aan (uiteraard ging dit gepaard met een hoop gezoek, gevloek en een heel nukkig vrouwtje dat liever met rust wordt gelaten dan dat ze geld verdient). De bladveren worden op maat geslepen en mooi zwart gespoten.
Maar het bevestigen aan de vooras wordt een probleem. De u-bolts zijn te groot omdat we wat bladveren hebben verwijderd. Dus op naar de car market, waar we de komende drie dagen elke, en met elke bedoel ik ook echt elke, container binnenste buiten keren maar de juiste u-bolts zitten er niet tussen. Ze zijn te lang, te kort, te dik, te dun, het is hopeloos! En wie wil weten wat u-bolts zijn en het belang van goede u-bolts moet onze huiveringwekkende blogs over India nog maar eens terug lezen. Zonder goede u-bolts gaan wij de weg niet meer op! Dus besluiten we uiteindelijk om dan toch maar de oude bladveren terug te plaatsen. We lopen nog een container in (eentje waar we al waren geweest tijdens onze speurtocht) om nog wat washers te halen, en terwijl Justin zich door het verkoopproces worstelt sta ik wat beteuterd om me heen te staren. HEY! JUSTIN! Look at these! O my! Those u-bolts! Juiste lengte, juiste dikte! En hij heeft er maar liefst 8! Precies wat we nodig hebben! Hiep-hoi! Hetzelfde riedeltje herhaalt zich met de nieuwe bladveren voor op de achteras. Of te dik, of te dun, of te breed of te smal. Het is om gek van te worden. En de tijd begint ondertussen te tikken. En net zoals bij de u-bolts, of de velgen, of de kachel, of de banden, of zo’n beetje alles, vind je het uiteindelijk, na een hoop frustratie, toch. Met als enige lichtpuntje, het is super goedkoop, of had ik dat al gezegd?
Want U merkt het al, ik verval soms in herhaling, ik ga er af en toe wat snel doorheen, loop de kantjes er wellicht vanaf. Maar ik wil u niet vermoeien, niet in herhaling vallen, de routine brengt voorspelbaarheid met zich mee en laat dat nu net de reden zijn dat we zijn vertrokken. De reden dat ik überhaupt een blog aan het schrijven ben, voorspelbaarheid kennen we, daar hoeft niet over geschreven te worden, en ondertussen kent u ons ook waardoor ook wij voorspelbaar worden, alsof je het al 100x hebt gelezen. En daarom wordt het tijd om onze vleugels weer uit te slaan, nieuwe landen met nieuwe mensen te ontdekken, een nieuw avontuur aan te gaan, ons blind over te geven aan het onbekende. En dat moment, lieve mensen, komt steeds dichterbij.
us eens checken bij de Russische ambassade of we een tourist visa van 30 dagen kunnen bemachtigen. We vertrekken ruim op tijd zodat we niet de hele dag hoeven te wachten. We rijden nu gewoon in ons eigen Olleke, want rijden doet ie als geen ander. Totdat we een knal horen en Olly nog enkel bromt omdat ze weigert in een versnelling te gaan. NOOOO! Wat nu dan? Hebben we de transmissie gesloopt? Ik kijk onder de wagen maar zie niks geks. UGH ARGH BLRUHG FAAAAAAK! We bellen Paul, hij laat alles vallen en komt gelijk onze kant op, maar ook hij ziet niks verdachts. Dan roept Mirte als door God ingegeven: HIJ STAAT IN Z’N 4x4 (hoog) Ohjaaah… Paul pakt gelijk een tang, kruipt onder de wagen en zet hem weer in z’n 2x4. Oeps, 80 rijden in z’n 4x4 is niet goed voor de transmissie. Maar goed, we rijden weer!
