ieve volgelingen,
De laatste keer dat we elkaar spraken waren we net de grens overgestoken tussen Mongolie en Rusland. Glibberend gleden we door een niemandsland waar de temperaturen ver onder het vriespunt lagen, op zoek naar een vriendelijke Ruski die ons paspoort wilde stempelen.
Een vriendelijke Ruski, tsja, de tijd heeft ons ingehaald. Het is 2.5 jaar geleden sinds de laatste blog online kwam en in die tijd is de wereld compleet op zijn kop gezet. Je paspoort laten stempelen aan de Russische grens is haast ondenkbaar geworden, of wat dacht je van de burgeroorlog waarin Mr Tin - you will be very happy –verwikkeld is geraakt en hoe gaat het met Brenda, onze Chinese gids, hoe ziet haar leven er in China uit na de pandemie? De tijd tikt genadeloos door terwijl de geschiedenis voor onze neuzen wordt geschreven.
En daarom is het de hoogste tijd om ons verhaal af te maken, er een strik om te doen zodat het langzaam zijn plekje mag vinden in de geschiedenisboeken. Ik kan jullie alvast verklappen dat we de reis hebben overleefd, maar heeft Olly dat ook? Wat voor obstakels hebben ons tot wanhoop gedreven? Wat voor knotsgekke lui zijn we tegengekomen? En welke wonderlijke schoonheden heeft moeder natuur ons verder nog gepresenteerd?
Daar gaan we allemaal achter komen! Gelukkig hebben we aantekeningen bijgehouden. Elke avond, voor het slapen gaan, schreven we in steekwoorden de meest bizarre dingen die we die dag hadden meegemaakt op in ons dagboekje. Ik hoef maar een paar zinnen te lezen en het is alsof een oude 16mm projector al ratelend zijn witte licht aan de binnenkant van mijn hersenpan projecteert zodat alle avonturen weer haarscherp en in full color tot mij komen.
Genoeg geluld – we spoelen de tijd terug en wanen ons weer aan het imposante, lederen stuur van Olly. Diesel dampen kietelen de neusgaten, de motor trilt onze trommelvliezen tot bloedens toe en de bladveren vergalopperen zich over de oneindige bevroren en besneeuwde toendra waardoor we al stuiterend in onze stoelen het grootse Rusland naderen.
En daar is ze dan, de Russische grens! De “beschaafde” wereld, het vooruitzicht naar asfalt, supermarkten, mensen en een 4g netwerk! Yes, please! Maar voordat het zover is moeten we eerst de grens zien te passeren en zoals jullie weten, gaat dat nooit zonder gezeik. We zetten ons schrap. Wat is er nog niet mis gegaan dat al eens mis is gegaan? Tramadol! Wat? Een soort Paracetamol maar dan anders, ik leg het even uit: Paracetamol heeft analgetische en antipyretische werking. Tramadol is een opiaatagonist met een matig analgetische werking. Daarnaast heeft tramadol een antitussief effect. Logisch toch?
Ok even een stapje terug, hoe komen wij aan Tramadol en waarom is dat belangrijk? Mijn moeder was ooit een apothekersassistente dus was zij de aangewezen persoon om ons te helpen bij het samenstellen van een EHBO kit voor onze reis. Telkens vroegen we haar om advies maar de rol van moeder en apothekersassistent gaan niet altijd hand in hand. De apothekersassistent zou zeggen, Tramadol? Nee joh dat heb je zelden nodig, alleen wanneer je een amputatie nodig hebt of iets dergelijks, dus nee, dat heb je niet nodig maar daar was de moeder het niet mee eens. WAT ALS? De kans is klein dat zoiets gebeurd is uitermate klein maar als het gebeurd ben ik dan de moeder die ze heeft afgeraden Tramadol mee te nemen? DAT NOOIT! Dus hebben wij al bijna 16 maanden een sloot aan Tramadol in de bus liggen. Prima, geen probleem, nou jam tot nu toe dan want Tramadol is zeg maar illegaal in Rusland en dat lezen we pas nu we al aan de grens staan.