En komen dus veel te laat aan bij de ambassade. Het mannetje dat in de gaten houdt wiens beurt het is, stuurt ons weg. Het is veel te druk, doei! Maar dan kent hij ons nog niet, we vertikken het, we gaan dit vandaag regelen want er is nog genoeg te doen DUS! En we gaan zitten, naast een Frans/Nepalees gezinnetje, we delen onze reisverhalen en praten honderduit, de uren verstrijken als een goedlopende dieselmotor! De wachtkamer wordt leger en leger totdat de Fransen aan de beurt zijn, wanneer ze terug komen, kijken ze niet vrolijk: “it’s better to come back some other time, this lady has been sitting there all day without a break and she’s doesn’t look happy.” Uh… ja, maar ja, wij hebben hier ook de hele dag gezeten en… ja… dus we wagen het erop. Maar de Fransman had gelijk, het vrouwtje dat de vorige keer zonder blikken of blozen ons een 10 daags transit visa gaf (waar je er volgens de regels maar drie mag krijgen) is niet in haar hum. Onze aanvraag voor het toerist visa wordt afgewezen. Shit, dan moeten we een transit aanvragen, die zijn max 10 dagen geldig en in 10 dagen rijd je niet van Mongolië, dwars door Rusland, Europa in. Dat betekent dat we een tussenstop moeten maken in Kazachstan. We smeken haar, maar tevergeefs, het antwoord is nee. Dus vervloeken we haar. Burger King, comfort us!
Goed, dan maar een transit visum aanvragen, maakt niet uit! Vol goede moed gaan we een aantal weken later weer naar de Russische ambassade, maar oepserdefloeps, de vrouw is ingeruild voor een wat jongere man. Heeft de vrouw het opgegeven? Waren wij haar breekpunt? Anyway, we dealen nu met deze knakker. Twee keer een 10-daags visum alstublieft. Hoezo gaat dat niet? De regels? Fuck de regels! Uw voorganger gaf zonder blikken of blozen 10 daagse visums uit. Ja ik snap dat je per 500 kilometer maar 1 dag krijgt, maar wat maakt het uit? Dus we krijgen maar 7 dagen? Niet? Oh maar drie? Want we mogen niet via de noordelijke grens naar buiten maar moeten, conform de regels, de kortste route door Rusland rijden en daardoor in het Oosten Mongolië verlaten. Dat betekent dat we 1800 kilometer met een nieuwe, niet geteste motor dwars door het niemandsland genaamd Mongolië moeten rijden, inclusief de Gobi woestijn, waar menig 4x4 voertuig het al niet overleefd? NEE! NEE! NEE! Maar hij reageerde stoïcijns DAH, DAH, DAH, totdat ik het niet meer trek en mezelf in bescherming neem door boos weg te lopen. Een beslissing waar ik gelijk spijt van krijg, want ze laten me niet meer terug naar binnen, sheisse!
Na een aantal tergend langzame minuten komt Mirte naar buiten, ze heeft de ambassade-idioot wijs gemaakt dat we daar ter plekke ons plan hebben omgegooid en besluiten om naar Vladivostok te rijden om daar de ferry naar Japan te pakken (no joke, alles is mogelijk!). Daar trapte hij nog in ook, dus krijgen we een 7 daags visa om 1900km door Rusland, en dus om Mongolië heen, naar Kazachstan te rijden. Totdat we een paar dagen later een belletje krijgen van de ambassade, ze willen ons ferry ticket zien. Shit! Busted! Met het schaamrood op de kaken geven we aan dat we toch naar Kazachstan moeten, we krijgen voor straf maar drie dagen. AAAARGH! En dat terwijl alle overlanders die we in de afgelopen maanden voorbij zagen komen allemaal een visum van 10 dagen kregen. Sorry ambassade vrouwtje we bedoelden het niet zo, please come back! Maar daar is het al te laat voor. Het is niet anders, Olly 2.0 krijgt een vuurdoop, 1800 kilometer, in 10 dagen, dwars door Mongolië en haar meedogenloze Gobi woestijn, gevolgd door 1200 kilometer in drie dagen dwars door Rusland. Klinkt als het recept voor een zeer vermakelijke blog…
een tijd om te kniezen want er moet nog genoeg gebeuren en we hebben nog maar een week te gaan voordat we echt, maar dan ook echt weg moeten! Dus bouwen we uit schrootijzer een mooie bak rondom de pook. Rennen we nog langs wat winkeltjes om diodes te zoeken, die natuurlijk nergens te vinden zijn totdat we bij het laatste hokje de moed al bijna verloren hadden en ze daar toch ergens in een laatje blijken te liggen. De dagen tikken weg, we zijn er bijna, we blijven maar gaan, gaan, gaan en met ons ook Paul en Justin. Bijna elke dag zijn ze voor ons in de weer, het is ongelofelijk hoe onvermoeibaar onze vrienden zijn. En de spelletjesavonden worden steeds gezelliger!
We rennen nog een keer naar de black market, dit maal om ons te wapenen tegen de brute winter. We slaan groots in: een extra dekbed, wollen sokken (gemaakt van Kashmir), een schapenvachtje (om onze voetjes warm te houden), nieuwe schoenen (met schapenbontje), een winterjas, skibroeken, eigenlijk alles om ons warm te houden! Op de weg terug, sjezen we nog langs de bakker om nu dan toch eindelijk die afscheidstaart te scoren. En ik zeg eindelijk maar ergens willen we helemaal niet weg, dit afscheid gaat ons zwaar vallen.
Gelukkig sluiten we in stijl af, op de dag van vertrek scheuren we nog een keer naar de car market en naar CTR, op zoek naar een nieuw pully wiel voor de stuurbekrachtigingspomp terwijl Justin nog wat laatste dingen checkt. Het is raar om te weten dat dit de laatste keer is dat we over deze car market zullen lopen en in gedachten neem ik van ieder bekend gezicht stilletjes afscheid. Dag grumpy mevrouw, dag expensive-lady, tot ziens old grumpy guy, tot later! Wanneer we hebben gevonden wat we zochten en ook dat is geïnstalleerd, eten we nog een keer gezamenlijk onze afscheidstaart, die nu ook echt een afscheidstaart is! Hij smaakt bitter sweet, ja we hebben zin om weer te gaan en nee we hebben geen zin om afscheid te nemen.
aar het moet, het leven gaat door en zo ook onze reis. Ik maak nog een laatste testrit met Justin, een ere ronde, een ode aan zijn kunnen. Wanneer we Olly weer parkeren, stappen we uit, doen een paar passen naar achteren en bewonderen voor de allerlaatste keer onze (zijn) kunsten. What a beauty! We lachen wat en dan gaat het snel. Iedereen komt naar buiten, we gaan met z’n allen nog een keer op de foto, knuffelen elkaar en ontvangen cadeautjes. We krijgen een kookboek met daarin alle homemade-recepten waar we de afgelopen drie maanden van hebben mogen smullen, Mirte ontvangt een kookschort genaaid door Jessica, een handgeschreven brief van Abby en Jessica die ons tot tranen zal gaan roeren en nog een pot kersen!
Ik probeer nog een momentje te pakken met een speech waarin ik van plan was iedereen persoonlijk te bedanken maar de brok in mijn keel weerhoudt me ervan om ook maar iets zinnigs te zeggen. Dus stamel ik iets in trend van “We had an amazing time here, thank you so much, we love you…” en daar komen de eerste tranen al maar ik druk ze weg. We klimmen Olly in, starten Olly, die brullend tot leven komt en geven wild zwaaiend gas, in onze achteruitkijk spiegel zien we de family Knight die ons nog na zwaait, we rijden het hek uit, slaan de hoek om en kijken elkaar aan. Een bitterzoete glimlach op onze lippen, blij dat we weer rijden, maar god we zullen we ze missen en dan, dan komen de tranen, alleen maar tranen, van verdriet maar vooral geluk.
HOTO
ALBUM
NADAAM