Er staan slecht twee auto’s voor ons te wachten totdat de slagboom omhoog gaat. Achter de slagboom staan een paar roestige afgeraagde Sovjet auto’s waar alle bagage uit is getrokken en luk raak rondom de auto licht te wachten, net als de bijbehorende passagiers, terwijl mannen in zwarte pakken met grote wapens alles wat nog los en vast zit uit de auto smijten. Shit we zijn zo aan de beurt, ugh, hoe gaan we dit aanpakken?
Maar het gaat er allemaal gemoedelijk aan toe, zelfs de zwaar bewapende grensbewaker, die voor onze neus bij de slagboom staat, lijkt vriendelijk te lachen. En wanneer we door mogen rijden blijkt hij inderdaad een joviale man te zijn, hij wenkt ons amicaal naar de kale betonnen plek waar we Olly mogen parkeren terwijl hij ons een goedemorgen wenst. Ok, ok, ok.
Mirte heeft alle papieren van zowel ons, als Olly bij de hand en vertrekt naar het kantoortje dat gevestigd is in een treurig containerkantoortje. Ik blijf achter bij Olly. Maar gelukkig ben ik niet lang alleen. Drie grensbewakers lopen reikhalzend om Olly heen. Daar gaan we. Olly wordt aan de meest grondige controle onderworpen tot dusver, grondiger nog dan in India. De Russen vinden zelfs de geheime kluis onder de bijrijdersstoel, that’s a first, onze complimenten!
Wanneer ze buiten klaar zijn, komt de grootste grensbewaker van het stel naar binnen. Hij vouwt zijn nek in een hoek van 90 graden omdat Olly niet in proportie is met zijn gigantische bouw. Denk een beetje aan het type Dolph Lundgren in Rocky IV, de stereotype Russische Communist die Hollywood je voorschotelde om te haten. Alleen was deze man de vriendelijkheid zelve.
You have baby? No, no baby. No baby? Hmmm… what is this? Hij sommeert me om het kastje met alle medicijnen te openen. Paniek. Hij rommelt wat door de zee aan paracetamol, verbanddoosjes, liters jodium, ongebruikte mitella’s, gigantische brandwondenpleister, gaasjes, steeds wat dichterbij de… WHAT IS THIS!? Eh… ik kijk even snel en moet zelf ook even nadenken. In zijn hand heeft hij, ik overdrijf niet, 25 strips aan anticonceptie strips. Opgelucht haal ik adem en zeg: that’s birthcontrol sir, see I told you, no babies here! De grensbewaker verslikt zich half en begint dan te bulderen van het lachen, net als zijn kameraden die mee stonden te kijken. En daarmee is de spanning uit de lucht, very good, very good! Have a nice day. Ja dat gaat wel lukken!
Dan komt Mirte gelukkig weer aangelopen, we moeten nog een oerbos aan formulieren invullen maar wanneer die hindernis is genomen zijn we vrij om te gaan en staan waar we maar willen! Nou ja… vrij? Vrij? We hebben een transit visum dat drie dagen geldig is dus voor die tijd moeten we in Kazachstan zijn. De dichtstbijzijnde grensovergang is 900km verderop maar daar accepteren ze geen Europese paspoorten dus mogen we 200km omrijden. 1100km it is! Is te doen toch? Nou ja niet als je top snelheid 80km/h is en de wegen bedekt zijn met een dik laag ijs! Here we go again…
n nu denk je, dit is het begin van weer een knotsgek avontuur waar het toilet vast vriest aan de aandrijfas waardoor we enkel nog achteruit kunnen rijden en… nee, niks van dat. Nou ja, de eerste 100km waren spannend. De wegen waren bevroren en we konden niet harder dan 20km/h rijden, dus de stress was zich al aan het opbouwen maar toen was daar opeens een gitzwarte sliert aan prachtig, strak, glad asfalt dat zich al zigzaggend een weg baande door de het bosrijke heuvelachtige landschap. Eindelijk verlost van de uitgestrekte steppe.
Het Rusland wat we te zien kregen was een waar winterwonderlandschap, prachtige houten blokhuthuizen waar witte pufjes rook uit de schoorstenen dwarrelden. Het had iets idyllisch, als of de tijd er stil had gestaan, het deed ons eerder Scandinavisch aan dan Russisch. Maar het platteland maakte plaats voor de eerste dorpjes en al snel zagen we de eerste Hamer en Sikkels verschijnen, boven op imposante betonnen standbeelden, die naast imposante betonnen woonblokken staan. Het stereotype plaatje dat ik van het Sovjet Rusland had werd hiermee in een klap bevestigd, met het enige verschil dat de mensen er wel vriendelijk zijn. Tenminste de mensen die je tegen komt in de supermarkt of bij het tankstation.
Maar uiteindelijk kwam dan toch de cultuurshock zodra we de eerste Russische stad binnenreden. Het was een shock der herkenning die me compleet verwarde, he is dit het communistische Rusland? Dit doet me eerder denken aan het kapitalistische Westen, Gucci, Prada, MediaMarkt, grote neon reclameborden vol schreeuwende reclames, halfnaakte mannen en vrouwen die je op billboards een illusie van vrijheid, perfectie en geluk proberen te verkopen. Karl zou zich omdraaien in zijn graf. Wat is dit voor groteske landverraderij?! En zo slenteren we loom over het foodcourt van een giga-shoppingmall om te zien of er nog ergens een goedkope burger valt te scoren, want ja het is al weer ff geleden mensen.
Maar veel meer krijgen we niet echt van Rusland mee, want we hebben haast, de tijd tikt door en er is asfalt te vreten! Oh en trouwens, met Olly gaat het top! Op een klein olielekje na, maar echt klein, een drupje, niks vergeleken met de maandelijkse liters aan olie die er voorheen doorheen gingen. Nee we maken ons nergens geen zorgen over, wat niets minder dan een godswonder is gezien het feit dat er compleet nieuwe motor, aandrijving en suspensie in is gebouwd door een Amerikaan die in zijn garage niet meer had dan wat potkrikken en een lasapparaat.
n zo komen we zonder al teveel moeite aan bij de Kazachse grens. Een slaperig stukje niemandsland, opgebouwd uit kantoorcontainers, die ditmaal wel mooi groen zijn geschilderd. Het ligt er nogal verlaten bij, we weten ook niet direct waar we ons moet melden maar zodra we eenmaal door hebben waar we moeten zijn, gaat alles heel soepel. Rusland en Kazachstan hebben een soort Schengen verdrag met nog want Stan-landen waardoor we zo door kunnen lopen. We krijgen zonder problemen een visum voor een maand.
Kijk, zo zie je maar, niet elke grensovergang is gelijk een horrorstory. Maar na tien dagen non stop door Mongolie te hebben gescheurd, dwars door de Gobiwoestijn en over het Altai gebergte, gevolgd door 1100 km Rusland zijn we gesloopt. De natuur was oogverblindend, alsof je op open zee was, de uitgestrektheid, geen mens te bekennen! En dan de witte bergen met haar glibberige wegen die de adrenaline rijkelijk deed vloeien, het was intens, intenst vet maar ook intens vermoeiend. Dus dirigeren we Olly naar een rustig plekje in de Kazachse bossen, we trekken de bank uit en bouwen een warm nestje, kopje thee erbij, droog koekje, even uitblazen. Maar dan blijkt dat de thee ons laatste drinkwater is, en, nog veel erger, we realiseren ons dat we nog niet zijn aangesloten op het Kazachse 4g netwerk. Achjah, het leven van een overlander is er een van afzien… bent u nog jaloers?
aar natuurlijk wel, want de komende tijd zullen we Kazachstan gaan ontdekken, een voormalige Sovjet staat die de langste doorlopende landgrens (7512.8km) ter wereld deelt met Rusland, meer dan 120 verschillende etnische groeperingen huisvest, net als de grootste schoorsteen ter wereld en het levende laboratorium van de Sovjet was op het gebied van nucleaire testen!
HOTO
ALBUM
MONGOLIE